حتی کسانی که دیگو فورلان را از نزدیک تماشا کردند، در مورد خوب بودن او در منچستریونایتد اختلاف نظر دارند.

سر الکس فرگوسن مهاجم را به یاد می‌آورد که «بازیکنی سرسخت و عالی» بود. اما گری نویل در اتوبیوگرافی خود، فورلان را در کنار کلبرسون، دیوید بلیون و لیام میلر به عنوان نماد «سال‌های جمبا-جمبا» قرار داد.

صرف نظر از اینکه او مورد قضاوت قرار گرفته بود یا نه، فورلان سال‌ها بعد همچنان مورد احترام هواداران در استرتفورد اند است.

آواز فورلان همچنان با شور و شوق در اطراف اولدترافورد و توسط هواداران حاضر در ورزشگاه خوانده می‌شود، به خصوص در دیدارهای با لیورپول. این در آنفیلد بود که مهاجم دو گل به ثمر رساند که جایگاه او را در قلب هواداران یونایتد و جایگاه آن‌ها را در قلب او تثبیت کرد.

او در ستون خود برای «نشنال» در سال ۲۰۱۶ نوشت: «من ۳۰۰۰ هوادار در سکوی میهمان را با صدای بلند و واضح شنیدم. «دیگو» خواندند، «وووآه، دیگو، وووآه. او از اروگوئه آمد، اشک لیورپولی‌ها را درآورد.»

«اجازه دادم ثانیه‌ای از این لحظه لذت ببرم. این هواداران با لهجه منچستری خود بلندتر از هر چیزی که هواداران لیورپول می‌توانستند بگویند، می‌خواندند.»

«همانطور که آواز زیبایشان را که تا به امروز می‌خوانند، می‌خواندند، فکر کردم: «من مرد خوش شانسی هستم. این نوع لحظه‌ای است که در کودکی رویاش را می‌بینید، نوع چیزی که برای آن خیلی سخت کار کرده‌ام.»»

قهرمانی‌های فورلان در آنفیلد در اواسط یک دوره سه ماهه بود که پربارترین دوره او در پیراهن یونایتد بود – زمانی که تضمین کرد او همیشه با محبت در اولدترافورد به یاد آورده خواهد شد.

آن گل‌ها مقابل لیورپول و پیروزی‌های دیرهنگام مقابل ساوتهمپتون و چلسی، پاداش تلاش فورلان بود. مانند بسیاری از قهرمانان کالت، آنچه مهاجم در توانایی و شانس کم داشت، با روحیه، اراده و تلاش سخت جبران کرد.

این برای برخی کافی است. «اوله گونار سولسشر، هم‌تیمی سابقم در منچستریونایتد، یک بار به من گفت که من سخت‌تر از هر بازیکنی که با او بازی کرده‌ام تمرین می‌کنم.» فورلان از آن زمان گفته است.

حتی سرسخت‌ترین منتقد فوتبال، روی کین، حاضر بود به دلیل تلاش و اشتیاقش، از فورلان چشم‌پوشی کند.

او گفت: «اگر بازیکنی تلاش می‌کرد – و دیگو تلاش کرد – ما او را با خودمان می‌کشیدیم؛ ما تلاش می‌کردیم به او کمک کنیم. «دیگو صادق بود، بنابراین در تمرین می‌گفتیم، «بدشانسی؛ فردا بهتر می‌شود»، نه «تو نمی‌توانی بهتر از این باشی.»»

فورلان ممکن است تنها بازیکنی باشد که کین نسبت به او احساس همدردی کرده است. اما کاپیتان می‌توانست ببیند که بازیکنی در فورلان وجود دارد، و اگرچه او به ندرت توانست آن را در یونایتد نشان دهد، اما تقصیر کمبود تلاش نبود.

البته، آن استعداد در نهایت درخشید – تقریباً خیره‌کننده بود. و تقریباً بلافاصله پس از فروش او توسط یونایتد با ضرر نزدیک به ۵ میلیون پوند.

در هفت فصلی که پس از دوران حضورش در یونایتد گذشت، فورلان اسپانیا را طوفانی کرد، ابتدا با ویارئال، سپس در چهار فصل در اتلتیکو مادرید.

این بازیکن اروگوئه‌ای دو بار جایزه پیچیچی و دو بار کفش طلای اروپا را برد و در سن ۳۱ سالگی به اوج خود رسید، زمانی که دو گل در فینال لیگ اروپا به ثمر رساند و سپس توپ طلای بهترین بازیکن جام جهانی ۲۰۱۰ را به دست آورد.

«آیا او واقعاً یک ناکام بود؟»

پس چرا فورلان در اولدترافورد موفق نشد؟

بزرگترین انتقاد از دوران حضور فورلان در یونایتد، رکورد گلزنی او – ۱۷ گل در ۹۸ بازی – است.

قضاوت یک مهاجم بر اساس تعداد گل‌هایش منصفانه نیست، اما در مورد فورلان، زمینه لازم است. تنها کمی بیش از یک سوم آن بازی‌ها از ابتدا بود.

علاوه بر این، از ۶۱ بازی او به عنوان تعویضی، ۴۳ بازی کمتر از ۲۰ دقیقه زمان بازی داشت. در ۱۶ مورد از این موقعیت‌ها کمتر از ۱۰ دقیقه برای تحت تاثیر قرار دادن داشت.

برخی بازیکنان به سادگی از تعویضی آمدن موفق نمی‌شوند و فورلان یکی از آن‌ها بود. تنها پنج گل او برای یونایتد به عنوان تعویضی به ثمر رسید.

برعکس، وقتی از ابتدا بازی می‌کرد، نسبت گلزنی او یک گل در هر سه بازی بود. هرگز پرکار نبود، اما قطعاً قابل قبول‌تر بود.

متأسفانه برای فورلان، با توجه به اینکه اوله گونار سولسشر در نیمه راه ششمین و پربارترین فصل خود را برای یونایتد سپری می‌کرد، و رود فان نیستلروی در زمان پیوستن او ۲۴ گل به ثمر رسانده بود، فرصت‌های بازی از ابتدا به سختی به دست می‌آمد.

و وقتی به او فرصت بازی در کنار فان نیستلروی داده شد، موفقیت‌آمیز نبود.

به گفته فرگوسن، فورلان «با مشکل رود (فان نیستلروی) روبرو شد.»

«رود می‌خواست بهترین تمام‌کننده باشد، این طبیعت او بود. دیگو فورلان اصلاً در رادار او نبود، بنابراین وقتی هر دوی آن‌ها را در زمین قرار می‌دادیم، هیچ شیمی‌ای وجود نداشت.»

«دیگو با یک هم‌تیمی بهتر بود. اما او چند گل ارزشمند به ثمر رساند. او بازیکن خوبی و حرفه‌ای فوق‌العاده‌ای بود.»

نیم فصل اول فورلان در باشگاه شاهد ۷ بازی از ابتدا و ۱۱ بازی تعویضی بود، اما مهاجم فصل را بدون گل به پایان رساند و یونایتد نیز بدون جام ماند.

«به ثمر رساندن اولین گل»

هواداران یونایتد همچنان حامی او بودند، اما بیشتر با همدردی تا انتظار، زیرا ۲۶ بازی بدون گل گذشت – ۱۹ مورد از آن‌ها به عنوان تعویضی – قبل از اینکه لحظه مهاجم ناکام فرا برسد.

یونایتد با نتیجه ۴-۱ در بازی افتتاحیه گروه لیگ قهرمانان در خانه مکابی حیفا پیش بود که فورلان از روی نیمکت به زمین فرستاده شد. با توجه به اینکه بازی عملاً تمام شده بود، فورلان ۳۵ دقیقه مقابل اسرائیلی‌ها فرصت داشت تا اولین گل خود را به ثمر برساند.

سی و چهار دقیقه از آن گذشته بود که یونایتد صاحب ضربه پنالتی شد و دیوید بکهام توپ را به هم‌تیمی ناامید خود داد که آن را روی نقطه پنالتی رو به استرتفورد اند قرار داد.

گوینده ITV، پیتر دروری، در حالی که اولدترافورد با نفس حبس شده به ضربه پنالتی که در غیر این صورت بی‌اهمیت بود نگاه می‌کرد، التماس کرد: «لطفاً. لطفاً. هر کسی با ذره‌ای انسانیت به خاطر او التماس می‌کند.»

فورلان پنج قدم دوید و توپ را به گوشه پایین دروازه کوبید و دروازه‌بان را به سمتی اشتباه فرستاد، به طوری که هرگونه عصبیتی که باید احساس می‌کرد، نادیده گرفته شد.

جشن فورلان بسیار آرام‌تر از هم‌تیمی‌هایش بود.

اما این را نمی‌توان در مورد زمانی که او اولین گل خود در لیگ برتر را یک بازی از ابتدا و شش بازی تعویضی بعد به ثمر رساند، گفت، زمانی که یونایتد در خانه به دنبال گل تساوی مقابل استون ویلا بود.

پس از به ثمر رساندن یک ضربه سر قدرتمند از پاس ارسالی میکائیل سیلورستر، فورلان پیراهن خود را درآورد و گل تساوی را با شور و شوق بیشتری نسبت به روال معمول «توپ را بگیر و به خط میانی برگرد» که معمولاً از تیم‌های فرگوسن دیده می‌شد، جشن گرفت.

پیراهن فورلان سه بار در کمتر از سه ماه در دورانی که نام خود را در تاریخ یونایتد ثبت کرد، از تنش خارج شد.

او یک هفته پس از اولین گل خود در لیگ برتر، با بیرون آمدن از روی نیمکت و به ثمر رساندن یک گل پیروزی‌بخش عالی و ۲۵ یاردی در پنج دقیقه مانده به پایان مقابل ساوتهمپتون، بیشتر دل هواداران اولدترافورد را به دست آورد.

به همان اندازه که آن ضربه در آن روز نوامبر برای حاضران به یاد ماندنی بود، دیدن فورلان نیمه‌برهنه بود که با پیراهن در دستش برای زدن تکل به عقب برگشت، پس از اینکه ساوتهمپتون بازی را از سر گرفته بود.

پیراهن‌های جدید نایک یونایتد در آن فصل دارای لایه‌های زیرین یکپارچه بودند که بازیکنان از آن‌ها متنفر بودند و با قیچی آن‌ها را پاره می‌کردند. اما ظاهراً فورلان این کار را نکرد، که بیش از یک بار در تلاش برای درآوردن آن در زمان مناسب پس از درآوردن آن در اوج هیجان، مشکل داشت.

«لحظه اوج»

با این حال، پیراهن سفید در آنفیلد، روزی که هواداران یونایتد با شادی به یاد می‌آورند – و یرژی دودک هنوز کابوس آن را می‌بیند – همچنان بر تنش بود.

دروازه‌بان لیورپول اشتباهی فاحش مرتکب شد که انتظار نمی‌رود از یک دروازه‌بان حرفه‌ای، چه رسد به یک ملی‌پوش، سر بزند.

دودک زانو زد تا ضربه سر به عقب جیمی کاراگر را بگیرد، اما آرنج‌ها و پاهای او مانند تونل مرسی باز شد و توپ از بین او گذشت، گویی او یک هولوگرام بود.

فورلان هدیه خود را پذیرفت، اما مهاجم همچنان مجبور بود توپ را به دروازه خالی در فاصله چهار یاردی بغلتاند. زاویه به سختی حاد بود، اما هواداران حاضر در ورزشگاه همچنان نفس خود را حبس کرده بودند در حالی که شماره ۲۲ او یک لمس، هدف‌گیری و بسیار دقیق به سمت تور کناری شوت کرد.

افزایش اعتماد به نفس فورلان تقریباً بلافاصله مشهود بود، زمانی که دودک برای دومین بار در سه دقیقه به پشت افتاد. این بار، پس از دریافت پاس روبرتو کارلوس، مهاجم توپ را به داخل تیرک نزدیک دروازه‌بان لیورپول کوبید.

فورلان در ستون خود برای «نشنال» در سال ۲۰۱۵ توضیح داد که آن لحظه چگونه بود: «این بار، به سمت سکوی میهمان دویدم و هواداران دیوانه شدند.»

«چهره‌ها طوری به نظر می‌رسیدند که می‌خواهند منفجر شوند. هم‌تیمی‌هایم خوشحال بودند، برای تیم و برای من چون می‌دانستند که دوران سختی داشتم. سرایداران برای دور کردن ما از هواداران عجله کردند.»

«رایان گیگز، که پاس گل را به من داد، به سرایداران با جلیقه‌های نارنجی روشن گفت که کجا باید بروند.»

«من آنچه را که گیگز گفت تکرار کردم. هیچ‌کس ما را از لذت بردن از این لحظه باز نمی‌داشت. هیچ‌کس.»

«می‌خواستم از آن حصار بپرم و به جمع هواداران بپیوندم، که مسئولانه نیست، اما من خیلی خوشحال بودم و آدرنالینم پمپاژ می‌شد.»

فورلان، که تمایل خود را برای تماشای بازی شیاطین سرخ در لیورپول از آن انتهای جاده آنفیلد ابراز کرده است، شاید تنها یک هیجان آدرنالین بزرگ دیگر در پیراهن یونایتد داشت.

این پس از آن بود که او پاس عالی خوان سباستین ورون را به سقف دروازه کارلو کودینی در وقت اضافه کوبید تا شیاطین سرخ پیروزی ارزشمند ۲-۱ مقابل چلسی را به دست آورند. سپس دوباره پیراهن درآوردن و دست و پا زدن با پیراهن...

هفت گل در اولین فصل کامل او در اولدترافورد به یونایتد کمک کرد تا عنوان قهرمانی لیگ برتر را از آرسنال پس بگیرد، اما با وجود تکرار همین تعداد گل در فصل بعد، مشخص بود که فورلان بیشتر و بیشتر از ترکیب دور می‌شود زیرا فرگوسن به سیستم تک مهاجم خود ایمان داشت.

یک دوره ۹ بازی بدون گل با چهار گل در چهار بازی در یک دوره ۱۰ روزه که شامل سه رقابت مختلف بود، شکسته شد، اما تنها دو گل دیگر در لیگ برتر به ثمر رسید – یک دبل در وقت اضافه در پیروزی ۴-۰ مقابل استون ویلا – قبل از اینکه فرگوسن لوئیز ساها را از فولام جذب کند.

فورلان تنها هفت بازی دیگر در لیگ برتر انجام داد و در سه بازی از آن‌ها در سمت بازنده بود و نتوانست گلی به ثمر برساند.

یونایتد سوم شد و فصل خود را تنها با پیروزی در جام حذفی نجات داد. فورلان در فینال در ترکیب نبود.

«میراث یونایتد»

فورلان در تابستان به اسپانیا فروخته شد، اما او قطعاً شایسته این نیست که در گروه جمبا-جمبا قرار گیرد. یونایتد پیش از این و پس از آن مهاجمان بسیار ناموفق‌تری داشته است.

فورلان دوران حضور خود در اولدترافورد را شکست نمی‌داند، هرچند ادعا نمی‌کند که به خوبی آنچه واقع‌بینانه امیدوار بود، پیش رفت.

اما نباید فراموش کرد که فورلان هنوز یک استعداد در حال رشد بود که به بریتانیا آمد. تنها ۲۲ سال داشت و کمتر از ۱۰۰ بازی در رده بزرگسالان انجام داده بود، او یک بازیکن دیر شکوفا بود، همانطور که دستاوردهای بعدی او نشان می‌دهد.

او در نهایت در دهه سوم زندگی خود به اوج رسید – حداقل چند سال دیرتر از بسیاری از فوتبالیست‌های حرفه‌ای.

در فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۹، فورلان پس از به ثمر رساندن ۳۲ گل در ۳۳ بازی لالیگا، جایزه پیچیچی و همچنین کفش طلای اروپا را به دست آورد.

پس از ۳۱ سالگی، مهاجم اروگوئه‌ای توپ طلا، کفش طلا و بهترین گل جام جهانی ۲۰۱۰ را به دست آورد.

بهترین لحظه شخصی دوران حرفه‌ای فورلان تا زمانی که ۳۲ ساله شد اتفاق نیفتاد، زمانی که به اروگوئه کمک کرد تا قهرمان کوپا آمریکا شود، به این معنی که خانواده او اولین خانواده‌ای شدند که سه قهرمان این رقابت‌ها را از سه نسل دارند.

این ۱۰ سال پس از آن بود که یونایتد فورلان را به اروپا آورد. او در آن زمان هنوز در حال پیشرفت بود، حقیقت این است که او نه در یونایتد بیش از حد موفق بود و نه کمتر از حد انتظار عمل کرد.

اما هواداران لحظات را بیشتر از اعداد به یاد می‌آورند، به همین دلیل است که آن‌ها هنوز مردی را که از اروگوئه آمد و اشک لیورپولی‌ها را درآورد، سرود می‌خوانند.