تیم ملی ایران برخلاف تمام پیشبینیهای رایج، برابر یکی از مدعیان جام جهانی دوام آورد و به یک تساوی ارزشمند رسید؛ نتیجهای که با یک ساختار دفاعی منسجم، تمرکز مثالزدنی بازیکنان و البته روز فوقالعاده علیرضا بیرانوند به دست آمد. در چنین مسابقهای، طبیعی بود که ایران با نفرات پرتعداد در فاز دفاعی بازی کند. مقابل تیمی با کیفیت بلژیک، فوتبال هجومی بیشتر شبیه یک خودکشی تاکتیکی بود تا شجاعت. تیم ملی با همان چیزی امتیاز گرفت که سالها بابت آن مورد انتقاد قرار میگرفت؛ نظم دفاعی، دوندگی و صبوری. ارزش این یک امتیاز زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم ایران زیر فشار مداوم بلژیک، تمرکز خود را از دست نداد، پاسهای متعدد حریف را خنثی کرد و حتی در ضدحمله نیز چند بار خطرناک ظاهر شد. البته نباید همه چیز را ایدهآل و بینقص دید. بلژیک بخش قابل توجهی از نیمه دوم را ۱۰ نفره بازی کرد و با این حال، همچنان تیم برتر میدان بود. اگر درخشش کمنظیر علیرضا بیرانوند و تمرکز مدافعان ایران نبود، شاید نتیجه دیگری رقم میخورد. این نتیجه، یک حسرت بزرگ هم با خودش دارد. اگر تیم ملی برابر نیوزیلند آن دو امتیاز ارزشمند را از دست نمیداد، امروز شرایط ایران در جدول به مراتب امیدوارکنندهتر بود. حسرت اصلی، نه تساوی با بلژیک؛ بلکه همان لغزش غیرمنتظره مقابل ضعیفترین تیم گروه است. با این همه، همان کادرفنی که بعد از دیدار با نیوزیلند مورد انتقاد قرار گرفت، امروز بابت تغییر چهره تیم ملی و آماده کردن بازیکنان برای چنین مسابقه دشواری، شایسته تحسین است. اگرچه امیر قلعهنویی در نشست خبری پس از مسابقه، کمی برای ثبت این نمایش در تاریخ عجله کرد. تاریخ را هیچوقت صاحبانش نمینویسند. تاریخ را مورخان مینویسند. اگر این تیم در ادامه جام جهانی به موفقیتهای بزرگتری برسد، بدون تردید از تساوی برابر بلژیک هم به عنوان یکی از نقاط عطف مسیرش یاد خواهد شد. بهتر است تیم ملی فعلاً فوتبالش را بازی کند؛ تاریخ، اگر لازم باشد، خودش نوشته خواهد شد...
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی