کسب و کار نه چندان الهام‌بخش منچستریونایتد در تابستان، مایکل کریک، سرمربی این تیم را در موقعیت دشواری قرار داده است.
در تلاش برای بازسازی خط میانی یونایتد، جیسون ویلکاکس و همراهانش از سایر نقاط زمین غافل شدند. تصمیم به عدم جذب یک مدافع چپ یا مهاجم، به نظر می‌رسد یک اشتباه بزرگ باشد.
کاریک پیش از بازی یونایتد مقابل تاتنهام هاتسپر تأیید کرد که پاتریک دورگو و بنجامین سسکو به دلیل مصدومیت در دسترس نخواهند بود. مصدومیت از ناحیه ساق پا باعث شده است که سسکو از نیمه دوم فصل گذشته به طور متناوب در ترکیب تیم حضور داشته باشد و کریک را مجبور کرده است به بازیکنانی مانند متهوس کونیا، برایان امبومو و جاشوا زیرکزی تکیه کند.
هر سه بازیکن به دلایل مختلف در خط حمله یونایتد ناامیدکننده ظاهر شده‌اند و با توجه به اینکه سسکو همچنان مصدوم است، زمان آن رسیده که کریک به دنبال راه‌حل دیگری باشد.
در این راستا، بازیکنی که در شش سال گذشته تحت هدایت چندین مربی ثابت کرده است که همه‌کاره و در عین حال استاد است، می‌تواند پاسخی برای مشکل مداوم مهاجم در دوران کریک باشد.
برونو فرناندز در نقش کاذب 9
برونو فرناندز پس از دوره‌ای موفق به عنوان یک هافبک باکس-تو-باکس تحت هدایت روبن آموریم، پس از ورود مایکل کریک در ابتدای سال، به پست مورد علاقه خود یعنی شماره 10 بازگشت.
پس از قرار گرفتن در پست بالاتر در زمین، فرناندز نیز به بهترین فرم خود بازگشت و فصل را با رکورد بیشترین پاس گل در لیگ برتر به پایان رساند.
چندین مربی یونایتد، از جمله رالف رانگنیک و اریک تن هاگ، با جلوتر فرستادن او به عنوان یک مهاجم کاذب، از توانایی‌های هجومی فرناندز نهایت استفاده را برده‌اند.
در غیاب یک مهاجم طبیعی در فینال جام حذفی مقابل منچسترسیتی در سال ۲۰۲۴، تن هاگ به فرناندز اعتماد کرد تا به عنوان یک مهاجم کاذب در خط حمله تیمش بازی کند. این بازیکن پرتغالی عملکردی درخشان داشت و یک پاس گل دیدنی بدون نگاه برای گل پیروزی‌بخش کوبی ماینو به ثمر رساند.
بدون شک، فرناندز در حال حاضر یکی از بهترین پاسورهای فوتبال اروپا است، اما او همچنین یک شوت‌زن قدرتمند توپ است و انواع مختلفی از گزینه‌های تمام‌کننده را در اختیار دارد. او هم در یونایتد و هم در باشگاه سابقش، اسپورتینگ سی‌پی، گل‌های بیشتری نسبت به پاس گل به ثمر رسانده است.
این ستاره ۳۲ ساله در این فصل با هت‌تریک مقابل ایپسویچ تاون، نشان داده است که چقدر در مقابل دروازه خطرناک است.
قابل تحسین‌ترین جنبه بازی فرناندز این است که، صرف نظر از پستش، هرگز از تلاش خستگی‌ناپذیر دست نمی‌کشد و به طور مداوم سعی در رهبری پرس تیم دارد.
علاوه بر این، توانایی او در عقب‌نشینی به عنوان یک مهاجم کاذب، فضای زیادی را برای بازیکنانی مانند مارکوس رشفورد و امبومو برای بهره‌برداری باز می‌گذارد.
مسیر برای کارلوس باله‌با هموار شد
در دوران مربیگری قبلی، ساختار بازی یونایتد هر زمان که از فرناندز خواسته می‌شد تا در خط حمله بماند، دچار مشکل می‌شد، زیرا شیاطین سرخ فاقد هافبک‌هایی بودند که بتوانند بازی را از عمق زمین پیش ببرند.
دیگر اینطور نیست، زیرا هم ماینو و هم یوری تیلمانس هافبک‌های با استعداد فنی هستند که توانایی دریبل‌زنی و دامنه پاس‌دهی برای یافتن مؤثر هم‌تیمی‌های خود در یک سوم پایانی زمین را دارند.
تصمیم برای انتقال فرناندز به پست مهاجم همچنین راه را برای ورود کارلوس باله‌با به ترکیب اصلی و تشکیل یک مثلث میانی هیجان‌انگیز هموار می‌کند.
باله‌با یک حمل‌کننده توپ عالی و یک بازپس‌گیرنده توپ حتی بهتر است که هم شدت و هم فیزیک خط میانی را یک درجه افزایش می‌دهد.
این استاد پرتغالی بازیکنی قاطع است که هوش بازی و آگاهی موقعیتی لازم برای حضور خطرناک در هر نقطه از یک سوم پایانی زمین را دارد. اکنون، یونایتد خط میانی‌ای دارد که دائماً به کاپیتان خود برای ایجاد موقعیت نیاز ندارد و به کریک فرصتی عالی می‌دهد تا کمبود مهاجم در اولد ترافورد را به یک موهبت تبدیل کند.