این بازی فرصتی بود تا توماس توخل جایگاه تیم بازسازی‌شده انگلیس را ارزیابی کند؛ قطعاً سخت‌ترین آزمون در فوتبال ملی. اسپانیا در اسپانیا. تیمی قهرمان جهان که به گفته توخل «باختن را فراموش کرده بود». پیش از این بازی در لیگ ملت‌ها، آن‌ها تنها یک بار در ۴۳ بازی شکست خورده بودند – سال گذشته در فینال این رقابت‌ها به پرتغال در ضربات پنالتی.
آنچه انگلیس برای ۶۵ دقیقه در مادرید به نمایش گذاشت، خارق‌العاده بود. آنچه در ادامه آمد نیز به دلایل کاملاً متفاوت، به همان اندازه خارق‌العاده بود. و وقتی همه چیز تمام شد، انگلیس به پیروزی‌ای بسیار احساسی دست یافت.
انگلیس ۳-۰ پیش بود. هری کین، البته، از روی نقطه پنالتی آن‌ها را پیش انداخت؛ بهترین بازیکن جهان که به بهترین تیم آسیب می‌زد. وقتی ازری کنس و بن وایت گل‌های دیگر را زدند، هواداران حاضر در ورزشگاه باورشان نمی‌شد.
کار تمام نشده بود. به هیچ وجه، همه چیز زمانی تغییر کرد که جارل کوانسا اشتباه کرد و لامین یامال وارد محوطه جریمه شد. الیوت اندرسون او را سرنگون کرد؛ این خطا کارت قرمز برای هافبک انگلیس و پنالتی برای اسپانیا بود. وقتی میکل اویارزابال آن را گل کرد، این آغاز یک حمله بی‌امان بود.
اسپانیا به شدت به در خانه انگلیس کوبید. آن‌ها دوباره از طریق نیکو ویلیامز، تعویضی، از پاس لامین یامال که به طرز باورنکردنی خوب بود، گلزنی کردند و ۱۰ نفره‌های انگلیس در وضعیت بقای سخت قرار گرفتند. به نظر می‌رسید که گل تساوی به ثمر برسد. اما این اتفاق نیفتاد. جیمز ترافورد بود که با یک مهار خیره‌کننده در اواخر بازی، ضربه آیمریک لاپورته را دفع کرد و انگلیس بیانیه‌ای بسیار خیره‌کننده صادر کرده بود. آن‌ها به عنوان صدرنشین گروه – بالاتر از اسپانیا – به مرحله یک چهارم نهایی صعود کردند. موضوع فراتر از این بود.
انگلیس نیازی به یادآوری نداشت؛ هیچ‌کس نداشت. اما پیش از بازی، اسپانیایی‌ها مشتاق بودند نشان دهند که جام جهانی متعلق به آن‌هاست. جام بیرون آورده شد و به اونای سیمون، کاپیتان در غیاب رودری مصدوم، داده شد تا به جمعیت پر شده نشان دهد. آیا اسپانیا قبلاً جشن قهرمانی طلایی خود را نگرفته بود؟ این یک نمایش قدرت بود. بازیکنان انگلیس با حسرت نگاه می‌کردند. چه می‌شد اگر؟ فکر کردن برایشان آسان بود.
انگلیس در ابتدا با اعتماد به نفس وارد شد. آن‌ها با فشار زیاد به جلو حرکت کردند. دیدن اینکه چگونه با بازیکنان قرمزپوش روبرو شدند و آن‌ها را شکست دادند، هیجان‌انگیز بود و حس امکان‌پذیری را ایجاد می‌کرد. شایسته بود که از حرکت چرخشی لوئیس هال در نیمه زمین در دقیقه هشتم یاد شود، زمانی که او نمی‌توانست توپ را از دست بدهد. او این کار را نکرد و انگلیس را به جلو برد. نمونه‌های دیگری از ابتکار عمل بازیکنان دیگر وجود داشت؛ تمایل به شانه خالی کردن و پیشروی سریع، مستقیم بودن.
انگلیس بود که به نظر می‌رسید ابتدا گلزنی خواهد کرد و اسپانیا نیاز به یک مهار عالی از سیمون داشت تا جود بلینگهام را در اوایل بازی مهار کند. او از روی کرنر دکلان رایس، در موقعیت مرکزی، به سمت دروازه دوید و با توجه به اینکه توپ کمی پشت او بود، مجبور شد به جای ضربه تمیزتر، نیمه والی را بزند. با این حال، واکنش‌های سیمون چشمگیر بود. آنتونی گوردون شوتی داشت که توسط مارتین زوبیمندی مسدود شد. کین یکی دیگر را کمی به بیرون زد.
اسپانیا در دقیقه ۱۵ بازی را به دست گرفت. این لامین یامال بود، که اجتناب‌ناپذیر بود، که آن‌ها را به بازی برگرداند. وقتی او از هال رد شد و به سمت او شوت زد، لحظه‌ای نفس‌گیر بود. جز اینکه لامین یامال این کارها را به طور معمول انجام می‌دهد. او با تهدید می‌درخشید. رایس روی او خطا کرد و کارت زرد گرفت. کاری که مدافع چپ انجام داد، گویای رویکرد انگلیس و همچنین شجاعت او بود. این یک حرکت برش‌دهنده از او بود، به صورت مورب به سمت دروازه، که بسیاری از بازیکنان اسپانیا را از کار انداخت. او تقریباً با سانتر خود مورگان راجرز را پیدا کرد.
نیمه اول برای انگلیس عالی بود؛ راجرز با اعتماد به نفس روی توپ می‌درخشید، بلینگهام تهدید می‌کرد. آن‌ها شایسته بودند که با برتری به رختکن بروند. به نظر می‌رسید بلینگهام توسط مارک کوکورلا سرنگون شده است، اما اندرسون تعلل نکرد و با یک پاس اول‌تایم در کانال راست داخلی به سمت کین، که از پو کوبارسی عبور کرد تا برای شوت زدن آماده شود، حرکت کرد.
کین هوشمندانه بدنش را بین کوبارسی و توپ قرار داد؛ مدافع میانی اسپانیا دچار مشکل شده بود. تکل او ضروری اما دست و پا چلفتی بود؛ یک پنالتی واضح بود. کین منتظر طولانی بود در حالی که کمک داور ویدیویی به دنبال خطای اندرسون روی کوکورلا بود، زیرا او پس از پاس خود دنبال می‌کرد. این اتفاقی اما ناخوشایند بود. اندرسون از آن جان سالم به در برد. کین داخل تیرک چپ سیمون گلزنی کرد.
دی لا فوئنته سه تغییر برای نیمه دوم ایجاد کرد که نشان‌دهنده احساس او در مورد ۴۵ دقیقه اول بود. دین هویسن، پدری و فرمین لوپز به بازی آمدند. انگلیس بی‌تفاوت باقی ماند و بلینگهام به سطح دیگری رفت. او لذت برد. خیلی زیاد.
بلینگهام به سمت هواداران انگلیس که در بالای یکی از دروازه‌ها بودند، چرخید تا آن‌ها را تشویق کند، پس از اینکه کرنر منجر به گل دوم شد. این یک حرکت معمولی از او بود؛ یک جینک به یک سمت و سپس به سمت دیگر. کنترل اوضاع کامل بود. وقتی رایس کرنر را چرخاند، کنس از میان گروهی از بازیکنان انگلیس عبور کرد تا بدون یارگیری به توپ برسد.
هواداران حاضر در ورزشگاه در رؤیای خود بودند. آن‌ها آوازهای خود را می‌خواندند. کمی بعد چیزهای بیشتری برای آن‌ها وجود داشت. وایت از سوت اول جسورانه بود؛ از سمت راست به سمت بالا هجوم می‌آورد. حالا، پس از کار خوب کین و پاس بلینگهام، او برای گل سوم در موقعیت بود؛ ضربه پایین به گوشه دور با آرامش همراه بود.
توخل احساس سرخوشی خالص را تجربه کرد. او باید فکر کرده باشد که هیچ چیز احمقانه‌ای رخ نمی‌دهد. سپس اتفاق احمقانه‌ای افتاد، جارل کوانسا توسط لامین یامال در حالی که آخرین مدافع بود، در مالکیت توپ ربوده شد. لامین یامال یک پاس و حرکت برای ورود به محوطه جریمه انجام داد و اندرسون با تکل غیرقانونی، او را عقب کشید. اندرسون اخراج شد. اویارزابال مجازات مضاعف را از نقطه پنالتی اجرا کرد.
بازی به شدت تغییر کرد. ترافورد اولین مهار بزرگ خود را انجام داد و سپس نتیجه ۳-۲ شد. گوردون در میانه میدان توپ را از دست داد و وقتی اسپانیا به سمت راست به لامین یامال رفت، پاس او برای نیکو ویلیامز عالی بود.
اسپانیا فشار را افزایش داد. ویلیامز نزدیک بود گلزنی کند. لامین یامال ترافورد را مجبور به یک مهار خوب کرد، سپس دروازه‌بان در ریباند کوکورلا را مهار کرد. وایت با یک تکل خوب، ویلیامز را پس از یک پاس فوق‌العاده از لامین یامال مهار کرد. ترافورد بهترین مهار خود را برای آخر، مقابل لاپورته، نگه داشت.