هانسی فلیک سزاوار اعتبار فراوانی برای پیروزی ۲-۱ بارسلونا مقابل اتلتیکو مادرید است، نه تنها به این دلیل که تیمش از نیمه اول دشوار بهبود یافت، بلکه به این دلیل که او تشخیص داد چه چیزی اشتباه پیش می‌رود و تنظیمات تاکتیکی لازم را برای تغییر مسیر مسابقه انجام داد.
تصمیم او برای استفاده از فرنکی دی یونگ در دفاع راست در نیمه دوم
تأثیرگذار بود و باعث شد بارسلونا در فاز ساخت بازی بهتر عمل کند و در نتیجه، کنترل میانه میدان را که در نیمه اول از دست رفته بود، دوباره به دست آورد.
بارسلونا در ۴۵ دقیقه اول آسیب‌پذیر به نظر می‌رسید. اتلتیکو از ضعف‌های دفاعی حریف بهره برد، ساختار میانه میدان آن‌ها را مختل کرد و بارها فرصت حمله در فضاهای پشت خط دفاعی آن‌ها را پیدا کرد.
گل تساوی فرمین لوپز درست قبل از پایان نیمه اول، تسکینی ایجاد کرد، اما مشکلات پیش روی فلیک را پنهان نکرد.
بنابراین، او به جای تکیه بر ساختار قبلی و امید به بهبود، مداخله قاطعانه‌ای انجام داد که در نهایت به تصمیم تاکتیکی تعیین‌کننده آن شب تبدیل شد.
تغییر پست دی یونگ به دفاع راست بازی را عوض کرد
اتلتیکو در نیمه اول با پرس شدید و استفاده هوشمندانه از توپ، سبک بازی خود را تحمیل کرده بود و مانع از کنترل بارسلونا شده بود.
پابلو باریوس و کوکه در میانه میدان بسیار مؤثر بودند و نفوذ برنال و پدری را محدود کردند، در حالی که آلکس بائنا و جیولیانو سیمئونه فرصت‌هایی برای بهره‌برداری از فضاهای اطراف ساختار دفاعی بارسلونا پیدا کردند.
فرنکی دی یونگ به طور خلاصه در دفاع راست مقابل اتلتیکو مادرید بازی کرد. (عکس از دیوید راموس/گتی ایماژ)
مشکلات فقط به مالکیت توپ محدود نمی‌شد، زیرا بارسلونا در پرس مؤثر مشکل داشت و به اتلتیکو اجازه می‌داد از میانه میدان عبور کرده و موقعیت‌های خطرناکی ایجاد کند.
هانسی فلیک متعاقباً این ضعف را تأیید کرد و توضیح داد:
«در نیمه اول خیلی از حریفانمان دور بودیم و نمی‌توانستیم مؤثر پرس کنیم. اما بازی ۹۰ دقیقه است: نیمه اول عالی نبود، اما نیمه دوم بود.»
گل تساوی فرمین به بارسلونا فرصتی برای سازماندهی مجدد داد، اما فلیک متوجه شد که اصلاحات اساسی‌تری لازم است.
به طور قابل توجهی، راه‌حل او این بود که دی یونگ را به جای برایان فاریناس به زمین آورد و این بازیکن هلندی را در دفاع راست قرار داد، به جای انتخاب گزینه متعارف‌تر مانند اریک گارسیا.
این یک تصمیم غیرمعمول با توجه به پست طبیعی و کیفیت فنی دی یونگ بود، اما چندین مشکل را همزمان برطرف کرد.
این هافبک آرامش بیشتری در مالکیت توپ ایجاد کرد، توانایی بارسلونا برای بازی از طریق فشار اتلتیکو را بهبود بخشید و یک گزینه پاس اضافی در مرکز زمین فراهم کرد.
مهمتر از همه، درک این نکته حائز اهمیت است که دی یونگ صرفاً به عنوان یک مدافع کناری سنتی عمل نمی‌کرد.
در عوض، موقعیت او به او اجازه داد تا بر مناطق مرکزی تأثیر بگذارد و گزینه‌ای جایگزین و قوی به بارسلونا بدهد که قادر به پیشبرد مالکیت توپ و ایجاد برتری عددی بود.
با حضور لامینه یامال و فرمین در اطراف آن سمت زمین، بارسلونا ناگهان مسیر مؤثرتری از طریق سازماندهی دفاعی اتلتیکو پیدا کرد.
تنظیمات دفاعی بیشتر به بارسلونا اجازه داد تا کنترل بازی را به دست گیرد
علاوه بر این، ورود دی یونگ همچنین به پدری اجازه داد تا به تدریج در مالکیت توپ تأثیرگذارتر شود و در نتیجه بازیکنان هجومی در موقعیت‌های خطرناک‌تری بین خطوط دفاعی و میانی اتلتیکو قرار گرفتند.
در نهایت، این ترکیب در حرکتی که منجر به گل پیروزی بارسلونا شد، تعیین‌کننده بود.
هانسی فلیک در مقابل اتلتیکو مادرید یک شاهکار تاکتیکی به نمایش گذاشت. (عکس از جولیان فینی/گتی ایماژ)
این بهبود در آمار کلی بازی منعکس شد، به طوری که بارسلونا با ۶۳٪ مالکیت توپ و ۱۹ شوت در مقابل ۳۷٪ مالکیت توپ و ۹ تلاش اتلتیکو به پایان رساند.
در واقع، این ارقام نشان نمی‌دهند که تغییر پست دی یونگ به تنهایی باعث بهبود شد، اما به توضیح چگونگی تغییر تعادل رقابت پس از نیمه اول کمک می‌کنند.
مدیریت فلیک در نیمه دوم پس از به ثمر رساندن گل توسط بارسلونا متوقف نشد، زیرا تعویض‌های بعدی او نیاز متفاوتی را برطرف کرد: حفظ برتری بدون از دست دادن توانایی کنترل مالکیت توپ.
آندریاس کریستنسن در دقیقه ۶۰ جایگزین ژائو کانسلو شده بود و یک گزینه دفاعی دیگر به خط دفاعی اضافه کرده بود.
تنها ۱۴ دقیقه بعد، اریک گارسیا که درست قبل از بازی مجوز پزشکی خود را دریافت کرده بود، به جای برنال که کارت زرد گرفته بود، وارد زمین شد.
این تغییر به دی یونگ اجازه داد تا به پست طبیعی خود در میانه میدان بازگردد و اریک جای او را در دفاع راست گرفت.
این توالی از نظر جریان بازی و همچنین با توجه به آزمایش‌های فلیک، که ریسک بزرگی داشت اما حتی برای چند دقیقه هم مؤثر به نظر می‌رسید، بسیار مهم بود.
در نهایت، بارسلونا بازی را با پیکربندی دفاعی نهایی شامل اریک گارسیا، پاو کوبارسی، کریستنسن و جرارد مارتین به پایان رساند.
به زبان ساده، روشن است که هانسی فلیک، سرمربی بارسلونا، از ابتدا همه چیز را درست انجام نداد.
با این حال، توانایی او برای کار و شناسایی نقاط ضعف در رویکرد اولیه خود و اصلاح آن‌ها در طول مسابقه، در ورزشگاه متروپولیتانو تعیین‌کننده بود.
در مقابل حریفی به چالش‌کشندگی تاکتیکی و فیزیکی اتلتیکو، این توانایی انطباق‌پذیری، شاید به اندازه کیفیت بازیکنانی که در نهایت بازی را بردند، اهمیت داشت.