صبح به ابرهای کم‌پشت و پراکنده تبدیل شده است. در زیر آن، بازیکنان شاختار دونتسک در حال انجام تمرینات خود هستند. این یک جلسه سبک برای کسانی است که روز قبل در مقابل ویرس روینه بازی نکرده‌اند؛ این بدان معناست که آردا توران از کنار زمین نظاره‌گر است و با داریو سرنا، مدیر فوتبال، صحبت می‌کند. یک توپ سرگردان به سمت آنها می‌رود و سرنا، پس از چند دریبل، آن را با قوس آشنای پای راستش به گل می‌فرستد. توران فریاد می‌زند: «مودریچ!» اما این دو مرد در جایگاه خود اسطوره‌های فوتبال هستند و همانطور که قبل از اینکه سرنا برای پاسخگویی به تماس تلفنی دیگری عجله کند، به شوخی ادامه می‌دهند، این فکر به ذهن می‌رسد که این صحنه شاد می‌تواند تقریباً در هر جای دیگری نیز اتفاق بیفتد. در نزدیکی، درست فراتر از محل اقامت تیم، دریاچه‌ای زیر نور خورشید در حال ظهور می‌درخشد.
این امر این واقعیت را پنهان می‌کند که حدود سحرگاه، آژیرهای حمله هوایی، آرامش را برای همه کسانی که در دید بودند، مختل کردند. حتی در اینجا، در پایگاه هتل اسپا بوکولیک شاختار در ۱۵ دقیقه‌ای خارج از لووف، هیچ‌کس از تهدید موشک‌ها و پهپادهای روسی در امان نیست. در روینه، سه ساعت رانندگی به سمت شمال شرقی، یک آلارم دیگر بازیکنان و کادر فنی را به پناهگاه استادیوم فرستاده بود. نیمه دوم ۲۰ دقیقه به تأخیر افتاد و این، صرف نظر از گوشه و کنار کشور یا رنگ‌های زنده پاییزی، یک واقعیت هفتگی است.
همچنین برنامه سفر وجود دارد که هر باشگاه دیگری در لیگ قهرمانان اروپا از آن امتناع می‌کند. شاختار دوباره در حال رفتن به جاده است، زیرا هیچ شانسی برای بازی در مسابقات اروپایی در اوکراین وجود ندارد. امسال آنها برای اولین بار میزبان مسابقات در انگلستان خواهند بود و استمفورد بریج برنده مسابقه زیبایی بین سه مکان در پایتخت شد. اگر عبور از مرز به لهستان طاقت‌فرسا باشد، سفر می‌تواند تا ۱۸ ساعت طول بکشد. گاردین دعوت شده است تا به سفر آنها به لندن برای بازی روز چهارشنبه «در خانه» مقابل آ.ا.ک آتن بپیوندد.
توران چند ساعت قبل از شروع سفری که با کاروان خودروهای ون آغاز می‌شود، با لبخند می‌گوید: «این احساسات خوبی برای من دارد و ان‌شاءالله برای بازیکنان ما نیز خواهد داشت.» او از زمان انتصابش به عنوان سرمربی در ماه مه ۲۰۲۵، تحولی در شاختار ایجاد کرده است و به هر کسی که گوش دهد یادآوری می‌کند که گل نیمه نهایی او در مقابل چلسی در سال ۲۰۱۴، زمانی که تیم اتلتیکو مادرید در اوج قدرت خود، نمایشی کلاسیک در خارج از خانه ارائه داد. آلیسون، یکی از مهاجمان شاختار، از قهرمانی‌های آردا بی‌اطلاع بود و مجبور شده است به سرعت یاد بگیرد. اما همیشه یک نکته جدی وجود دارد. توران می‌گوید: «این یک استادیوم نمادین است اما خانه ما نیست.» «اگر در این سطح استادیوم خانگی نداشته باشید، بسیار دشوار است، از هر باشگاه دیگری بپرسید. اما ما یک رویا داریم و در درون خود قدرت زیادی داریم.»
آنها به همه آن برای سفر نیاز خواهند داشت. شاختار به بستن چمدان‌ها، سازماندهی مجدد و بردن نمایش جاده‌ای خود به مکان‌هایی در لهستان، آلمان و اسلواکی برای مسابقات «خانگی» خود در قاره عادت کرده است. اما آسان‌تر نمی‌شود و با توجه به اینکه بخش‌هایی از اوکراین تحت حملات شدید روسیه قرار دارند، هیچ چشم‌انداز فوری برای پایان خوشی وجود ندارد.
ویتالی خلیونیوک، مدیر مدیریت ورزشی شاختار، می‌گوید: «در سال اول بازی در خارج از خانه، احساس هیجان بیشتری می‌کردیم.» «و ما ادامه می‌دهیم، اما با گذشت هر سال، این کار برای همه سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود. مثل این است که اگر یک روز نخوابید، می‌توانید ریکاوری کنید. دو روز نخوابید، از قبل احساس بدتری دارید. روز سوم، چیز دیگری است. انباشته می‌شود. از نظر فیزیکی می‌توانید بر آن غلبه کنید اما از نظر ذهنی واقعاً دشوار است.»
خلیونیوک نیمه شوخی می‌کند که دفترش به دلیل مشکلات لحظه آخری بی‌پایان و چالش‌های لجستیکی اداره یک باشگاه در زمان جنگ به «اتاق وحشت» تبدیل شده است. مشکل امروز نمونه‌ای از این است: شاختار به مجوزهای اقامت جدید برای بازیکنان و کارکنان خارجی خود نیاز دارد، اما سیستم درخواست به دلیل بمب‌های روسی در کی‌یف آفلاین شده است. طبق قوانین، زمان کمی برای راه‌حل وجود دارد.
کی‌یف، جایی که شاختار تا سه سال پیش بیشتر اقامت داشت، مکانی خطرناک‌تر شده است. خلیونیوک با مقایسه ناراحت‌کننده‌ای با روزهای اولیه تهاجم دونتسک در سال ۲۰۱۴، می‌گوید: «حالا فضایی دارد که پرندگان آواز نمی‌خوانند.» مسابقات داخلی هنوز در کی‌یف برگزار می‌شود اما ممکن است کل لیگ به زودی به غرب کشور منتقل شود.
یکی از رانندگان اتوبوس شاختار، اولکساندر، هنگام ناهار خود را برای وظیفه پیش رو آماده می‌کند. او مدت‌هاست که مسافت پیموده شده در دو سال و نیم حضور در این شغل را از دست داده است، اما به یاد می‌آورد که فصل گذشته برای یک بازی لیگ کنفرانس به اسلوونی ۹۳۰ مایل سفر کرده است. در یک سفر، شاختار هشت ساعت در مرز معطل شد. او زمان حرکت امروز را ساعت ۱۳:۰۰ تعیین کرده است. سه نفر از اعضای تیم در کنار بوفه دسر با هم شوخی می‌کنند و سپس با درک اینکه زمان تنگ است، عجله می‌کنند تا پایین بروند و وسایل خود را جمع کنند.
بازیکنان و کادر مربیگری در گروهی از وسایل نقلیه کوچکتر، چهار یا پنج نفر در هر کدام، سفر می‌کنند. شاختار یک سال پیش این امتیاز اضافی را برای راحتی معرفی کرد و با استقبال خوبی روبرو شد. سایر کارکنان باشگاه در یک اتوبوس بزرگتر دنبال می‌کنند، وسایل نقلیه از میان دهکده‌های کم‌ارتفاع و کلیساهای گنبدی درخشان عبور می‌کنند. تابلوهای فرسوده شوروی یادآور گذشته‌ای پیچیده هستند؛ چند قبرستان ساده حال را به شدت به تصویر می‌کشند.
نام مسافران قبل از رسیدن به گذرگاه مرزی کراکووتس گرفته می‌شود که در کمتر از دو ساعت به آنجا می‌رسند. بسیاری از بازیکنان برای کشش پاها بیرون می‌پرند. Kauã Elias، یکی از با استعدادترین بازیکنان نسل جدید هیجان‌انگیز برزیلی‌های شاختار، با یک ماشین پر از هموطنانش در حال بازی کردن بازی‌های ویدیویی فیفا بوده است. او می‌گوید: «قبل از اینکه به اینجا بیایم، از این وضعیت سفر اطلاعی نداشتم، اما این فقط چیزی است که باید انجام دهیم.» «الان عادی است. دوستانم همیشه می‌خواهند بدانند که بازی کردن من در کشوری با جنگ چگونه است، اما این سفر با اتوبوس تنها تفاوت واقعی است. داشتن این همه برزیلی دیگر برای همراهی کمک زیادی می‌کند.»
در لووف، آنها هر هفته یک بار برای پخت چوراسکو دور هم جمع می‌شوند؛ طبق گفته الیاس، مارلون گومز بهترین مهارت را در این کار دارد. چشم‌انداز استمفورد بریج برای تفکر زیاد است. بازی روز چهارشنبه، حداقل تا حدی، اوج آرزوی مادام‌العمر است. الیاس می‌گوید: «از بچگی آرزو داشتم که برای چلسی آنجا بازی کنم.» «بنابراین رفتن به آنجا با شاختار به همان شکل یک رویاست. ما بسیار خوشحالیم که امسال در لندن بازی می‌کنیم.»
تشریفات مرزی در سمت اوکراین و لهستان یک ساعت و ربع طول می‌کشد. در این گذرگاه خاص به ندرت روان‌تر می‌شود. در یک مورد، یک افسر مهاجرت جوان پرشور اصرار داشت که تمام وسایل نقلیه شاختار باید تخلیه و محتویات آنها یکی یکی بازرسی شود. اتوبوس‌ها شروع به عبور از میان مزارع ذرت جنوب شرقی لهستان می‌کنند؛ ۱۰ دقیقه بعد، مار بزرگی از کامیون‌ها که توسط اسکورت پلیس هدایت می‌شود، در جهت مخالف عبور می‌کند. تمام زندگی و پشتیبانی حیات، اکنون باید جاده طولانی را برای ورود به اوکراین طی کند.
شاختار چهار ساعت پس از ترک لووف به فرودگاه ژشوف می‌رسد. پیراهن‌هایی برای امضا با تعداد کمی از هواداران که از حضور آنها باخبر شده‌اند، وجود دارد. طبق معمول، درام‌های اداری دیرهنگام نیز ظاهر شده‌اند. یک بازیکن متوجه شده است که مجوز الکترونیکی سفر او برای ورود به بریتانیا کار نکرده است؛ به نظر می‌رسد سیستم نام روی گذرنامه او را اشتباه خوانده است. پس از یک درخواست مجدد عجولانه، و گذر بی‌خطر او با نیم ساعت زمان قبل از سوار شدن تضمین می‌شود.
توران هنگام انتظار برای پرواز تماس ویدیویی برقرار می‌کند؛ یکی از دستیارانش در حال تماشای بازی چلسی مقابل بورنموث است و دیگری در حال تدوین صحنه‌هایی از پیروزی ۳-۰ در ویرس است. توران می‌گوید: «در این سفرها وقت برای انجام همه کارها وجود دارد.» او در زمان استراحت در حال تماشای قسمت‌هایی از Mobland است.
این چهره جذاب و احساسی خود را وقف شاختار کرده است. توران می‌گوید: «من ۱۰۰٪ احساس می‌کنم بخشی از این خانواده و این داستان هستم.» «گاهی اوقات وقتی بچه‌ها را می‌بینم که به ما لبخند می‌زنند، می‌توانم بگویم که آنها خانه دارند، و اگر احساس کنم که به آن کمک کرده‌ام، این بزرگترین چیز برای من است. این چیزی مهم‌تر از فوتبال است. من می‌خواهم صدای مردم اینجا را بلند کنم. ما در جنگ زندگی می‌کنیم اما هرگز آن را نمی‌پذیریم و من همیشه به مطرح کردن آن ادامه خواهم داد. فوتبال گاهی اوقات همه چیز در زندگی است، اما گاهی اوقات هیچ چیز است.»
لندن، یا حداقل فرودگاه گاتویک، تنها دو ساعت و نیم فاصله دارد که هواپیمای چارتر شاختار پرواز می‌کند. سرنا در ردیف اول، روبروی توران نشسته است. او می‌گوید: «ما اکنون ۹ بازی در ۲۹ روز داریم، سه تای آنها در لیگ قهرمانان اروپا، و همچنین باید به خانه سفر کنیم.» «درک این موضوع بسیار دشوار است اگر آن را با ما تجربه نکنید.»
شاختار امیدوار است که حداقل ۲۵۰۰۰ هوادار در بازی آ.ا.ک شرکت کنند، شاید کم‌اهمیت‌ترین بازی خانگی از چهار بازی که با بازدید رئال مادرید در ژانویه به پایان می‌رسد. ارتباط باشگاه با لندن فراتر از فوتبال است: متین‌وست، شرکت خواهر آن، ۵۰۰۰ تن فولاد را برای ساخت شارد، بلندترین ساختمان پایتخت، فراهم کرد. در زمین، آنها پیراهن‌هایی را خواهند پوشید که کمپین «سرمایه‌گذاری در اوکراین» را که توسط مالک و حامی آنها SCM هدایت می‌شود، برجسته می‌کند.
امید به صعود به مرحله پلی‌آف پس از تساوی مفید در پی‌اس‌وی آیندهوون در روز اول مسابقات وجود دارد. سرنا می‌گوید: «اگر بیایید و از شاختار حمایت کنید، از اوکراین حمایت می‌کنید.» «این تیم به حمایت و احساسات نیاز دارد، زیرا ما زیر آژیرها و بمب‌ها زندگی می‌کنیم. ما اینجا هستیم تا به دنیا نشان دهیم که زنده‌ایم، قوی، متحد هستیم و تا آخر خواهیم جنگید.»
در قسمت عقب هواپیما، اعضای اوکراینی شاختار در حال ورق بازی هستند. دیمترو کریسکیف، هافبک، در حالی که از دسته کارت‌ها رو برمی‌گرداند، می‌گوید: «در برخی از این سفرهای طولانی، در پایان روز احساس می‌کنم مانند یک لیموی فشرده شده هستم.» «اما سفرهای دیگری نیز وجود دارند که آسان‌تر هستند و این یکی از آنهاست، سفر به استمفورد بریج برای لیگ قهرمانان اروپا.»
کریسکیف فکر می‌کند که «چیزی خاصی تیم را به هم متصل می‌کند»، که توسط تورانِ دمدمی مزاج هدایت می‌شود. آنها پس از یک سفر ۹ ساعته پیاده می‌شوند و ظرف ۹۰ دقیقه دیگر در هتل خود در غرب لندن مستقر خواهند شد. برای شاختار امروزی، آسان‌تر از این نمی‌شود. روز پنجشنبه آنها باید سفر بازگشت را انجام دهند و سپس برای بازی لیگ روز شنبه با کولوس کوالیفکا آماده شوند.
خلیونیوک در پایان می‌گوید: «اما ما باید به بازی ادامه دهیم.» «بسیاری از شهروندان ما بیش از ما رنج می‌برند. وقتی می‌دانید که یک برد یا تساوی می‌تواند نقطه‌ای از نور در این تاریکی باشد، همیشه این کار را خواهید کرد.»