بدنم شاید ضعیف و ناتوان باشد، اما قلب و معده یک مربی انگلیس را دارم. و فکر می‌کنم اسپانیا جرأت تجاوز به مرزهای قلمرو من را ندارد. یا، به همین ترتیب، هر یک از ۲۴ تیم واجد شرایط یورو ۲۰۲۸، زیرا در نهایت هیچ بازی آسانی در این سطح وجود ندارد، من همیشه این را گفته‌ام.

این کلمات توماس توخل، پادشاه پریان انگلیس، است که پس از شکست باشکوه ۳-۲ در برابر ناوگان تصرف اسپانیا در ورزشگاه متروپولیتانو هوایی ریاض در مادرید، با تاک‌اسپورت صحبت کرد.

البته، توخل به طور فنی هیچ کدام از اینها را نگفت. او در عوض کنایه‌آمیز و گزنده بود. او درباره افرادی که از تیمش در رادیو شکایت می‌کردند شوخی کرد، که فقط نشان می‌دهد او پسر خوبی است و یکی از ماست (سلب مسئولیت: وقتی برنده می‌شود). اما این انگلیس است. و شکست دادن اسپانیا می‌تواند کارهای عجیبی با شما بکند.

نه فقط به این دلیل که اسپانیا تیم تعیین‌کننده ۲۰ سال گذشته، شش بار قهرمان بین‌المللی و قهرمان فعلی جهان و اروپا است. بلکه به این دلیل که فرهنگ فوتبال اسپانیا الگوی جهانی برای لحن، بافت و تاکتیک است، منبع نهایی طرح کلی فوتبال کمی مندرس شده انجمن فوتبال.

شکست دادن اسپانیا مانند شکست دادن برادر کوچک‌تر فوق‌العاده باهوش اما کمی کنترل‌گر شماست. این پیروزی بر آن روش دیگر بازی، تکنیک تنبیهی بالا، مرگ با مالکیت توپ، صبر بر عجله است. حتی بهتر، تیم توخل این کار را در مادرید با نمایشی مبتنی بر فیزیک سخت‌کوشانه انجام داد که فوتبال انگلیس آن را بخشی از روح عمیق ورزشی خود می‌داند.

به این ترتیب، وسوسه‌انگیز خواهد بود که این پیروزی لیگ ملت‌ها را به عنوان یک نقطه پرتاب، یک عبور از روبیکون، یک شکستن سقف ایبری تلقی کنیم. با مقداری توجیه؛ انگلیس استعداد لازم برای قهرمانی در مسابقات قهرمانی اروپا در خانه دو سال دیگر را دارد. اما تجسم آن اکنون کمی آسان‌تر به نظر می‌رسد.

دیدن اینکه اسپانیا نه تنها از نظر بدنی مغلوب شد، بلکه در نیمه اول بازی را واگذار کرد و به غرغر کردن درباره خطاها کاهش یافت و نتوانست توپ را پس بگیرد، چیز جدیدی بود. نه تنها به این دلیل که فشار انگلیس هوشمندانه و بی‌امان بود، بلکه به دلیل توانایی بازیکنان در حفظ توپ در فضاهای تنگ.

همچنین درست است که نگاهی سریع به تاریخ اخیر به ما دقیقاً می‌گوید که یک پیروزی مانند این چقدر می‌تواند یک طلوع طلایی باشد. که عبارت است از: صفر، هیچ، هیچ. هیچ طلوع طلایی وجود ندارد.

در واقعیت هیچ لحظه روبیکونی، هیچ تساوی قاطعی وجود ندارد، فقط مراحل و علائم هشدار دهنده، حتی در پیروزی. این مهمترین نکته در مورد شبی مانند این است. این به شما نمی‌گوید که در نهایت کجا خواهید بود. اما اگر آماده یادگیری از تاریخ اخیر باشید، ممکن است به شما بگوید که چگونه در مسیر درست باقی بمانید.

همانطور که اتفاق افتاده است، تاریخ اخیر در حال حاضر در اتاق با ماست، گلویش را صاف می‌کند، زنجیرهایش را به صدا در می‌آورد، سعی می‌کند صفحه ویجا را بچرخاند. این یک واقعیت جالب است. اسپانیا فقط دو بار در خانه در یک بازی بین‌المللی مردان در سه گل دریافت کرده است. دومین بار یکشنبه شب بود، زمانی که انگلیس پس از پیش افتادن ۳-۰، ۳-۲ در مادرید پیروز شد. و اولین بار ۱۵ اکتبر ۲۰۱۸ بود که انگلیس پس از پیش افتادن ۳-۰، ۳-۲ در سویا اسپانیا را شکست داد.

شباهت‌های بین این دو بازی از نظر عددی بعید است. در زمان پیروزی شماره ۱، گرت ساوتگیت ۶۸۴ روز بود که به طور دائم در سمت خود بود و یک شکست باریک در نیمه نهایی جام جهانی داشت. اسپانیا ۲۹مین بازی او بود. در زمان پیروزی شماره ۲، توخل ۶۸۳ روز بود که در سمت خود بود و یک شکست باریک دیگر در نیمه نهایی جام جهانی داشت. اسپانیا ۲۸مین بازی توخل بود.

آن لحظه ساوتگیت با خوش‌بینی قابل درکی مورد استقبال قرار گرفت. شما نوع زبانی را که استفاده می‌شود می‌دانید زیرا اکنون در اینجا نیز وجود دارد. طلوع‌های جدید. پیروزی‌های بیانیه‌ای. ظهور نسل طلایی. نه تنها یک معیار، بلکه یک نقطه پرتاب نیز هست، یک شاهکار شگفت‌انگیز نجاری اگر واقعی باشد.

پس آیا اینطور بود؟ پاسخ: خیر. در واقع، سویا ۲۰۱۸ شاید لحظه‌ای بود که ساوتگیت‌گرایی به اوج سبکی خود رسید. انگلیس در آن شب بازی ضدحمله‌ای با سرعت بالا انجام داد. تیم ترکیبی هجومی بود، یک خط میانی متشکل از وینکس-بارکلی-دیر، با استرلینگ-کین-راشفورد در جلو. انگلیس ۲۷ گل در شش بازی پاییز بعد به ثمر رساند، بیشتر آنها را با دفاع چهار نفره و یک دو محوره شروع کرد و سال ۲۰۱۹ را با نتایج ۶-۰، ۷-۰ و ۴-۰ به پایان رساند. این احساس تازگی می‌کرد.

وقفه کووید تقریباً این دوره کوتاه را از بین برد. یا بهتر بگوییم، اجازه داده شد که از بین برود، زیرا مربیان نیز انتخاب‌هایی دارند. انگلیس ۴۲ هفته بدون بازی بود. تا نوامبر ۲۰۲۰، آنها با دفاع پنج نفره و یک خط میانی دفاعی عمیق در بلژیک ۲-۰ شکست می‌خوردند.

مسابقات قهرمانی اروپا قبلاً برای یک سال به تعویق افتاده بود. در تابستان ۲۰۲۱، انگلیس فینال را با ایتالیا با یک دفاع پنج نفره دیگر به علاوه دکلان رایس و کالوین فیلیپس آغاز کرد و به نوعی پودینگ برنج فوتبال تبدیل شد، زیرا بازی به نقطه بحرانی خود رسید.

این یک ضد واقعیت غیرقابل اثبات است. اگر فوتبال ادامه می‌یافت، اگر انگلیس یک سال خالی برای نگاه کردن به پایین و ترسیدن نداشت، شاید می‌توانستند شتاب کافی را برای سخت‌تر بازی کردن در برابر ایتالیا در آن فینال حفظ کنند و آن را ببرند.

اما پس از آن، دوران ساوتگیت برای بسیاری از آن بازیکنان طاقت‌فرسا بود. مطالعه جداگانه‌ای باید در مورد چگونگی ناپدید شدن بسیاری از گرت‌گرایان کلیدی اولیه یا ورود آنها به یک روند نزولی آهسته انجام شود. تیم اکتبر ۲۰۱۸ به یک چیز پاپ‌آپ با قطعات متغیر تبدیل شد، شواهدی از ماهیت پیچیده و زیگزاگی تیم‌سازی.

نسل طلایی بالقوه شامل بن چیلول، اریک دیر، جو گومز، راس بارکلی، هری وینکس و مارکوس رشفورد بود. ناتانیل چالوبا تنها حضور خود را به عنوان تعویضی در وقت اضافه انجام داد و هنوز دومین دوران کوتاه حضور در انگلیس را دارد، پس از مارتین کلی.

به جای طلوع طلایی شکوه نهایی، انگلیس وارد دوره‌ای مناسب‌تر برای استعداد خود از باختن بازی‌های اواخر در برابر حریفان خوب شد. در واقع، پیروزی اسپانیا به فشار محیطی پیرامون آن مسابقات افزود و به ایجاد این حس کمک کرد که اکنون شکست انگلیس غیرقابل تصور است، زیرا ما تصویری از آنها به عنوان برنده داریم، و پیروزی انگلیسی بهترین پیروزی است، تنها پیروزی واقعی.

درس همچنان یکسان است، نیاز به اجتناب از هر دو پیشگویی‌های بدبختی و وسوسه یک آینده طلایی جدید. به این معنا، توخل به طرز دلگرم‌کننده‌ای در شکست و پیروزی بی‌قرار است. حتی ظاهر او در ابتدای فصل - شیک، جدی، همه سیاه - انرژی دلپذیر کاهنی و پیراهن شکنجه دارد؛ کمتر شبیه الیزابت اول، نویسنده نقل قول مقدماتی بالا، بیشتر شبیه مارتین لوتر در راه یک جلسه کاری در یک هتل اسپا در خارج از شهر.

بهترین ویژگی توخل، وسواس او در تحلیل و عینیت است. یکشنبه شب او در حال صحبت در مورد نیاز به بهبود بود. این گاهی اوقات می‌تواند مانعی باشد (نگاه کنید به: تعویض‌های آرژانتینی مبتنی بر فرآیند). اما این همچنین رد غرور، تزئینات، زرق و برق است. این انگلیس بهتر از معادل ۲۰۱۸ خود است. آن تیم هفت بازیکن از لستر و آرسنال داشت. این یکی قطعات کلیدی از رئال مادرید، بارسلونا و بایرن مونیخ دارد، از جمله برنده فعلی توپ طلا و یک سه‌گانه خط میانی ۳۰۰ میلیون پوندی.

تعادل حمله در مادرید خوب بود، نه فقط جذاب‌ترین بازیکنان با استعداد، بلکه بهترین قطعات برای برنامه. آنتونی گوردون در این زمینه چهره جالبی است، یک فوتبالیست باهوش، سازگار فرهنگی، آگاه تاکتیکی، که بازی او با این حال اساساً بالا و پایین دویدن است. تیم‌های برتر اکنون به نظر می‌رسد جایی برای این نقش دارند. گره انرژی فرار از جناح. واحد یورتمه سمت راست. لوئیس هال نیز دوباره بسیار خوب بود. هر تیمی با یک مدافع کناری واقعی چپ پا بهتر به نظر می‌رسد، مانند آویزان کردن یک عکس صاف روی دیوار.

عمدتاً کاری که توخل در اسپانیا انجام داد این بود که تیمی بدون اغماض انتخاب کند، تعهد کامل به یک برنامه بازی سفارشی، بدون مسافر مشهور. و آن سبک ثابت نیست. نگاه کنید به: ترنت الکساندر-آرنولد در برابر کرواسی، و برخی پاس‌های عالی در برابر یک بلوک عمیق حتی در یک شب متوسط. آن را هم پشت گوشت بینداز، توماس.

تیم‌ها چیزهای بسیار پیچیده‌ای هستند. توخل مجبور شد بازیکنانش را بشناسد. این ایده که شما می‌توانید به سادگی یک مربی نخبه را وصل کنید و انتظار پیشرفت فوری داشته باشید، همیشه کمی احمقانه بود. بدون افت یا رکود، بدون سازگاری. این ممکن است کار کند اگر شما از همان سیستم فرهنگی بیایید. اما چسباندن یک مغز از بدن شخص دیگر هنوز راهی برای جستجوی راه‌های میانبر است، معادل مدیریتی چسباندن آن در مخلوط کن و امیدوار بودن به بهترین نتیجه. بفرمایید. ۷۵ سال فرهنگ داخلی موروثی را به ما نهایی کنید.

توخل اکنون کمی جلوتر با همه اینها رفته است. او حتی کار را در شرایط سخت بهتر انجام داد، منتظر لحظه آخر برای فشار دادن دکمه اضطراری دفاعی، دیدن دان برن که به آرامی بیرون می‌آید، سیگنالی به هر دو تیم که این واقعاً پایان شب است، مانند روشن کردن همه چراغ‌ها و پخش کردن آهنگ