در تئاتری در طبقات بالای آسمان‌خراشی در مرکز منهتن که از شیشه زیادی ساخته شده بود، کلیپی از لحظات برجسته با موسیقی گوش‌خراش پخش شد. و سپس، در «روزی تاریخی برای فوتبال آمریکا»، سیندی پارلو کون، رئیس فدراسیون، اعلام کرد که مرد مورد نظر خود، موریسیو پوچتینو، را برای تبدیل شدن به پرمخاطب‌ترین مربی آمریکایی در تاریخ تیم ملی مردان، به خدمت گرفته‌اند.

پوچتینو به مدت سه ربع ساعت با ترکیب امضای خود از اسپنگلیش در میان رسانه‌ها و جمعی از حامیان مالی صحبت کرد. سپس چند مصاحبه تلویزیونی انجام داد. و پس از آن، در یک پیش‌بینی تصادفی، برای ضبط پادکست با گری نویل رفت.

دو سال، دو ماه و یک هفته بعد، او بر پیروزی بی‌دردسر ۲-۰ تیم ملی آمریکا مقابل هائیتی در سینسیناتی در روز سه‌شنبه نظارت کرد و به پیروزی ۸-۰ در مجموع دو بازی در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ ملت‌های کونکاکاف پایان داد. او پس از بازی، در آغوش گرفتن‌های زیادی انجام داد، که از نشانه‌های «پوچیسمو» بود که به طور خلاصه مطرح شد. او برای عکس گروهی با کارکنان فدراسیون ژست گرفت. اشک در رختکن دیده می‌شد.

پس از پیروزی ۶-۰ در بازی رفت در روز شنبه، پوچتینو ترکیب اصلی خود را بدون تغییر گذاشت و باعث تعجب برخی شد. شاید او امیدوار بود با یک نتیجه قاطع دیگر زمین را ترک کند؛ شاید در حال بهبود آمار نهایی خود در هدایت آمریکا بود؛ یا شاید او واقعاً نگران از دست دادن برتری شش گله خود بود.

احتمالاً این آخرین بار در مدت زمان طولانی خواهد بود که پوچتینو از دو پیروزی متوالی قاطع لذت می‌برد. او پس از بازی سوار جت شخصی شد تا به محض فرود در انگلستان در صبح روز بعد، هدایت منچستر یونایتد را بر عهده بگیرد و موقعیتی را ترک کرد که در آن به اندازه یک گاوصندوق اعتبار داشت، برای موقعیتی که هر نتیجه او برای اثبات صلاحیتش در این شغل تجزیه و تحلیل و بررسی خواهد شد.

با وجود تمام هیاهو، حقوق سالانه ۶ میلیون دلاری – تقریباً دو برابر حقوق بالاترین درآمد قبلی فدراسیون، یورگن کلینزمن – و تمام صحبت‌ها از باور، فرهنگ و مبارزه، پوچتینو واقعاً چه چیزی را برای جانشین خود باقی گذاشت تا بر اساس آن بنا کند؟ او قطعاً تأثیرگذار بود و نسلی بدخلق و رو به زوال را که بدون انگیزه یا اشتیاق قابل تشخیص به جام جهانی خانگی می‌رفتند، متحول کرد. این آرژانتینی نسل طلایی پر سر و صدا را برای چهار پنجم جام جهانی بسیار قوی برانگیخت و نمایش‌هایی ارائه داد که قانع‌کننده‌تر و مسلط‌تر از هر چیزی بود که این برنامه تا به حال در آن مرحله مدیریت کرده بود – تا اینکه همه چیز در مرحله یک‌هشتم نهایی در مقابل بلژیک از هم پاشید.

دوران او در این سمت قطعاً قابل توجه بود. پوچتینو توجه زیادی را به تیم جلب کرد، اگرچه گفتن اینکه آیا یک مربی معمولی‌تر نمی‌توانست همین موج جام جهانی را به عنوان صدای میزبانان هدایت کند، دشوار است.

پوچتینو اولین مربی تیم ملی آمریکا نبود که سعی کرد بازی را گسترده‌تر، فنی‌تر و زیباتر بازی کند. کلینزمن این کار را امتحان کرد و گرگ برهالتر نیز همینطور. اما کلینزمن بازیکنان لازم را نداشت و بازیکنان برهالتر آماده نبودند. پوچتینو بازیکنان لازم را داشت و آنها، در نهایت، آماده بودند و او پیچیدگی تاکتیکی را با الگوهای هجومی ماهرانه‌ای که به طور منظم فضاهای مفیدی را باز می‌کردند، معرفی کرد.

او همچنین اولین مربی تیم ملی آمریکا نبود که بر فرهنگ تمرکز کرد و به استعدادهای جوان فرصت داد. اما از طریق انتخاب‌ها و پیام‌هایش، او رقابت داخلی برای زمان بازی را که تحت چندین دوره مدیریتی متوالی و گاهی اوقات راضی از خود، از بین رفته بود، دوباره برقرار کرد. و او عمق بیشتری به مجموعه بازیکنان بخشید. شاید هر مربی دیگری متوجه انبوه نوجوانان با استعداد که در حال پیشرفت بودند، می‌شد و توانایی لازم برای همراهی آنها را داشت، اما پوچتینو شایسته اعتبار برای تکیه بر بازیکنان جوان، دادن دقایق و مسئولیت معنادار به آنها است.

در حالی که پوچتینو تیم ملی آمریکا را بهتر از آنچه که تحویل گرفت، ترک می‌کند، دوره او در این سمت تحول‌آفرین نبود. او آمریکایی‌ها را در جام جهانی جلوتر از قبل نبرد. آمار او – ۶۲٪ پیروزی در بازی‌هایش؛ ۲.۰۸ گل زده در هر بازی؛ ۱.۲۹ گل خورده – کم و بیش با اعداد و ارقام مربیان دائمی قبلی او همخوانی دارد. او در زمان حضورش، قهرمان جام طلایی کونکاکاف یا لیگ ملت‌ها نشد.

او همچنین تیم ملی آمریکا را به اولین جام جهانی خود در چهار دهه اخیر نبرد، همانطور که باب گنسلر در سال ۱۹۹۰ انجام داد. یا آنها را در آن مرحله قابل احترام کرد، همانطور که بورا میلوتینوویچ در سال ۱۹۹۴ انجام داد. یا پیشرفت آنها را رقم زد، همانطور که بروس آرنا در سال ۲۰۰۲ انجام داد. یا برنامه را از پایین‌ترین نقطه مدرن خود بازسازی کرد، همانطور که برهالتر در دوره اول خود انجام داد. شاید این نشانه رشد باشد که گام‌های قابل برداشتن کوچکتر بودند. در نهایت، شما فقط می‌توانید با چالش‌هایی که با آنها روبرو هستید، کنار بیایید.

هر چه بود، پوچتینو عمدتاً با خاطرات خوش از سوی اکثر افراد به یاد آورده خواهد شد. او زیاد لبخند می‌زد و شوخی می‌کرد و تمام تلاش خود را می‌کرد تا حرف‌های جالبی بزند. او گاهی اوقات می‌توانست تند باشد، اما عمدتاً محیطی را که کهنه و دلگیر شده بود، با شادی پر کرد.

پوچتینو، طبق گفته‌ها، دوران خوبی را در آمریکا سپری کرد و بین خانه‌هایش در لندن و بارسلون در رفت و آمد بود. او از تماشای بازی‌های NFL لذت برد و در پیروزی خانگی سینسیناتی بنگالز مقابل پیتسبورگ استیلرز در روز یکشنبه شرکت کرد. او ظاهراً به موسیقی کانتری علاقه‌مند شد. پوچتینو در آخرین کنفرانس خبری خود به نمایندگی از کارکنانش گفت: «فقط ما می‌توانیم بگوییم متشکریم. «خیلی ممنون، و ما همیشه خاطرات خوب را حفظ خواهیم کرد.»

تیم ملی آمریکا نیز تا حد زیادی از زمان خود با مربی مشهورشان لذت برد. آنها خاطرات خوبی با هم ساختند. اما او شاید به اندازه کافی اینجا نبوده باشد تا مسیر آنها را به طور اساسی تغییر دهد.», tags_fa=[