انگار هری کین از آزار دادن آرسنال سیر نمی‌شود. مهاجم بایرن مونیخ سابقه درخشانی از دوران بازی در تاتنهام دارد. او با ۱۴ گل همچنان بهترین گلزن تاریخ دربی شمال لندن است. او باز هم در اینجا تأثیرگذار بود و با این حال، شب پایانی متعلق به او نبود. این افتخار به دسیلان رایس، هافبک آرسنال رسید که در دقیقه ۸۲ با نفوذ به محوطه جریمه بایرن، گلی زد که هری کین نیز به خود می‌بالید که آن را به ثمر رسانده باشد.
آرسنال به دنبال آخرین نتیجه درخشان خود بود. آن‌ها تنها یک بار در خارج از خانه مقابل بایرن پیروز شده بودند - ۲-۰ در بازی برگشت مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان در سال ۲۰۱۳، اگرچه این پیروزی مانع از حذف آن‌ها با قانون گل زده در خانه حریف نشد. در آن شب، میکل آرتتا بازیکن آرسنال بود. وقتی ابریچی ازه، که در دقیقه ۱۰ به جای بوکایو ساکا مصدوم وارد زمین شده بود، در اواسط نیمه اول تیمشان را پیش انداخت، امیدهایشان افزایش یافت.
کانه وارد شد. او کلاه بازی‌سازی خود را بر سر گذاشته بود؛ برخی از پاس‌هایش عالی بود و پاس گل او به آلفونسو دیویس به بایرن کمک کرد تا بازی را مساوی کند. او کلاه تمام‌کنندگی خود را نیز بر سر گذاشته بود و از روی نقطه پنالتی گلزنی کرد تا تیمش را پیش بیندازد. این بدان معنا بود که او در ۱۰ بازی متوالی لیگ قهرمانان گلزنی کرده بود؛ یک بازی کمتر از رکورد کریستیانو رونالدو. دلیلی وجود دارد که کانه شانس اول دریافت توپ طلا در روز دوشنبه باشد. او اکنون ۱۶ گل مقابل آرسنال به ثمر رسانده است؛ او تنها مقابل یک تیم بیشتر گل زده است - لستر، که ۲۰ گل مقابل آن‌ها به ثمر رسانده است.
رایس چنگال بایرن را شل کرد. این یک گل زیبا از او بود و آرسنال حتی در دقایق پایانی به دنبال گل پیروزی بود، یورین تیمبر در وقت‌های تلف شده ضربه ای را به سمت دروازه نواور زد. این می‌توانست بیش از حد باشد زیرا بایرن در این بازی جذاب از نظر موقعیت‌های مسلم گلزنی برتری داشت. اما آرسنال حرف خود را زد. آن‌ها شایسته این نتیجه بودند.
آرسنال می‌دانست که در یک قلعه قرار دارد. بایرن پیش از این در خانه خود در مرحله گروهی یا لیگ قهرمانان اروپا شکستی را متحمل نشده بود، از زمان شکست ۳-۲ مقابل منچسترسیتی در دسامبر ۲۰۱۳، ۴۰ بازی پیش. ۳۹ بازی بعدی شامل ۳۷ پیروزی و دو تساوی بود. بازیکنان آرتتا مرعوب نشدند. آن‌ها از ابتدا با اطمینان بازی می‌کردند و رایس پاداش روحیه تسلیم‌ناپذیر آن‌ها را گرفت. بایرن به دنبال انتقام شکست ۳-۱ خود در ورزشگاه امارات در مرحله گروهی فصل گذشته بود. آن‌ها موفق نشدند.
ایده آرتتا این بود که با ترکیب اصلی خود تا حد امکان قوی بازی کند. او تنها دو تغییر ایجاد کرد، تیمبر به جای بن وایت و نونی مدوئکه به جای ازه، اگرچه دومی مدت زیادی در زمین نبود. ساکا با دیویس درگیر شده بود و به نظر بی‌ضرر می‌رسید. زنگ خطر زمانی به صدا درآمد که ساکا ران خود را گرفت و روی زمین افتاد و دستش را در هوا تکان داد.
آیا هواداران آرسنال می‌توانستند فکر کنند که بایرن در خط حمله پشت کانه، ترس خود را از دست داده است؟ مایکل اولیسه محروم بود، جمال موزیاالا مصدوم بود و لوئیز دیاز تعویضی بود. او در دقیقه ۶۸ وارد زمین شد اما قبل از پایان مجبور به ترک زمین شد. بایرن به دلایل شخصی یوشوا کیمیش، هافبک خود را در اختیار نداشت.
آرتتا مدوئکه را به پست طبیعی خود در بال راست منتقل کرد، زمانی که ازه را در سمت چپ وارد زمین کرد و بایرن هنوز هم متعجب خواهد بود که چگونه به ازه اجازه داده شد تا در کانال داخلی آن جناح فضای زیادی داشته باشد تا آرسنال را پیش بیندازد.
این یک پاس عالی از مارتین اودگارد بود که در حال و هوای بازی بود، پر از چرخش‌های سریع و فوریت، و ازه زمان کافی داشت تا اجازه دهد توپ فرود بیاید و قبل از شوت اول به گوشه دورتر، آن را بزند. پرچم آفساید جشن‌های آرسنال را خاموش کرد و یکی از آن انتظار‌های عجیب قبل از اینکه داور ویدئویی اعلام کند ازه در واقع در آفساید نبوده است، وجود داشت.
کانه توسط هواداران آرسنال هو شد. البته که شد. او به عقب زمین آمد تا بازی را به هم پیوند دهد و لحظه‌ای در دقیقه ۱۷ وجود داشت که او با پاسی از داخل محوطه جریمه خودی، حرکتی را آغاز کرد. یک پاس عالی از بالای سر گابریل ماگالهاس، که آخرین مدافع آرسنال بود، برای اسماعیل سایباری در دقیقه ۲۳ وجود داشت، اگرچه هم‌تیمی‌اش نتوانست آن را کنترل کند و رد پای کانه در گل تساوی کاملاً مشهود بود. او در نیمه زمین بود که توپ را به سمت دیویس فرستاد که تیمبر را از معادله خارج کرد. تمام‌کنندگی وینگر بایرن عالی بود.
بایرن در نیمه اول فرصت‌های دیگری داشت، هیچ کدام بهتر از فرصت سرژ گنابری، وینگر سابق آرسنال، در دقیقه ۲۱. این کانه بود که حمله را آغاز کرد، یک ضربه شروع مجدد سریع - بله، واقعاً - و گنابری مردی بود که در سمت راست قرار داشت، زمانی که مهاجمان بایرن توپ را به آن سمت رساندند. شوت گنابری خیلی به دیوید رایا نزدیک بود. کانه همچنین شاهد بود که ازری کنسای یک بلاک خوب برای مهار او انجام داد.
لذت حضور در آلیانز برای یک بازی مهم، همیشه زیاد است. تمام نشانه‌های همیشگی حاضر و درست بودند. دست تکان دادن دسته‌جمعی با شال‌ها. نت‌های کمی کمدی از گروه موسیقی. هواداران در دو انتهای زمین با هم صحبت می‌کردند. ضربات مداوم درام و آوازهای کورده جنوبی، که در برخی مواقع با هم می‌پریدند.
غافلگیری قبل از بازی، دیدن وینست کمپانی در نیمکت بایرن بود؛ سرمربی پس از بیماری، مانند لازاروس، برخاست و اکشن پس از شروع مجدد، خون را در رگ‌ها به جریان انداخت. آرسنال فکر کرد که دوباره پیش افتاده است، زمانی که برونو گیمارائس برای ضربه زدن به کرنر رایس بلند شد، اما نواور یک مهار خارق‌العاده انجام داد.
دروازه‌بان توپ را لمس کرد و به تیرک افقی و سپس به بیرون فرستاد. سایه گوردون بنکس مقابل پله. نوبت رایا بود؛ مهار او برای دفع ضربه سر نزدیک روزه اوپاکان در سانتر گنابری، در بالاترین سطح بود.
تماشای کانه پس از اعلام پنالتی برای هند تیمبر جالب بود. بایرن توپ را به شماره ۹ خود رساند و وقتی شوت زد، بازوی تیمبر دراز شده بود. کانه فرآیندهای ذهنی خود را طی کرد. او می‌توانست ببیند که رایا برای مدتی طولانی به خط خود عقب‌نشینی نکرد. کانه حتی بیشتر تأخیر کرد. او کاملاً کنترل داشت. او قبل از کوبیدن توپ به سمت راست، مکث کرد.
بایرن نزدیک بود بازی را تمام کند. کونراد لایمر در حالی که در موقعیت خوبی قرار داشت، به سختی از کنار تیرک دور گذشت، اما این آرسنال بود که ضربه غافلگیرکننده را وارد کرد. ازه در تمام طول بازی خطرناک بود. و وقتی فرصت برای رایس پس از پاسی از ویکتور ژیورکوس، تعویضی، پیش آمد، او اشتباه نکرد.