تعطیلات بین‌المللی نزدیک است و این فقط یک معنی دارد: فصل اخراج فرا رسیده است.
بسته به نتایج آخر هفته، پیر سیج در کریستال پالاس و رجیس له بریس در ساندرلند ممکن است بیشترین نگرانی را از اخراج شدن داشته باشند. آلوارو آر بلوا در فولام نیز ممکن بود، اما آن‌ها اخیراً – تا حدی؟ – اوضاع را تغییر داده‌اند. و چه کسی می‌داند در مورد مایکل کاریک و منچستریونایتد چه می‌گذرد؟
این احساس عمومی وجود دارد که تعطیلات بین‌المللی زمان خوبی برای ایجاد تغییر در کادر مربیگری است و به مربی جدید فرصت کافی برای آماده‌سازی بازی‌های اولش می‌دهد. اهمیتی ندارد که نیمی از بازیکنانشان ممکن است در اردوی تیم‌های ملی خود باشند.
تعطیلات بین‌المللی نوامبر به نظر می‌رسد به خصوص خطرناک باشد. ما به اندازه کافی از فصل گذشته‌ایم تا دوران ماه عسل برای مربیان جدیدی مانند سیج به پایان برسد، یا نگرانی‌ها در مورد مسیر ساندرلند شروع شود. علاوه بر این، این تعطیلات آخرین فرصت قبل از دوره شلوغ جشن‌ها و پنجره نقل و انتقالات ژانویه خواهد بود، که دومی نیز اغلب بر تغییرات احتمالی مربیگری تأثیر می‌گذارد. اگر باشگاهی بخواهد قبل از تمام این اتفاقات، مربی جدیدی را در پست خود داشته باشد، اکنون بهترین زمان برای اقدام است.
اما اخراج مربیان در تعطیلات بین‌المللی در لیگ برتر چقدر اتفاق می‌افتد و نتایج آن برای تیم‌هایی که این کار را انجام می‌دهند چگونه است؟
در اینجا ۱۰ مربی آخر که در تعطیلات بین‌المللی اخراج شدند و اتفاقات بعدی را می‌بینید.
ایگور تودور (تاتنهام هاتسپر) – مارس ۲۰۲۶ وقتی حتی یک مربی موقت هم نمی‌تواند فصل را به پایان برساند، اوضاع خراب است. اما این تاتنهام هاتسپر فصل ۲۶-۲۰۲۵ بود که در تمام فرهنگ لغت‌ها در کنار «فاجعه‌بار» قرار می‌گرفت.
تودور در فوریه ۲۰۲۶ پس از اخراج توماس فرانک محکوم شده جانشین او شد. او تنها چند ماه بود که از اخراج قبلی خود فارغ شده بود، یوونتوس او را در اوایل همان فصل اخراج کرده بود. این انتخاب از ابتدا برای اسپرز عجیب به نظر می‌رسید.
در اولین بازی خود، تودور دستاورد ناخواسته فرانک را در اوایل فصل تکرار کرد: شکست ۴-۱ مقابل آرسنال.
هیچ نشانه‌ای از ریکاوری توسط تاتنهام تحت هدایت تودور دیده نشد. شکست مقابل فولام و کریستال پالاس ادامه یافت، قبل از اینکه در لیگ قهرمانان اروپا با نتیجه ۵-۲ مغلوب اتلتیکو مادرید شد.
کاملاً واضح بود که اسپرز با تودور هیچ مسیری جز مسیر فرانک را طی نمی‌کند. تا زمان تعطیلات بین‌المللی مارس، حتی کمتر از دو ماه پس از انتصابش، اسپرز و تودور با توافق دوجانبه از هم جدا شدند.
تاتنهام فرصت را برای انتصاب جانشین دائمی خود غنیمت شمرد و روبرتو دزربی را به عنوان گزینه مورد نظر خود انتخاب کرد. او در زمان اخراج فرانک از نظر فنی بیکار بود، اما تنها چند روز پس از جدایی از مارسی و بنابراین واقعاً در دسترس نبود.
اسپرز به این ایتالیایی قرارداد پنج ساله داد که حرکتی جسورانه در حالی بود که خطر سقوط همچنان وجود داشت. او اولین بازی خود را با نتیجه ۱-۰ مقابل ساندرلند باخت، اما تساوی مقابل تیم سابقش برایتون تا حدی کشتی را آرام کرد و سپس، در آخرین بازی آوریل، اسپرز اولین پیروزی خود در لیگ در سال ۲۰۲۶ را کسب کرد.
همه چیز تا روز آخر پیش رفت، اما دزربی تاتنهام را در لیگ نگه داشت. آن‌ها امسال – خب، برعکس اگر بخواهیم chronological باشیم – خوب یا بد بوده‌اند، اما هنوز با دزربی احساس امنیت بیشتری نسبت به قبل دارند.
نونواسپریتو سانتو (ناتینگهام فارست) – سپتامبر ۲۰۲۵ تعطیلات بین‌المللی سپتامبر به دلیل نزدیکی به شروع فصل، کمترین احتمال اخراج مربی را داشت. اما غیرممکن نبود که باشگاه‌ها اجازه دهند تردیدهای اولیه بر آن‌ها غلبه کند – به خصوص باشگاه‌هایی با مالکی بی‌رحم مانند ناتینگهام فارست.
قضاوت در مورد نونو مربی عجیبی است. به نظر می‌رسد او بین موفقیت نسبی در یک باشگاه و شکست در باشگاه بعدی در نوسان است. دوره او با فارست یکی از موفق‌ترین دوره‌های او بود – کسب مقام هفتم در فصل ۲۵-۲۰۲۴ منجر به صعود به رقابت‌های اروپایی شد – اما اوانجلو ماریناکیس هیچ رحمی به او نشان نداد.
تنها سه بازی در فصل جدید، با شروع اولین تعطیلات بین‌المللی، فارست با نونو قطع همکاری کرد. آن‌ها اخیراً با نتیجه ۳-۰ مغلوب کارفرمایان آینده‌اش – که تعجب‌آور است، او در آنجا موفق نبود – وستهم شده بودند.
این تنها شکست آن‌ها در فصل تا آن زمان بود، اما اخراج نونو صرفاً بر اساس نتایج نبود. تنش‌ها بین مربی و ماریناکیس افزایش یافت ، و نونو از ابراز نارضایتی خود از پنجره نقل و انتقالات تابستانی ابایی نداشت. موقعیت او به زودی غیرقابل تحمل شد.
فارست هدایت را به آنگه پوستکوگلو سپرد، به این امید که او بتواند برخی از نقاط اوج دوره پر فراز و نشیب خود در تاتنهام را تکرار کند. او نتوانست و یک ماه بعد نیز اخراج شد.
جانشین او شان دایچ نیز در درازمدت مرد مناسبی برای این شغل نبود، و در نهایت چهارمین مربی فصل، ویتور پریرا، برای فارست ثبات پیدا کرد و وضعیت آن‌ها را در لیگ برتر تثبیت کرد. اما او نیز دوام نیاورد، چون… فارست.
آنتونیو کونته (تاتنهام هاتسپر) – مارس ۲۰۲۳ زمانی بود، نه چندان دور، که قرار گرفتن در رده چهارم لیگ برتر برای اخراج شدن توسط تاتنهام کافی بود. چهارم!
اسپرز و کونته در تعطیلات بین‌المللی مارس فصل ۲۳-۲۰۲۲ از هم جدا شدند، آخرین بازی او تساوی ۳-۳ خارج از خانه مقابل ساوتهمپتون بود.
او با صدا کردن بازیکنانش به عنوان «خودخواه» و «شلیک به هیئت مدیره اسپرز درست بعد از آن شکست» کمکی به خود نکرد، اما کونته، کونته است.
هر باشگاهی که کونته را استخدام می‌کند باید بداند چه چیزی به دست می‌آورد. یک مربی تاکتیکی باهوش که اغلب باعث هرج و مرج و تلاطم با خواسته‌هایش در پشت صحنه می‌شود. برخی تصمیم می‌گیرند که ارزش تحمل کردن را دارد، سپس در موقعیت‌هایی مانند آنچه اسپرز قرار گرفت، گرفتار می‌شوند.
دنیل لوی بلافاصله به اظهارات کونته واکنش نشان نداد، اما در نهایت به سلطه او پایان داد – آن را به عنوان تصمیمی با رضایت متقابل جلوه داد؛ کونته پس از همه اینها، از خروج ناراحت نبود – تقریباً یک هفته پس از شروع تعطیلات بین‌المللی.
کریستین استلینی، یکی از اعضای کادر فنی کونته، به عنوان سرپرست مسئولیت را بر عهده گرفت. او اولین بازی خود را مقابل اورتون با تساوی به پایان رساند، و اسپرز دوباره در دقیقه آخر گل تساوی را دریافت کرد.
و سپس، اِهم… یادتان می‌آید که در مورد مربیان موقت که فصل را به پایان نمی‌رسانند چه گفتیم؟ بله، همینطور است. فقط اسپرز.
کلودیو رانیری (واتفورد) – ژانویه ۲۰۲۲ فصل ۲۲-۲۰۲۱ شاهد تعطیلات بین‌المللی اواخر ژانویه بود – خب، تا حدی. تعطیلات زمستانی لیگ برتر با برخی مسابقات مقدماتی جام جهانی برای کشورهای غیر یوفا همزمان شد.
همچنین با تصمیم واتفورد برای اخراج رانیری همزمان شد. البته، آن‌ها باشگاهی نیستند که خیلی طولانی به یک مربی پایبند باشند، اما رانیری فقط سه ماه فرصت داشت.
با تنها دو پیروزی در آن زمان – شکست‌های سنگین اورتون و منچستریونایتد، به طرز خنده‌داری – رانیری در نهایت پس از شکست ۳-۰ در خانه مقابل نورویچ سیتی تاوان داد. گفتن اینکه او بزرگترین مشکلشان بود دشوار است – و قطعاً علت ریشه‌ای نبود – اما نمی‌توانست خیلی طولانی ادامه یابد.
واتفورد دوباره به سراغ تجربه رفت و جانشین او روی هاجسون را انتخاب کرد. او با تساوی بدون گل مقابل برنلی شروع کرد، اما از آنجا بیشتر سراشیبی بود.
آن فصل تنها دو پیروزی دیگر برای واتفورد به دست آمد، که به چمپیونشیپ سقوط کردند، و آن‌ها هنوز بازنگشته‌اند.
دین اسمیت (استون ویلا) – نوامبر ۲۰۲۱ استون ویلا در سال‌های اخیر راه درازی را پیموده است. اسمیت کسی بود که آن‌ها را از چمپیونشیپ بیرون آورد و مسیر صعودی آن‌ها را آغاز کرد، اما تا نوامبر ۲۰۲۱، این ظن وجود داشت که او آن‌ها را تا جایی که می‌توانست پیش برده است.
اسمیت با قدردانی ویلا را ترک کرد، اما پنج شکست متوالی در لیگ برتر کمکی به او نکرد. دوران او به پایان رسیده بود.
ویلا بلافاصله استیون جرارد را برای اولین تجربه مربیگری خود در لیگ برتر، پس از موفقیتش در اسکاتلند با رنجرز، منصوب کرد. و نشانه‌های اولیه حاکی از آن بود که او ممکن است بتواند آن را تکرار کند، با شروع با پیروزی‌های پشت سر هم مقابل برایتون و کریستال پالاس.
این دوام نیاورد. جرارد ویلا را به مقام چهاردهم رساند اما پایان اکتبر اولین فصل کامل خود را در این پست ندید.
دنیل فرکه (نوریچ سیتی) – نوامبر ۲۰۲۱ اسمیت مجبور نبود خیلی منتظر شغل بعدی خود بماند. تنها چند روز بعد، او توسط نورویچ پس از اخراج در تعطیلات بین‌المللی خودشان منصوب شد.
فرکه در مورد آن‌ها قربانی بود، کانری‌ها از تکرار سناریوی قبلی او که آن‌ها را مستقیماً به چمپیونشیپ بازگرداند، می‌ترسیدند.
ترس‌های آن‌ها قابل درک بود، زیرا آن‌ها در آن فصل فقط یک بار در لیگ پیروز شده بودند. حتی این واقعیت که این پیروزی در آخرین بازی آن‌ها بود، او را نجات نداد.
این مدت‌ها قبل از آن بود که لیدز یونایتد شک و تردیدهای خود را در مورد اینکه آیا فرکه برای نگه داشتن یک باشگاه در سطح اول کافی است یا خیر، مطرح کند ، مهم نیست که او چقدر در رساندن آن‌ها به آنجا خوب است. آن‌ها، البته، به او اعتماد کرده‌اند و پاداش گرفته‌اند.
قمار نورویچ نتیجه نداد. اسمیت، که آخرین بازی خود را در ویلا مقابل ساوتهمپتون انجام داده بود، در اولین بازی خود برای نورویچ با ساوتهمپتون روبرو شد. این بار، به جای باخت ۱-۰، او با نتیجه ۲-۱ پیروز شد.
اما در درازمدت، او نتوانست از سقوط نورویچ جلوگیری کند. او در اواسط فصل بعد چمپیونشیپ را ترک کرد.
شیشو مونوز (واتفورد) – اکتبر ۲۰۲۱ واتفورد را دوباره اینجا می‌بینید. تبر بر سر شیشو در ابتدای تعطیلات بین‌المللی اکتبر ۲۰۲۱ فرود آمد، اسپانیایی بدون هیچ دلسوزی، علیرغم نظارت بر صعود آن‌ها به لیگ برتر.
او موفق شده بود اولین بازی لیگ برتری خود را با نتیجه ۳-۲ مقابل استون ویلا ببرد، اما سه شکست متوالی به دنبال داشت و واتفورد در هیچ‌کدام گلی نزد.
پیروزی مقابل نورویچ فرکه به آن‌ها کورسوی امیدی داد، اما لغزش بعدی آن‌ها با تساوی مقابل نیوکاسل و شکست مقابل لیدز آغاز شد که آخرین میخ تابوت شیشو بود.
رانیری به سرعت به عنوان مدیر بعدی آن‌ها منصوب شد، علیرغم اینکه شهرت او در انگلیس دیگر مانند دوران لسترش به دلیل دوره ناموفق بعدی‌اش در فولام نبود.
مطمئناً، رانیری با شکست ۵-۰ در خانه مقابل لیورپول شروع کرد و همانطور که اشاره کردیم، خیلی زود با خشم هیئت مدیره واتفورد روبرو شد.
اما در مورد شیشو، او اکنون در لیگ برتر مالزی، جوهور دارول تاکزیم، مربیگری می‌کند.
مائوریسیو پوچتینو (تاتنهام هاتسپر) – نوامبر ۲۰۱۹ همه چیز در فوتبال می‌تواند به سرعت تغییر کند. تنها نیم سال پس از هدایت تاتنهام به فینال لیگ قهرمانان اروپا ، پوچتینو پس از تنها سه پیروزی در ۱۲ بازی اول فصل جدید لیگ برتر، خود را اخراج شده یافت.
این یک تصمیم بی‌رحمانه بود، اما اسپرز در رده چهاردهم جدول قرار داشت. و این روزهایی بود که این نشان‌دهنده سقوط از اوج بود تا یک فصل معمولی.
پوچتینو احتمالاً شایسته بهتر از این بود. او تاتنهام را در طول دوران مربیگری خود به مدعیان ثابت در بالای جدول تبدیل کرد. آن‌ها قطعاً تیم‌های دوم بودند، اما عواملی بودند که او را در پس‌زمینه محدود می‌کردند و او همچنان آن‌ها را در مسیر بالا نگه می‌داشت.
متأسفانه، آن‌ها خیلی دور از جاه‌طلبی‌هایشان بودند که تعطیلات بین‌المللی نوامبر ۲۰۱۹ فرا رسید. با در دسترس بودن یکی از مشهورترین و موفق‌ترین مربیان جهان، اسپرز تاس انداخت و پوچتینو را با ژوزه مورینیو جایگزین کرد.
مقداری تردید از سوی هواداران اسپرز وجود داشت، نه به دلیل ارتباط قبلی او با رقبای لندنی چلسی، بلکه بدون شک یک حرکت پر سر و صدا و جاه‌طلبانه بود که درجه‌ای از شیفتگی ایجاد کرد.
پس از تعطیلات، مورینیو اولین بازی خود را با نتیجه ۳-۲ مقابل وستهم برد و پنج پیروزی در هفت بازی لیگ را آغاز کرد تا اسپرز را دوباره به اوج بازگرداند. در نیمه فصل، آن‌ها در رده ششم بودند. به نظر می‌رسید که تصمیم بی‌رحمانه آن‌ها ممکن است جواب دهد.
اما در نهایت اسپرز در رده ششم به پایان رساند، پایین‌ترین جایگاه آن‌ها از فصل ۱۴-۲۰۱۳. اوضاع فصل بعد به هم ریخت – مانند کونته، مورینیو نوعی مربی است که باید با او سختی و آسانی را تحمل کرد – و به اصطلاح «آقای خاص» قبل از پایان فصل اخراج شد.
با بدشانسی‌هایی که در پی داشت، هنوز هوادارانی در اسپرز وجود دارند که برای بازگشت مربی سابق خود دلتنگ می‌شوند. اما آن مربی سابق پوچتینو است ، نه مورینیو. شاید اصلاً ارزشش را نداشت.
خاوی گارسیا (واتفورد) – سپتامبر ۲۰۱۹ واتفورد را دوباره اینجا می‌بینید. یکی دیگر از اخراج‌های نادر در ماه سپتامبر، با گارسیا که تنها چهار بازی لیگ در ابتدای فصل فرصت داشت قبل از اینکه اخراج شود.
فصل با سه شکست متوالی آغاز شده بود و تساوی با نیوکاسل برای متقاعد کردن واتفورد مبنی بر اینکه گارسیا در حال تغییر روند است، کافی نبود.
آن‌ها با انتصاب مجدد سرمربی سابق، کیکه سانچز فلورس، در حرکتی کاملاً تصادفی، به چهره‌ای آشنا بازگشتند. پس از پایان تعطیلات بین‌المللی، او با تساوی ۲-۲ مقابل آرسنال شروع کرد. اما هفته بعد با شکست ۸-۰ مقابل منچسترسیتی به واقعیت برگشتند.
واتفورد تا بازی دوازدهم خود در فصل، اولین پیروزی خود در لیگ را کسب نکرد. این تنها پیروزی بود که سانچز فلورس قبل از اخراجش به دست آورد و در دسامبر توسط نایجل پیرسون جایگزین شد.
واتفورد در پایان فصل سقوط کرد و هیدن مولینز فصل را به عنوان مربی موقت به پایان رساند، پس از اینکه آن‌ها تقریباً تسلیم شدند.
سلاویشا یوکانوویچ (فولام) – نوامبر ۲۰۱۸ یوکانوویچ معمار صعود فولام از طریق پلی‌آف در سال ۲۰۱۸ بود، اما لیگ برتر لیگ آسانی برای صعود نیست.
پس از ۱۲ بازی، یوکانوویچ تنها یک پیروزی در سطح اول فوتبال را رهبری کرده بود. او تا زمان تعطیلات بین‌المللی نوامبر آن سال، در شش شکست متوالی لیگ قرار داشت.
یک پنجره نقل و انتقالات تابستانی نسبتاً جاه‌طلبانه میوه مورد انتظار را به همراه نداشت و فولام عقب افتاده بود. حتی یکی از تیم‌هایی که با آن‌ها صعود کرده بودند، کاردیف سیتی، در مسیر اخراج یوکانوویچ چهار گل به آن‌ها زد.
پس از تلاشی ناموفق برای اغوای آرسن ونگر به بازگشت به مربیگری، رانیری به عنوان فردی برای تحول در سرنوشت آن‌ها انتخاب شد. هر کاری که او در روزهای اول خود در تعطیلات بین‌المللی انجام داد باید کارساز بوده باشد، زیرا آن‌ها با پیروزی ۳-۲ مقابل ساوتهمپتون بازگشتند. اما سپس شش بازی لیگ بدون پیروزی برای فولام وجود داشت.
رانیری در نهایت تا پایان فوریه دوام آورد و فولام، تحت هدایت اسکات پارکر به عنوان سرپرست، در منطقه سقوط قرار گرفت.