در طول تاریخ، ایرانیها همیشه با شوخی حرفهایشان را زدهاند. در فرهنگ ما شوخی جایگاه بسیار مهمی دارد. ما ایرانیها بیشتر از آنکه اهل جنگ و رزم باشیم، اهل تغییر و بزم هستیم. شرایط را در گذر زمان با زیرکی شناخته و به نفع خود تغییر میدهیم و حرفهایمان را به جای رک و درشتگویی، در لفافه از شوخی و طنز پیچیده و منظور را غیرمستقیم میرسانیم. در سالهای اخیر مقصر هر کس که بود و شروعکننده را هر کدام که بدانیم، یک بحث غیرضروری تبدیل به جنگی تمامعیار در فوتبال ما شد. هرکس این کار را کرده -چه هدف و برنامه داشت و چه در لحظه تحت تاثیر شرایط یا حتی یک شوخی وارد این مسیر شد- فرقی در نتیجه نداشته و حالا میبینیم که داستان مقایسه نسلها به کجا رسیده و روی تیم ملی چه تاثیری دارد. نسل فعلی ۴ حضور متوالی در جام جهانی را نشانه لیاقت خود برای انتخاب به عنوان نسل طلایی میداند و در مقابل، بیشترین موضع در مخالفت و رویارویی از سوی یک نفر از نسل دهه ۹۰ میلادی گرفته شد. البته که خداداد عزیزی هرگز خود را نماینده نسل طلایی دهه ۹۰ معرفی نکرده ولی دیدگاه و حرفهای او از همان زمان که به عنوان مربی مستعفی تیم ملی رسانهای شد، در مواجهه با ادعاهای بیرانوند یا شجاع او را به نوعی سخنگوی نسل طلایی کرد. نسلی که در آبان ۱۳۷۵ شمسی و بازی دوم جام ملتهای ۱۹۹۶ در امارات متولد و پس از آن با رسیدن به جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه با همان اسکلت ساخته دست محمد مایلیکهن، از طرف برخی موسوم به نسل طلایی شد. نسلی که تابوی رسیدن به جام جهانی را شکست و سه گل به عربستان و ۶ گل به کره جنوبی زد. همانطور که گفتیم، خداداد ادعای نمایندگی از نسل طلایی را ندارد و خود بزرگان این نسل -از علی دایی تا عابدزاده- نیز در محافل رسانهای چنین ادعایی نکردهاند اما هستند کارشناسانی که نسل طلایی را هیچ کدام از این دو مدعی ندانسته و نسل دهه ۵۰ شمسی و ۷۰ میلادی را بهترین نسل طلایی فوتبال ایران و تاریخ میدانند. نسلی که هنوز رکوردها و نتایجش در تاریخ میدرخشد و بعید است با توجه به پیشرفت حریفان و تغییر فرمت مسابقات فوتبال، دیگر تکرار شود؛ رکوردهایی مثل ۳ قهرمانی پیاپی جام ملتها، صعود به عنوان تنها نماینده آسیا و اقیانوسیه به جام جهانی ۱۶ تیمی، صعود به ۳ دوره المپیک، صعود به جمع ۸ تیم المپیک ۱۹۷۶ مونترال که تا الان آخرین حضور ما در این سطح بوده است، ۵ دوره متوالی قهرمان جوانان آسیا که همان جوانان تیم ملی را به قهرمانی جام ملتها، بازیهای المپیک و جمع هشت تیم و در نهایت جام جهانی آرژانتین رساندند. تیمی که فاتح مدال طلای بازیهای آسیایی ۱۹۷۴ تهران شد، به مدد همان آیندهنگری و بها دادن به جوانان، دغدغه جانشین نداشت و ستارههای بزرگ آن تیم جای خود را به جوانان شایستهای دادند که موفقیتهای بعدی را طی ۴ سال رقم زدند. حالا که تیم ملی از جام جهانی ۲۰۲۶ حذف شده خیلیها با تکرار عدد ۳ در کارنامه این تیم شوخی کردند؛ ۳ بازی، ۳ مساوی، ۳ امتیاز، ۳ گل زده، ۳ گل خورده، رتبه سوم گروه، ۳ بازیکن به عنوان بهترین در ۳ بازی، رسیدن به عدد ۳ برای بهترین گلزن ایران در ادوار جام و به همراه ۳ گل در ۳ بازی که مردود اعلام شد. در کنار این همه سه در کارنامه تیم فعلی -که با شناخت روحیات قلعهنویی و اعلام قبلی مبنی ماندن او تا جام ملتهای ۲۰۲۷ آسیا بعید میدانیم این تورنمنت پایان کار آنها باشد- عدهای خوشذوق نقش عدد ۳ در افتخارات آن نسل فوتبال ایران را هم به کار گرفتهاند تا مقایسهای جالب بر سر عنوان نسل طلایی اتفاق بیفتد!
خبر ورزشی
خبر ورزشیخبر ورزشی