رابطه مانیش با ژوزه مورینیو در ابتدا چندان خوب شروع نشد، اما زمانی که این دو در دومین باشگاه از سه باشگاهی که با هم کار کردند، یعنی پورتو، همکاری کردند، منصفانه است که بگوییم آن سختی‌های اولیه ارزشش را داشت.
مانیش، یا نونو ریکاردو د اولیویرا ریبیرو، همانطور که نام کامل اوست، در شش کشور مختلف بازی کرد، با اینتر سری آ را برد و به پرتغال در فینال یورو ۲۰۰۴ و نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۱۰ فیفا کمک کرد، اما بدون شک برجسته‌ترین اتفاق دوران حرفه‌ای او در سال ۲۰۰۴ بود، زمانی که او بخشی از تیم پورتوی مورینیو بود که به طرز باورنکردنی لیگ قهرمانان اروپا را برد.
و مورینیو آنقدر شخصیت مهمی در دوران حرفه‌ای مانیش بود که او مقدمه زندگینامه خود در سال ۲۰۱۸ با عنوان «مانیش ۱۸» را نوشت.
مانیش می‌گوید: «هیچ‌کس مرا بهتر از مورینیو نمی‌شناسد، نه فقط به عنوان یک بازیکن، بلکه در سطح شخصی هم.»
«من این افتخار را داشتم که در سه باشگاه مختلف زیر نظر او تمرین کنم، او در طول دوران حرفه‌ای من به شدت به من کمک کرد، و او در مقدمه زندگینامه من مرا «شورش شیرین» توصیف کرد که نشان می‌دهد چقدر مرا خوب می‌شناسد.»
همه چیز زمانی شروع شد که مورینیو اولین شغل مربیگری خود را در سپتامبر ۲۰۰۰ در بنفیکا آغاز کرد و از نقش دستیاری خود ارتقا یافت تا جایگزین یوپ هاینکس در سن ۲۷ سالگی شود.
او تا دسامبر رفت، اما در مدت کوتاهی که در راس کار بود، شاهد بود که مانیش، که تنها پنج سال از او جوان‌تر بود، دو بار کارت قرمز گرفت. پس از اخراج دوم، مورینیو با دستیار خود تماس گرفت تا به هافبک دستور دهد دور زمین بدود.
این موضوع مانیش را به شدت عصبانی کرد، اما روز بعد در تمرین، مورینیو سخنرانی الهام‌بخشی به او داد که مسیر رابطه آنها را دگرگون کرد. ظرف چند هفته، نگرش هافبک به شدت تغییر کرد و او کاپیتان بنفیکا شد.
مانیش می‌گوید: «در ابتدا آسان نبود، چون هر دوی ما شخصیت‌های مشابهی داشتیم، ما فقط آن میل شدید به پیروزی را داشتیم.»
«با شخصیت و سخت‌کوشی من، من در تمرینات نشان دادم که از همکارانم بهتر هستم، اما صادقانه بگویم، مهم‌ترین دلیل این بود که چگونه در مسابقات عملکرد داشتم و کارم را انجام دادم.»
دوباره در پورتو متحد شدند
مورینیو پس از تنها نه بازی استادیو دو اسپورت لیسبوا را ترک کرد، زیرا رئیس باشگاه حاضر به تمدید قرارداد او نشد و او به زودی حماقت آن تصمیم را ثابت کرد و هدایت تیم گمنام یونیائو د لیریا را بر عهده گرفت و از طریق ترکیبی از توجه دقیق به جزئیات و مهارت‌های فوق‌العاده مدیریت بازیکن، تیم گمنام را در صدر جدول قرار داد و در مقطعی بالاتر از پورتو و بنفیکا قرار گرفت.
و پس از کمی بیش از نیم فصل هدایت این تیم، در ژانویه ۲۰۰۲، عملکرد درخشان او جایگاهی در راس تیم آبی و سفیدها برای او به ارمغان آورد.
و با پایان یافتن دوره ماه عسل مانیش با بنفیکا، او به زودی فرصت دیدار مجدد با مربی سابق خود در پورتو را پیدا کرد.
«پس از اینکه کاپیتان شدم، رئیس باشگاه ناگهان سعی کرد مرا مجبور کند قراردادی پنج ساله با باشگاه تحت شرایطی که نمی‌خواستم امضا کنم، بنابراین من امتناع کردم.»
«مورینیو به پورتو رفت و از من خواست قراردادی با شرایط مطلوب‌تر امضا کنم، و بقیه داستان است.»
واقعاً. علیرغم کمبود زمان بازی در فصل آخر خود با بنفیکا، مانیش انتظارات یک دوره انتقالی در ورزشگاه دراگائو را در هم شکست و نقش مهمی در اولین سه‌گانه مورینیو ایفا کرد، زیرا پورتو لیگ برتر، جام حذفی پرتغال و جام یوفا را برد.
مانیش می‌گوید: «من دوران سختی در بنفیکا داشتم، اما با اراده کافی توانستم بر آن غلبه کنم.»
«بازی کردن در بازی‌های مهم برای یک بازیکن آسان نیست، اما من به اندازه کافی خوش شانس بودم که گروهی جاه‌طلب با اشتیاق به پیروزی پیدا کردم.»
«همه بازیکنان کیفیت بالایی داشتند، تیم روحیه زیادی داشت، اما مهم‌تر از آن، ما اعتماد و شخصیت لازم برای بردن آنچه را که بردیم، داشتیم.»
معجزه لیگ قهرمانان اروپا
بردن سه عنوان در اولین فصل کامل خود به عنوان مربی قابل توجه است، به خصوص که باشگاه اولین عنوان قهرمانی جام یوفا خود را کسب کرد، اما آنچه در سال بعد اتفاق افتاد، صرفاً مضحک بود، زیرا مورینیو پورتو را به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۲۰۰۳-۲۰۰۴ رساند.
مانیش می‌گوید: «در ابتدا هیچ‌کس فکر نمی‌کرد بتوانیم به آن دست پیدا کنیم، زیرا تمام قهرمانان لیگ قهرمانان اروپا باشگاه‌های قدرتمندتر و از نظر مالی بسیار بالاتر از پورتو بودند، اما بازی‌ها در زمین انجام می‌شوند، ما در آنجا بهتر بودیم و توانستیم بازی‌هایمان را ببریم.»
سفر پورتو در لیگ قهرمانان اروپا در گروهی با رئال مادرید، المپیک مارسی و اف‌کی پارتیزان آغاز شد که در آن تنها یک شکست را متحمل شدند و در جایگاه دوم قرار گرفتند، اما پیروزی در مرحله یک هشتم نهایی مقابل منچستریونایتد بود که واقعاً به مانیش و هم‌تیمی‌هایش این باور را داد که می‌توانند تا انتها پیش بروند.
مانیش می‌گوید: «هدف ما این بود که تا جایی که ممکن است در رقابت‌ها پیش برویم، اما پس از شکست دادن منچستریونایتد، شروع به باور کردیم که می‌توانیم واقعاً این کار را ببریم.»
«غیرعادی بود، فقط فراموش نشدنی. افتخار باورنکردنی است که با جامی که هر بازیکنی در اروپا آرزوی بردن آن را دارد، پیروز شویم.»
یونایتد در بازی رفت در پرتغال ابتدا گلزنی کرد، اما بنی مک‌کارتی دو گل به ثمر رساند تا اژدهاها را با برتری به منچستر ببرد.
با این حال، یونایتد فقط به یک گل و کلین شیت برای صعود نیاز داشت و وقتی پل اسکولز آنها را پیش انداخت، کمتر کسی انتظار داشت که آنها از آن موقعیت شکست بخورند.
اما وقتی تیم هاوارد در دفع ضربه آزاد دیرهنگام مک‌کارتی اشتباه کرد، کاستینیا توپ را به تور چسباند و بلیط پورتو را به یک چهارم نهایی تضمین کرد و آن جشن به یاد ماندنی مورینیو را برانگیخت.
البته، طبق گفته مانیش، او هرگز شک نداشت که می‌توانند پیروز شوند.
«مورینیو به سادگی به ما گفت که اگر آرامش خود را حفظ کنیم و در طول فازهای مختلف بازی صبور باشیم، می‌توانیم این را ببریم.»
«او دائماً بر این واقعیت تأکید می‌کرد که باید تا جایی که می‌توانیم توپ را در اختیار داشته باشیم، اما صادقانه بگویم در این بازی‌ها صحبت‌ها اهمیتی ندارند، همه از اهمیت بازی آگاه هستند، بدون باور خودتان که می‌توانید این را ببرید، هیچ صحبت ممکنی وجود ندارد که بتواند اوضاع را تغییر دهد!»
«وقتی از منچستر به پورتو برگشتیم، مجبور بودیم با هوادارانمان جشن بگیریم. شب زیبایی بود و بدون خواب. روزی است که همیشه به یاد خواهم آورد و همیشه در خاطرم خواهد ماند.»
مانیش با توضیح نقش خود در موفقیت پورتو در آن فصل، می‌گوید که وظیفه اصلی او متوقف کردن حریفان بود، اما در یک چهارم نهایی مقابل لیون، او قهرمان بود و دو گل در بازی خارج از خانه به ثمر رساند تا به آنها در رسیدن به نیمه نهایی کمک کند.
«در لیگ قهرمانان اروپا ما با سیستم ۴-۴-۲ بازی می‌کردیم، بنابراین وظیفه من این بود که از ایجاد تهدید توسط حریف در جناح من جلوگیری کنم و در ضدحملات نزدیک دکو بازی کنم و فضاها را با پاس‌های سریع یک-دو مورد استفاده قرار دهم.»
«شب فوق‌العاده‌ای بود (در لیون)، من این بازی را هرگز فراموش نخواهم کرد.»
«می‌دانستیم که بازی سختی خواهد بود، اما در دسترس ما بود زیرا ما اعتماد زیادی به آنچه بودیم داشتیم و آن دو گلی که زدم به ما آرامش لازم برای رسیدن به پیروزی را داد.»
و آنها البته با پیروزی مقابل دپورتیوو لاکرونیا که بازگشتی تاریخی مقابل آث میلان انجام داده بود و سپس پیروزی راحت ۳-۰ مقابل موناکوی دیدیه دشان در فینال، این روند را ادامه دادند، زیرا پورتو تنها تیمی شد که از سال ۱۹۹۵ لیگ قهرمانان اروپا را خارج از انگلیس، ایتالیا، اسپانیا و آلمان برد.
مانیش می‌گوید: «فوتبالیست‌ها هر روز سخت تلاش می‌کنند تا به عناوین دست پیدا کنند، من بهترین کارم را انجام دادم و توانستم معتبرترین جام جهان را ببرم.» «این چیزی است که من تا آخر عمرم به یاد خواهم داشت.»
و همه کسانی که آن فصل تاریخ را دیدند نیز به یاد خواهند داشت.
نوشته رامز ناتان