سوال مهمی که این روزها بیشتر مطرح می‌شود این است: دقیقاً چه چیزی می‌تواند جلوی درخشش فوق‌العاده برایتون در این فصل را بگیرد؟
اینکه هر پاسخی به این سوال با کلمه «آرسنال» آغاز و پایان می‌یابد - و حتی آن هم با تردید - گواهی بر شایستگی آن‌هاست. آن‌ها حتی پیش‌بینی کرده بودند که امسال در لیگ کنفرانس حضور داشته باشند تا حتی برنامه بازی‌های پنجشنبه-یکشنبه هم به آن‌ها لطمه نزند، با توجه به اینکه به راحتی می‌توانند راه خود را به مراحل پایانی آن رقابت‌ها باز کنند. و راستش را بخواهید، اگر آن‌ها نتوانند مانند وست هم، چلسی و کریستال پالاس در این دنیا قهرمان شوند، این یک شوک بزرگ و ناامیدی خیره‌کننده خواهد بود.
راز کل ماجرا نه در نقاط قوت برایتون - که فراوان، آشکار و گیرا هستند - بلکه در فقدان تقریباً کامل نقاط ضعف نهفته است.
این در تلاشی از این دست بسیار نادر است. معمولاً در تیمی که سعی در شکستن شانس‌ها به این بزرگی دارد، چیزی وجود دارد که شما را متوقف می‌کند. آیا آن‌ها تهدید گلزنی کافی دارند؟ و اگر دارند، آیا بیش از حد به یک فوق ستاره خاص که به زودی جدا خواهد شد، وابسته هستند؟ آیا در دفاع به اندازه کافی خوب هستند؟ دروازه‌بان چطور، آیا او کمی ضعیف است؟ و حتی اگر تیمی که سعی می‌کند «انجام لستر» را به «انجام برایتون» تبدیل کند، پاسخ‌هایی برای همه این‌ها داشته باشد، شما معمولاً حداقل در مورد خط میانی، تردیدهایی خواهید داشت.
اما در اینجا به دنبال نقص بگردید، به دنبال چیزی باشید که باعث می‌شود برایتونِ دوم جدول «به میانگین بازگردد» و سقوط کند، و هیچ چیز نیست... هیچ چیز. این واقعاً به نظر می‌رسد که این میانگین است. چیزی برای بازگشت وجود ندارد. نباید سقوطی در کار باشد.
این به معنای رخ ندادن آن نیست، اما هیچ چیز در مورد جایگاه فعلی آن‌ها وجود ندارد که احساس ناپایداری، غیرقابل توجیه یا شانسی بودن را القا کند.
این یک دیدگاه بسیار جسورانه است، پس خود را آماده کنید، اما آن‌ها در رده دوم لیگ هستند زیرا، بر اساس آنچه تاکنون دیده‌ایم، آن‌ها به سادگی دومین تیم برتر کشور هستند .
این اعتبار بزرگی برای همه درگیر است. برایتون در فصلی که ثبات کمی در آن وجود دارد، پاداش ثبات را دریافت می‌کند. بی‌دلیل نیست که دو تیم برتر جدول، دو باشگاه از (به طرز مسخره‌ای) سه باشگاهی هستند که در حال حاضر در سومین فصل متوالی خود در لیگ برتر با یک مربی حضور دارند .
حتی با وجود اینکه همه چیز برای برایتون در این فصل خوب پیش رفته است، به خصوص در خانه، آن‌ها مطمئناً هرگز انتظار یک بعدازظهر راحت در برابر یکی از اعضای دیگر تیم‌های مثلث برمودا را نداشتند، که علیرغم این شکست، همچنان از شروع خوب خود در فصل لذت می‌برند.
با وجود تمام برتری برایتون در اینجا، این پیروزی تا حد زیادی مدیون دو تصمیم کلیدی بود. «مایکل اولیور، همه چیز درباره توست»، این نظر هواداران برنتفورد در نیمه وقت بود. و همدلی با آن‌ها آسان است.
نه کارت قرمزی که به ایگور تیآگو داده شد و نه پنالتی که پس از درگیر شدن کین لوئیس-پاتر با لوکا ووسکوویچ در حالی که پیراهن او را گرفته بود، اعلام شد، اشتباه نبودند، اما هر دو به هیچ وجه واضح‌تر از حد معمول نبودند.
توصیف ضربه ناامیدانه و احمقانه تیآگو با بازوی او که به گردن چما آندرس برخورد کرد، به عنوان «ضربه ساعد» در گزارش، اغراق‌آمیز بود. او ریسک کرد و بهای سنگینی پرداخت، اما چما بخش بزرگی از پیراهن او را گرفته بود و سعی داشت با او درگیر شود. او شایسته کارت زرد بود و در نیمه وقت به دلیل وضعیت آشفته‌اش که فضای آشکاری برای متعادل کردن تعداد بازیکنان ایجاد می‌کرد، تعویض شد.
نه اشتباه بود و نه به طور غیرقابل انکاری درست. پنالتی کاملاً در دسته «باشه، خوبه، اما اگه این پنالتیه پس ما ۱۰ تا پنالتی در بازی می‌گیریم» قرار می‌گیرد. که البته، ما کاملاً می‌توانیم از آن حمایت کنیم. هرج و مرج را بیاورید.
اما برایتون با آنچه که ممکن است به شوخی «تصمیمات باشگاه‌های بزرگ» نامیده شود، چه کرد؟ همان کاری که تیم‌های خوب انجام می‌دهند: نهایت استفاده را بردند.
پنالتی پاسکال گروس که به گوشه بالای دروازه زده شد، مانند خود برایتون، به طرز مضحکی و غیرضروری خوب بود. و حتی زمانی که ۱۱ در مقابل ۱۱ بود، برایتون شایسته پیش افتاده بود، به لطف آخرین برش از رفتار عجیب و غریب دیگو گومز، بازیکن درجه یک مدرن بارکلیزمن.
اینکه برنتفورد پس از نیمه دوم هیچ آسیب بیشتری ندید، حرف زیادی درباره شایستگی‌های خودشان در این فصل می‌زند. همه ما می‌دانیم که آن‌ها چقدر منظم، سازمان‌یافته و متعهد هستند، و آن‌ها تمام آن ویژگی‌ها را نشان دادند تا از فروپاشی که بسیاری دیگر در مواجهه با آنچه که تیمی به خوبی برایتون به ۱۰ نفره‌هایشان در طول ۷۰ دقیقه پایانی این بازی تحمیل کرد، اجتناب کنند.
اما امروز همه چیز درباره برایتون بود. انگار که دوم شدن شایسته در لیگ برتر کافی نبود، آن‌ها همچنین شاهد سقوط پالاس به انتهای جدول بودند.