بسیاری از هواداران منچستریونایتد در صبح سه‌شنبه با اریک تن‌هاخ هم‌نظر خواهند بود. مدیر سابق در مورد بسیاری از مسائل درست می‌گفت…
هیئت مدیره یونایتد را عقب نگه داشته است. کریستیانو رونالدو یک مشکل بود . اسکات مک‌تامینی نباید فروخته می‌شد . مارکوس رشفورد و جیدون سانچو رها شده بودند. جذب بازیکنان ضعیف بوده است. با او بدرفتاری شد. و خیلی مسائل دیگر.
اما بیایید وانمود نکنیم که یونایتد در اخراج تن‌هاخ اشتباه کرد. در این مورد، اشتباه باشگاه این بود که زودتر این کار را نکرد.
بله، دلایل زیادی برای هلندی وجود داشت، همانطور که برای هر مدیر یونایتد که زیر نظر اینئوس و گلیزرها کار می‌کند وجود دارد؛ تن‌هاخ می‌تواند با تکرار آنچه بسیاری دیگر در مورد باشگاه در سال‌های اخیر مشاهده کرده‌اند، پیروزی‌های آسانی کسب کند.
اما آنقدر زمان نگذشته است که تن‌هاخ را به عنوان یک قربانی معرفی کنیم.
او یک هفته مانده به دو سال پیش اخراج شد، در حالی که یونایتد در لیگ برتر با ۱۴ امتیاز پس از سه برد در ۹ بازی اول و دومین امتیاز کم خود پس از ۹ بازی قرار داشت.
اینکه تیم مایکل کریک برای رسیدن به آن معیار ناامیدکننده نیاز به پیروزی در دو بازی بعدی دارد، نشان‌دهنده رکود شیاطین سرخ است، اما فریب نخورید که فکر کنید تن‌هاخ در زمان خود به سختی قضاوت شد.
برخی از تیترهای مصاحبه او با The Athletic به ناچار بر نقل و انتقالات یا بهتر بگوییم بازیکنانی که تن‌هاخ می‌خواست اما به دست نیاورد تمرکز خواهند کرد.
او شش بازیکن جلویی را نام می‌برد که قطعاً خط میانی و حمله خلاق‌تر و قدرتمندتری نسبت به آنچه به او داده شد، ایجاد می‌کردند. تن‌هاخ فرنکی دی یونگ را می‌خواست و اگر نه هافبک بارسا، پس دکلان رایس. او اصرار داشت که مک‌تامینی بماند – تنها یکی از قول‌هایی که اینئوس شکست – در حالی که هری کین مهاجمی بود که تن‌هاخ مشخص کرده بود، و دنی ولبک و برایان بروپی نیز در لیست او بودند.
یونایتد در مورد هر کدام درجات مختلفی از تمایل نشان داد – به گفته تن‌هاخ، به اندازه کافی در مورد رایس و کین نبود. و قطعاً با روش نامشخصی که می‌دانیم یونایتد در فصل‌های اخیر کسب و کار نقل و انتقالات خود را انجام داده است، مطابقت دارد.
با این حال، سرزنش جذب بازیکنان، آسان‌ترین بهانه برای هر مدیر سابق در هر جایی است. هیچ بازیکنی در این بازی وجود ندارد که هر بازیکنی را که می‌خواست به دست آورد. حتی پپ گواردیولا هم گاهی مجبور بود «نه» بشنود، حتی در حالی که سیتی هر کار دیگری را که می‌خواست انجام می‌داد.
برای تن‌هاخ، یونایتد ۵۶۴ میلیون پوند هزینه کرد – ۱۶۴ میلیون پوند بیشتر از هر مدیر دیگری از زمان سر الکس فرگوسن. در طول دوره او، تنها چلسی هزینه خالص بیشتری داشت.
تن‌هاخ می‌تواند اصرار کند که کین، رایس و همکارانش را می‌خواست . اما او همچنین آنتونی، آندره اونانا و راسموس هویلوند را می‌خواست. جای تعجب نیست که تن‌هاخ در بخش اول مصاحبه خود به این سه نفر به ارزش ۲۰۰ میلیون پوند اشاره‌ای نمی‌کند. او نمی‌تواند این انتخاب‌های فاجعه‌بار را به گردن هیئت مدیره بیندازد.
تن‌هاخ، کمتر تعجب‌آور است، می‌گوید که احساس می‌کرد زمان بیشتری لیاقت دارد.
این مدیر، مسائل را کمی متفاوت از آنچه بسیاری از کسانی که خارج از حباب کارینگتون هستند ممکن است به خاطر بسپارند، به یاد می‌آورد. دو و ربع فصل از دوران حکومت او گذشت، پیشرفت کمیاب به نظر می‌رسید.
اینکه او فصل ۲۰۲۴/۲۵ را در سمت خود آغاز کرد، نتیجه پیروزی بر منچستریونایتد در فینال جام حذفی در ماه مه قبل بود. همانطور که تن‌هاخ اذعان می‌کند، او می‌دانست که یونایتد در حال انجام اقداماتی برای جایگزینی او بود، اما پیروزی در ومبلی هیئت مدیره را در گوشه‌ای قرار داد که پنج ماه طول کشید تا از آن خلاص شوند.
یونایتد ممکن بود پنهان‌کار باشد و در پشت سر تن‌هاخ به دنبال جایگزین باشد، اما این انحراف دیگری از وظایف آنها بود که در آن مرحله گزینه‌ها را بررسی نکنند.
پیروزی در جام حذفی، کمپین لیگ کاملاً ناامیدکننده‌ای را پوشاند . پس از جایگاه سوم در فصل اول تن‌هاخ، یونایتد در فصل ۲۳-۲۰۲۴ با تفاضل گل منفی برای اولین بار در دوران لیگ برتر، هشتم شد.
زمانی که سرانجام تبر افتاد، در تمام رقابت‌ها، تن‌هاخ ۳۱.۸ درصد از بازی‌های خود را باخت – تنها دیوید مویس (۳۲.۴٪) از زمان فرگوسن رکورد بدتری داشت.
یونایتد در دوران تن‌هاخ ۱۶۵ گل دریافت کرد – تنها وستهم در آن زمان گل‌های بیشتری دریافت کرد – و آنها در ۲۴ بازی مختلف ۳ گل یا بیشتر دریافت کردند، که با بورنموث مشترک بود. هفت بار، تیم او در یک بازی ۴ گل یا بیشتر دریافت کرد.
دو سال از زمانی که او رفت، نشان داده است که تن‌هاخ مشکل یونایتد نبود. هرچند او نیز نزدیک به ارائه راه حل نبود.