اولین چیزی که برادرزاده ریتا هیور می‌گوید وقتی وارد می‌شود این است: «ببخشید دیر کردم.» گونزالو گارسیا دیر نکرده است، اما این خیلی شبیه اوست: او بی‌عیب و نقص مؤدب، سازگار است و کیفیتی تقریباً ملایم در او وجود دارد، آرامشی که رایج نیست اما می‌تواند کمک کند، به‌ویژه در لحظاتی که فشار افزایش می‌یابد. دلیلی وجود دارد که یکی از مربیان که در باران کنار زمین که تیم زیر ۲۱ سال اسپانیا به تازگی تمرین را به پایان رسانده است، می‌گوید همه اینجا گارسیا را دوست دارند. مهاجم فولام دست می‌دهد، خودش را معرفی می‌کند و به رختکن می‌رود تا لباس عوض کند؛ سپس چند دقیقه بعد برمی‌گردد و برای تأخیری که وجود نداشت عذرخواهی می‌کند.

وقت صحبت است، پس بیایید با هالیوود، داستان خانوادگی شروع کنیم. گارسیا می‌خندد. عمه بزرگ او، که با نام مارگاریتا کارمن کانزینو متولد شد، یکی از بزرگترین ستاره‌های هالیوود بود، اگرچه او مطمئن نیست که هیچ یک از فیلم‌های او را دیده باشد. پدربزرگش جراح بود و دیگر اعضای خانواده نیز همین‌طور. عموهایش برای تیم ملی راگبی اسپانیا بازی می‌کردند، اما این چیز او نبود. اما خودش، او در رشته مدیریت بازرگانی و تجزیه و تحلیل ثبت‌نام کرد و فکر می‌کند شاید حقوق را دوست داشته باشد، اما حتی این هم رشته انتخابی او نبود.

خانواده هیور اهل استان سویا بودند. گارسیا با لحنی یکنواخت می‌گوید: «می‌دانم او بازیگر بزرگی بود اما متأسفانه باید اعتراف کنم که من علاقه‌ای به فیلم‌های قدیمی ندارم.» «عموهای من برای تیم علوم راگبی بازی می‌کردند و تقریباً همه آنها با هم در تیم ملی بودند. آنها سعی کردند مرا با پسرعموهایم بازی دهند، اما من همیشه بیشتر به فوتبال علاقه‌مند بودم.» او در آن هم خوب بود: یک ملی‌پوش دیگر اسپانیا، بهترین گلزن جام باشگاه‌های جهان، که برای رئال مادرید بازی می‌کرد.

سپس در تابستان امسال، با محدود بودن فرصت‌ها، او به فولام پیوست، مصاحبه معرفی او به زبان انگلیسی بی‌عیب و نقص انجام شد. او که در ۱۰ سالگی به مادرید پیوسته بود، در ۲۲ سالگی برای اولین بار خانه را ترک می‌کرد، به عنوان رکورددار خرید فولام. او زبان و هوش لازم برای پذیرش آن را داشت. اما در مورد ریشه‌کن شدن، او به آن عادت داشت، در آرژانتین و شیلی و همچنین اسپانیا بزرگ شده بود.

گارسیا می‌گوید: «از خیلی کم والدینم اهمیت مطالعه و یادگیری زبان‌ها را به من آموختند.» «من در دانشگاه ویلانوئوا [در مادرید] هستم. با دو رشته مدیریت بازرگانی و تجزیه و تحلیل شروع کردم، اگرچه با حرفه‌ام دشوار شد. حالا فقط مدیریت بازرگانی است و من سعی می‌کنم با دانشگاه هماهنگ کنم که چگونه بهترین راه را برای مدیریت آن [از لندن] پیدا کنم. والدینم صحبت کردن به زبان انگلیسی را اساسی می‌دانستند و من همیشه در مدارس بین‌المللی بودم.

«هر دو یا سه سال یک بار شهر را عوض می‌کردیم. بدیهی است که دوره‌هایی وجود داشت که احساس می‌کردم: « پف، دوباره؟!» مجبور بودم به دلیل کار والدینم خانه را عوض کنم. اما به عقب نگاه می‌کنم و احساس قدردانی می‌کنم زیرا با دیدگاه، فرصت‌هایی برای ملاقات با افراد جدید، دیدن مکان‌های جدید، یادگیری به شما می‌دهد. من همیشه دوستان خارجی داشته‌ام که با آنها انگلیسی صحبت می‌کردم.»

گارسیا در فولام به سزار پالاسیوس و مانوئل آنخل از آکادمی مادرید پیوسته است. سه بازیکن ۲۲ ساله، مانند دوره اراسموس خودتان. گارسیا با خنده می‌گوید: «نه،» «من آن را اراسموس نمی‌نامم چون ما در مورد یک گام بزرگ و بلندپروازانه شغلی صحبت می‌کنیم. ما از اعتمادی که به ما شده سپاسگزاریم. من از لندن، یک شهر بزرگ با مردمی از همه ملیت‌ها و فرهنگ‌ها، شگفت‌زده شده‌ام و فولام با موقعیتی که من در آن بودم، تمایل به رشد، مطابقت دارد.

«آلوارو آربلوآ پروژه را توضیح داد و مرا متقاعد کرد. من با او در مادرید کار کرده بودم. او مرا کاملاً می‌شناسد، تا کجا می‌تواند مرا تحت فشار قرار دهد. به همین ترتیب، من می‌دانم او از من چه می‌خواهد. این کمک می‌کند... [آربلوآ] به من گفت که این پروژه‌ای است که زمان می‌برد اما او به من نیاز دارد. من خیلی، خیلی خوشحالم. این یکی از بهترین لیگ‌های جهان است، اگر نگوییم بهترین.»

و سخت‌ترین؟ آیا فوتبال انگلیس به اندازه آنچه به نظر می‌رسد وحشی است؟ گارسیا پاسخ می‌دهد: «بله!» «به من گفته بودند که سخت و دشوار است، اما...» او می‌خندد. «باید اعتراف کنم که هنوز مرا شگفت‌زده کرد. آن بازی اول مقابل چلسی، من واقعاً، واقعاً خسته شدم. از محوطه جریمه تا محوطه جریمه بود، شدید، دویدن زیاد. کم‌کم دارم سازگار می‌شوم. شدت و سرعت بسیار متفاوت است.

«اسپانیا تاکتیکی‌تر، کمی فنی‌تر است. فوتبال انگلیس سرعت است. شما نمی‌توانید حتی برای یک ثانیه تمرکز خود را از دست بدهید، حتی یک ثانیه. هر لحظه ممکن است اتفاقی بیفتد. چند بازی لیگ برتر در اواخر تعیین می‌شوند؟ ناگهان در دقیقه ۹۰ یک گل زده می‌شود و دوباره در دقیقه ۹۳. این کرنر شما و شانس آنهاست. سطح تمرکز، آن انتقال مداوم، چیزی است که لیگ برتر را بیشتر متمایز می‌کند.»

با وجود شکست در روز اول مقابل چلسی، گارسیا گلزنی کرد. یک گل عالی در جام اتحادیه مقابل ای‌اف‌سی ویمبلدون به ثمر رسید. «گلزنی در کراون کوتیج فوق‌العاده ویژه بود – من عاشق نزدیکی هواداران هستم؛ آنها می‌توانند شما را لمس کنند. اما من خودم را کسی که به راحتی راضی می‌شود، نمی‌دانم. من این‌طور نیستم. من همیشه بیشتر، بیشتر، بیشتر می‌خواهم.»

گارسیا از آن زمان گل نزده است و فولام پنج بازی لیگ را بدون پیروزی پشت سر گذاشت و فشار افزایش یافت. اینجاست که آرامش وارد می‌شود. تا زمانی که آنها با هال روبرو شدند، آربلوآ در آستانه اخراج بود و در مورد خریدهای او سؤال می‌شد، به‌ویژه گارسیا. آیا سه بازیکن جوان آکادمی مادرید واقعاً چیزی بودند که فولام به آن نیاز داشت؟ آیا رابطه مربی با آنها آنقدر هم خوب نبود؟

گارسیا اعتراف می‌کند که هیچ بازیکنی در برابر آنچه گفته می‌شود نفوذناپذیر نیست، اما او اصرار دارد: «ما با آن به عنوان نویز خارجی برخورد می‌کنیم. و همه ما می‌دانستیم که شروع آسان نخواهد بود. تغییر چرخه وجود دارد: مربی می‌رود، مربی جدید می‌آید، خریدهایی وجود دارد، سیستم متفاوت، ایده متفاوت. همه باید سازگار شوند: کسانی که در باشگاه هستند و کسانی که ما جدید هستیم. ما هم جوان هستیم. نتایج به نفع ما نبود اما نیت‌های خوبی داشتیم: بازی خوب، ساختن، اجرای ایده‌های مربی کم‌کم. ما باید آرام می‌ماندیم.»

فولام با چهار بازی بدون شکست در لیگ وارد بازی شنبه مقابل منچسترسیتی می‌شود، احساس تغییر آنها به سمت چیزی عمل‌گرایانه‌تر توسط گارسیا به اشتراک گذاشته نمی‌شود. او در مورد بازی‌ای که فولام ۱-۰ برد، می‌گوید: «فکر نمی‌کنم ما چیزی را در مقابل هال تغییر داده باشیم.» «ما کاری را که از قبل انجام نمی‌دادیم، انجام ندادیم. هیچ چیز. شاید جزئیات کوچکی را که به ما آسیب می‌زد کنترل کردیم اما ایده یکسان بود. بازیکنان کاملاً می‌دانستند که مربی چه می‌خواهد، بسیار قاطع: فقط مسئله زمان بود. باید صبور بود. اگر فولام را تماشا کنید، ایده مربی را می‌بینید: توپ را داشته باشید، حملات را خوب بسازید، حداکثر شدت را به طور مداوم با توپ و بدون توپ نشان دهید. تهاجمی، بلندپروازانه.»

فرصت‌هایی برای گارسیا در حال آمدن است اما گل‌ها نه. او در تمام بازی‌های لیگ شروع کرده است اما از روز اول گل یا پاس گل نداده است. با این حال، اگر احساس مردی که تحت فشار است وجود دارد، این در اینجا تکرار نمی‌شود؛ در عوض، یکنواختی، آسانی وجود دارد. و لبخندی وقتی یک آمار دیگر، خوشایندتر، مطرح می‌شود: او بیشتر از هر کسی دویده‌های بدون توپ به محوطه جریمه داشته است. شاید چیزی برای چسبیدن، فرایندی که نتیجه خواهد داد. او می‌گوید: «واقعاً؟» «خب، من خوشحالم که مردم می‌بینند که یک مهاجم می‌تواند بدون توپ به تیم کمک کند. در نهایت، این در مورد پیروی از دستورالعمل‌های مربی است.»

اما در نهایت، تیم‌ها بر اساس نتایج و مهاجمان بر اساس گل‌ها، و همچنین قیمت، قضاوت خواهند شد. او می‌داند: این کاری است که او انجام می‌دهد، مسیری که او انتخاب کرده است. گارسیا می‌گوید: «فشار بستگی به نحوه نگاه شما به آن دارد.» «فوتبال [بسیار روانشناختی] است. سریع اتفاق می‌افتد: به شما زمان نمی‌دهد تا از لحظات خوب لذت ببرید یا در لحظات بد بمانید. این یک ترن هوایی است: بالا، پایین. صاف نیست، اما شما تعادل را حفظ می‌کنید، روزانه کار می‌کنید، پیشرفت می‌کنید: وارد شوید، تمرکز کنید، تکرار کنید.

«اینطور نیست که من به قیمت «اهمیت نمی‌دهم»، بلکه بازار، بازار است؛ به من بستگی ندارد. همیشه آرامش، دیدگاه... من می‌دانم که مهاجمان با گل‌ها سنجیده می‌شوند اما، خب، در روزهایی که گل نمی‌زنم کاملاً مطمئن هستم که می‌توانم از زمین خارج شوم و بگویم که، مهم نیست چه اتفاقی افتاده، من به تیمم کمک کردم، کارهای دیگر زیادی انجام دادم. همین است که هست.»

زمان هم همین است. سری از در سرک می‌کشد، اتوبوس دارد می‌رود. گارسیا دستی دراز می‌کند، دوباره عذرخواهی می‌کند. او می‌گوید: «باعث افتخار بود.»