مایکل کریک می‌تواند مسئول هماهنگی منچستریونایتد باشد. وقتی رابطه‌اش با برونو فرناندز به نظر می‌رسید که از هم پاشیده، ترمیم شده است. مدیر و کاپیتان یونایتد این هفته در زمین تمرینی کارینگتون با هم صحبت کردند. فرناندز برای شکست مقابل بورنموث کنار گذاشته شد و در حالی که دیگران به جای او به میدان آمدند، او نادیده گرفته شد.
اما او کاپیتانی را از دست نخواهد داد. کریک گفت: «هیچ تصمیمی در این مورد وجود ندارد.» او برای سر الکس فرگوسن بازی کرده اما بی‌رحمی یا به قول برخی، خشونت مدیر سابقش را به ارث نبرده است. چند دهه پیش، کاپیتان یونایتد در مصاحبه‌ای اظهارات انتقادی کرد و دیگر هرگز برای باشگاه بازی نکرد. اما آن روی کین بود. فرناندز برای سفر روز شنبه به چلسی بازگشته است. او احتمالاً بازی خواهد کرد و تبعید او تنها یک بازی طول کشید.
کریک امیدوار است که نجات یونایتد از طریق اتحاد حاصل شود. او گفت: «ما باید تفاوت ایجاد کنیم و باید اوضاع را در مسیر درستی پیش ببریم.»؛ پس از هشت بازی بدون پیروزی، اوضاع در مسیر اشتباهی پیش رفته است. با این حال، در سال‌های اخیر، وضعیت یونایتد بدتر از این نمی‌شد، اگر فرناندز نبود؛ او فرصت‌هایی برای رفتن داشته، فرصت کسب درآمد بسیار بیشتر در لیگ حرفه‌ای عربستان. گاهی ماندن در یونایتد پاداش‌هایی به همراه داشته است - جایزه بهترین بازیکن سال، این حس که او یکی از بزرگان باشگاه است که پس از فرگوسن به آن پیوسته است - اما گاهی اوقات وظیفه‌ای قدرنشناسانه به نظر می‌رسیده است.
کریک گفت: «او کاملاً به این باشگاه متعهد است، او کاملاً متعهد به بهتر کردن اوضاع است.» «برای من تغییری نمی‌کند. او کسی است که برای بسیاری از بازی‌ها و سال‌ها تیم را به خوبی هدایت کرده است و به این کار ادامه خواهد داد.»
یک عنصر عقل سلیم در انتخاب او وجود داشت. فرناندز محتمل‌ترین برنده بازی اوست، چه در مقابل چلسی، چه رم در روز سه‌شنبه، یا استون ویلا در یکشنبه آینده. اگر کریک شغل خود را حفظ کند، ممکن است به خاطر فرناندز باشد.
منچستریونایتد کاپیتان برونو فرناندز تماشا می‌کند (رویترز)
اگر او این کار را نکند، برکناری کاپیتانی ممکن است تنها سه بازی طول بکشد تا شخص دیگری آن را بازگرداند. ممکن است مانند آخرین تلاش ناامیدانه مردی باشد که گفت از اینکه هنوز سر کار است تعجب نمی‌کند؛ هرچند بسیاری دیگر تعجب می‌کنند.
و بررسی این تیم یونایتد نشان می‌دهد که گزینه‌های دیگر کمیاب هستند، چه رسد به گزینه‌های بهتر. در مقابل بورنموث، بازوبند به هری مگوایر رسید؛ او توسط اوله گونار سولسشر از رده بالا برده شد، زمانی که کریک در کادر مربیگری او بود، و توسط اریک تن هاگ دوباره به رده پایین تنزل یافت. مگوایر سرباز وفاداری است اما فرم خودش به ندرت نشان می‌دهد که او باید انتخاب خودکار باشد.
چه کس دیگری آنجاست؟ لیساندرو مارتینز در پایان دوران روبن آموریم، زمانی که فرناندز مصدوم بود، یونایتد را رهبری کرد. اما کمتر از دو هفته است که او در مصاحبه دیگری پس از بازی از مدیر ورزشی جیسون ویلکاکس انتقاد کرد که یونایتد آرزو می‌کند هرگز پخش نشده باشد.
وقتی آموریم گروه شش نفره رهبری را تشکیل داد، تام هیتون، دیوگو دالوت و نوسایر مزراحی نیز در آن حضور داشتند. هیتون دوست‌داشتنی و مورد احترام است. او همچنین دروازه‌بان سوم است که آخرین بازی لیگ برتر او در روز اول سال نو بود؛ و در سال ۲۰۲۰، نه ۲۰۲۶. سطح عملکرد دالوت در این فصل به بیان ملایم، متوسط بوده است. او هنوز مزراحی را از تیم بیرون نگه داشته است.
این نشانه‌ای از تعداد زیادی از دیگران بود که وقتی فرناندز استراحت داده شد، یوری تیلمانس تنها در ششمین بازی خود برای آنها یونایتد را رهبری کرد؛ اما آن در شکست جام اتحادیه مقابل برایتون بود، بنابراین به سختی دلگرم‌کننده بود. تیلمانس در مقابل بورنموث به فرناندز ترجیح داده شد اما در نیمه وقت تعویض شد. او کاپیتان بلژیک است و از کیفیت بالایی برخوردار است اما کمبود تحرک او را برای رهبری با الگو سخت می‌کند. دلایلی برای قرار دادن او در نیمکت در استمفورد بریج در روز شنبه وجود دارد.
تحت شرایط دیگر، دو بازیکن با طولانی‌ترین سابقه خدمت می‌توانستند نامزدهای کاپیتانی باشند. با این حال، لوک شاو و مارکوس رشفورد، حتی قبل از اینکه هر کدام اخیراً کنار گذاشته شوند، نبودند. انتقاد رایج این است که یونایتد فاقد رهبری بوده است؛ گاهی اوقات این انتقاد به کریک بوده است که ممکن است بیش از حد منفعل به نظر برسد.
مایکل کریک، مدیر منچستریونایتد، با برونو فرناندز صحبت می‌کند (رویترز)
یونایتد این فصل بیش از حد بی‌رمق به نظر رسیده است، چه با فرناندز و چه بدون او. توانایی او در سرزنش هم‌تیمی‌هایش و زبان بدنش همیشه همه را به او علاقه‌مند نمی‌کند. کین در میان منتقدان او بوده است، هرچند او در زمان کاپیتانی‌اش در مورد مگوایر بسیار تندتر بود.
مدیر و کاپیتان فعلی در برخی جهات مخالف یکدیگرند. کریک آرام‌تر است، فرناندز احساساتی‌تر. کریک می‌تواند درام را از هر چیزی بیرون بکشد، فرناندز آن را تزریق می‌کند. اتحاد آنها در ابتدا موفقیت چشمگیری بود، این پرتغالی با عملکردش برای این انگلیسی رکورد بیشترین پاس گل در یک فصل لیگ برتر را شکست. اکنون کریک به فرناندز نیاز دارد تا او را در تلاش بزرگ‌تری یاری کند، تا سرنوشت یونایتد و شانس خود را برای ماندن در اولدترافورد تغییر دهد. با وجود مخالفت فرناندز، با وجود این حس که کاپیتان به مدیرش لطمه زد، شاید او واقعاً تصمیمی در مورد کاپیتانی نداشت. او باید امیدهای خود را، حتی بیشتر از اعتمادش، به فرناندز بسپارد.