از زمان ظهور هری کین، اینقدر هیجان در مورد بازیکنی از آکادمی تاتنهام وجود نداشته است. لوکا ویلیامز-برنت در اولین بازی کامل خود در تیم اصلی، نشان داد که چرا این بازیکن ۱۸ ساله جوان‌ترین گلزن لیگ برتر آن‌ها از زمان گرت بیل در سال ۲۰۰۷ شد و سپس دومینیک سولانکه را با یک پاس گل خیره‌کننده و پیروزمندانه مقابل ایپسویچ آماده کرد.

این چهارمین پیروزی لیگ از پنج بازی اخیر تیم روبرتو دی زربی بود و این ایتالیایی تنها می‌توانست از تماشای بازی از سکوها لذت ببرد، زیرا او محرومیت یک جلسه‌ای خود را سپری می‌کرد. تاتنهام در سال‌های اخیر در رقابت با رقبای لندنی خود آرسنال و چلسی در تولید بازیکنان بومی با مشکل مواجه بوده است، اما به نظر می‌رسد با ویلیامز-برنت به طلا دست یافته‌اند.

هری وینکس آخرین فارغ‌التحصیل آکادمی بود که بیش از یک دهه پیش در اولین بازی خود گلزنی کرد – موفقیتی که کین نیز دو سال قبل مقابل ساندرلند به آن دست یافت. با این حال، با تصمیم به اجازه دادن به ویل لنکشیر، مهاجم زیر ۲۱ سال انگلیس، برای پیوستن به میدلزبورو در تابستان، هیچ شانسی وجود نداشت که ویلیامز-برنت اجازه خروج از در را پیدا کند. او در سال گذشته با حضور در بازی خود، نودمین بازیکنی شد که تا به حال برای آن‌ها بازی کرده است و این نوجوان با تشویق ایستاده‌ای که هرگز فراموش نخواهد کرد، زمین را ترک کرد.

دی زربی پیش از این با دو حضور چشمگیر مقابل کریستال پالاس و لیدز، به شدت به ویلیامز-برنت اشاره کرده بود که ممکن است فرصت بازی از ابتدا را پیدا کند. او روز جمعه گفت: «شاید، شاید. وقتی باید ترکیب اصلی را انتخاب کنم، از سن شروع نمی‌کنم.» غیبت ساندرو تونالی به دلیل بیماری، اسپرز را مجبور به تغییر در خط میانی کرد، زیرا ماتئوس فرناندز نقش دفاعی را بر عهده گرفت و پدرو پوررو کاپیتان تیم بود و میکی فن ده ون تنها روی نیمکت حضور داشت.

پس از شروع امیدوارکننده فصل، شتاب ایپسویچ قبل از وقفه بین‌المللی با چهار بازی بدون پیروزی متوقف شده بود. اما گری اونیل در اوایل بازی تشویق شد زیرا خولیو انسیسو فضایی پیدا کرد و عبدال اواتارا آنتونین کینسکی را مجبور به مهار شوت از نزدیک کرد. سولانکه از زمان پیوستن از بورنموث در سال ۲۰۲۴ در پر کردن جای خالی کین با مشکل مواجه بوده است، اما با روحیه‌ای مصمم به نظر می‌رسید و با یک چرخش و شوت از داخل محوطه نزدیک بود گلزنی کند. یک حرکت قدرتمند از ویلیامز-برنت تماشاگران میزبان را به وجد آورد و سولانکه دوباره از کرنر حاصله نزدیک بود گلزنی کند. سپس نیاز به یک تکل به موقع از سوی این نوجوان بود تا از ضدحمله ایپسویچ جلوگیری شود.

لحظه بزرگ او کمتر از ۶۰ ثانیه بعد فرا رسید. پاس پوررو به تیرک عقب باید توسط اواتارا دفع می‌شد، اما لحظه‌ای تردید به ویلیامز-برنت اجازه داد تا از او جلوتر رفته و با زانوی خود توپ را وارد دروازه کند. هواداران تاتنهام با شادی فریاد زدند: «او یکی از ماست» در حالی که دوربین‌های تلویزیونی به دی زربی که در صندلی پددار خود جشن می‌گرفت، زوم کردند.

محمد قدوس بدشانس بود که ضربه آزاد فوق‌العاده او به تیرک داخلی برخورد کرد و به بیرون رفت. ویلیامز-برنت از اینکه نتوانست دومین گل خود را درست قبل از نیمه وقت به ثمر برساند، ناامید خواهد شد، زیرا در حالی که دروازه خالی بود، در فاصله شش یاردی توپ را از دست داد. سپس جیمز مدیسون با یک مهار درخشان از کریستین والتون ناکام ماند و ویلیامز-برنت در حالی که برای کسی در جمعیت دست تکان می‌داد، با رضایت از زمین خارج شد.

لبخند او حتی پهن‌تر شد پس از اینکه دارنل فورلونگ با یک حرکت مستقیم در سمت چپ زمین گیج شد و سپس توپ را برای سولانکه آماده کرد تا اولین گل خود را از ماه مارس به ثمر برساند. این شکست می‌توانست برای ایپسویچ بدتر باشد اگر والتون نبود و اونیل می‌داند که اگر این روند بدون پیروزی ادامه یابد، آن‌ها در خطر گرفتار شدن در مشکل هستند. این روزها هیچ نگرانی برای تاتنهام وجود ندارد. به لطف ویلیامز-برنت، آینده آن‌ها بسیار روشن‌تر از چند هفته پیش به نظر می‌رسد.