درست کمی بعد از ساعت سه و چهل و پنج دقیقه بعد از ظهر روز ۲۹ سپتامبر، تاتنهام هاتسپر به نظر میرسید که قصد دارد با سه گل اختلاف در نیمه اول، پس از نمایش فوتبال تهاجمی فوقالعاده، پیروزی را از آن خود کند. آنچه در پی آمد، یکی از نیمههای فوتبالی بود که دو تیم لیگ برتر را به تصویر کشید. هر دو تیم در اوایل فصل ۰۲–۲۰۰۱ در فرم متناقضی بودند. منچستر یونایتد، قهرمان وقت، روود فان نیستلروی، خوان سباستین ورون و لوران بلان را به خدمت گرفته بود، هرچند که یاپ استام، مدافع مستحکم، اوایل فصل از این تیم جدا شد. در همین حال، گلن هادل پس از پیوستن از ساوتهمپتون در اواسط فصل قبل، اولین فصل کامل خود را به عنوان سرمربی اسپرز آغاز کرده بود. تدی شرینگهام پس از جدایی از یونایتد به باشگاه پیوست و بعدها کریستین زیگه، گوستاوو پویِت و گوران بونژوویچ نیز به او ملحق شدند. سرمربی تاتنهام همچنین برای جذب دین ریچاردز، مدافعی که در دوران حضورش در ساوتهمپتون تحت تاثیر قرار گرفته بود، تلاش کرده بود. این انتقال طولانی شد اما به موقع برای اولین بازی او مقابل یونایتد در وایت هارت لین تکمیل شد... اسپرز شروعی قدرتمندانه داشت در ابتدا، این یک شروع رویایی برای ریچاردز بود، زیرا او در دقیقه ۱۵ با ضربه سر از روی کرنر زیگه از سمت راست، گل اول را به ثمر رساند. گل دوم ۱۰ دقیقه بعد به ثمر رسید که در آن گوستاوو پویِت پاسی دقیق برای لس فردیناند ارسال کرد که از تله آفساید یونایتد فرار کرد و با ضربهای زمینی از فابین بارتز گذشت. شیاطین سرخ در نیمه اول فرصتهایی داشتند اما از راه دور بودند؛ نیکی بات در اوایل بازی ضربهای را به بیرون زد و ورون بعداً فابین بارتز را مجبور به مهار توپ کرد. با این حال، بازی درست قبل از نیمه وقت ۳-۰ شد. گل سوم نیز یک گل زیبا بود. تاتنهام با اطمینان توپ را در زمین به گردش درآورد تا اینکه پویِت در سمت راست فضا پیدا کرد و از سمت راست سانتر کرد که زیگه بدون یارگیری در تیرک دورتر، توپ را به گل تبدیل کرد - ۳-۰. بازگشت دراماتیک سر الکس فرگوسن به خاطر «رفتار سشوارگونه» خود در نیمه وقت معروف بود، اما او در مورد آنچه در آن شنبه سپتامبر پس از بازی گفت، محتاط بود و به مطبوعات گفت: «من دقیقاً نمیگویم که در نیمه وقت به آنها چه گفتم - چرا همیشه این سوال را از من میپرسید؟» بدون شک گلن هادل میخواست تیمش در دقایق اولیه بازی را در دفاع محکم نگه دارد، اما تنها یک دقیقه پس از شروع نیمه دوم، نتیجه ۳-۱ شد. گری نویل با نفوذ از جناحین و ارسال پاسی که با ضربه سر اندی کول به گل تبدیل شد. با گذشت کمتر از یک ساعت از بازی، اختلاف به یک گل کاهش یافت. این بار ضربه کرنر دیوید بکهام بود که به سر بلان رسید و مدافع فرانسوی اولین گل خود را برای باشگاه به ثمر رساند. در دقیقه ۷۲ بازی مساوی شد، زمانی که میکائیل سیلورستر (که در نیمه وقت به جای دنیس اروین به میدان آمده بود) از سمت چپ سانتر کرد و روود فان نیستلروی با ضربه سر گل تساوی را به ثمر رساند. از آن لحظه به بعد، پیروزی اجتنابناپذیر بود. یونایتد با تمام قوا حمله میکرد و تنها چند دقیقه بعد پل اسکولز، اوله گونار سولسشر را پیدا کرد که توپ را به ورون در حال نفوذ رساند تا با ضربهای زمینی گل چهارم را برای میهمان به ثمر برساند و نتیجه ۴-۳ شود. پیروزی در دقیقه ۸۷ با سبکی زیبا رقم خورد. سولسشر از مدافع خود در سمت چپ عبور کرد و سپس بکهام را در لبه محوطه جریمه پیدا کرد. هافبک یونایتد زمان کافی برای انتخاب گوشه دروازه داشت و پیروزی فراموش نشدنی ۵-۳ را برای تیمش تضمین کرد. «بچهها، این تاتنهامه» شاید یکی از ماندگارترین میراثهای بازی ۵-۳، عبارت «لادز، ایتز تاتنهام» باشد - که گفته میشود فرگوسن در نیمه وقت برای انگیزه دادن به تیمش گفته است - که اکنون به یک میم اینترنتی تبدیل شده است. با این حال، ما دقیقاً نمیدانیم که سرمربی یونایتد چه زمانی این کلمات را به زبان آورده است، روی کین، که خودش هوادار تاتنهام بود و در آن روز بخشی از ترکیب تیم نبود، پیشنهاد داد که این عبارت قبل از یک بازی خانگی استفاده شده است. به هر حال، این بازیای است که قطعاً بخشی از افسانه «اسپرسی» شده است.
