کریستیانو رونالدو در سن ۴۱ سالگی از فوتبال ملی خداحافظی کرد و پس از یک دوران حرفه‌ای افسانه‌ای با پرتغال، کفش‌های خود را آویخت.
رونالدو ۲۳ سال برای پرتغال بازی کرد و با زدن ۱۴۶ گل در ۲۳۴ بازی، رکورددار گلزنی در فوتبال ملی شد. او همچنین کاپیتان کشورش در اولین قهرمانی بزرگشان در یورو ۲۰۱۶ بود.
او همچنین در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ قهرمان لیگ ملت‌ها شد، اگرچه دوران او در عرصه ملی با دلخوری به پایان رسید، زیرا پس از نیمکت‌نشینی در بازی مقابل نروژ، اردو را ترک کرد و ادعا کرد که خورخه ژسوس، سرمربی جدید، دو بار به قول‌هایش عمل نکرده است.
کریستیانو رونالدو پس از دوران حرفه‌ای افسانه‌ای با پرتغال بازنشسته شد (رویترز)
فدراسیون فوتبال پرتغال رونالدو را ۳۰ روز محروم کرد که این محرومیت قبل از وقفه بین‌المللی نوامبر به پایان رسید و او را ۲۵۵ یورو (۲۱۴.۸۸ پوند) جریمه کرد، اما او اکنون بیش از ۲۳ سال پس از اولین بازی خود در اوت ۲۰۰۳ مقابل قزاقستان، از تیم ملی کناره‌گیری کرده است.
او این تصمیم را در ویدیویی در اینستاگرام اعلام کرد و اکنون به تلاش برای رسیدن به هدف اعلام شده خود یعنی ۱۰۰۰ گل در دوران حرفه‌ای در باشگاه النصر عربستان سعودی ادامه خواهد داد و تنها ۱۵ گل تا رسیدن به این نقطه عطف قابل توجه فاصله دارد. در اینجا تمام صحبت‌های رونالدو درباره بازنشستگی‌اش آمده است: بیانیه کامل کریستیانو رونالدو
«روز دوباره فرا رسید که پیراهن شماره ۷ تیم ملی را پس بدهم. هرگز احساس نکردم که این پیراهن فقط متعلق به من است. اما به مدت ۲۳ سال این افتخار و مسئولیت را داشتم که آن را بپوشم، از آن دفاع کنم و در سراسر جهان با خود حمل کنم.
«امروز، زمان آن فرا رسیده که آن را به نسل آینده بسپارم. این تصمیم آسانی نبود. زیرا برخی تصمیمات فقط با عقل گرفته نمی‌شوند. بلکه با قلب نیز گرفته می‌شوند.
«سفری که در اوت ۲۰۰۳ آغاز شد و زندگی مرا برای همیشه تغییر داد، به پایان رسیده است. وقتی به تمام دورانم در تیم ملی نگاه می‌کنم، فقط بازی‌ها، گل‌ها، رکوردها یا جام‌ها را نمی‌بینم.
«من مردم را می‌بینم. مردم پرتغال را می‌بینم که در خارج از کشور زندگی می‌کنند و برای ۹۰ دقیقه، کمی احساس نزدیکی به خانه می‌کردند. من میلیون‌ها پرتغالی را می‌بینم که هرگز ملاقات نکرده‌ام اما بخشی از زندگی من شده‌اند. زیرا در نهایت، فوتبال بسیار بزرگتر از یک بازی است. فوتبال درباره مردم است.
اولین تورنمنت ملی کریستیانو رونالدو یورو ۲۰۰۴ بود (گتی ایماژ)
«در طول تمام دوران حرفه‌ای خود در تیم ملی، همیشه خودم را فراتر از حد توانم سوق دادم. می‌خواستم برنده شوم، می‌خواستم بهتر شوم، می‌خواستم تاریخ بسازم. همیشه بیشترین فشار را روی خودم می‌آوردم. همیشه بیشتر می‌خواستم. همیشه معتقد بودم که می‌توانیم فراتر برویم. و من تمام آنچه را که داشتم برای این پیراهن دادم.
«عصرها و شب‌های بی‌نقص وجود داشت. پیروزی‌هایی وجود داشت که هرگز فراموش نخواهم کرد. شکست‌هایی وجود داشت که هنوز به یاد آوردنشان دردناک است.
«من اشتباه کردم. من رنج کشیدم. لحظاتی نیز وجود داشت که نتوانستم آنچه را که مردم پرتغال به شدت می‌خواستند، به آنها بدهم. اما هرگز تسلیم نشدم. و مهمتر از همه، هرگز احساس غرور از نمایندگی پرتغال را از دست ندادم.
«در طول سال‌ها، چند چیز بسیار ساده آموختم: گل‌ها محو می‌شوند. جام‌ها در موزه‌ها قرار می‌گیرند. رکوردها سرانجام شکسته می‌شوند. اما چیزی وجود دارد که زمان هرگز نمی‌تواند پاک کند: جایگاهی که در قلب مردم داریم. اگر من شما را خوشحال کردم، اگر یکی از گل‌های من باعث شد کسی را در آغوش بگیرید، نگرانی را فراموش کنید، یا به کشورتان افتخار کنید، پس همه چیز ارزشش را داشت. زیرا پرتغالی بودن نیز به این مربوط است. ما با هم رنج می‌بریم. ما با هم بلند می‌شویم. ما دوباره باور می‌کنیم.
«پرتغال همیشه به جوانانی نیاز خواهد داشت که جرأت رویاپردازی داشته باشند. بازیکنانی که هرگز تسلیم نمی‌شوند. نسل‌های جدیدی که معتقدند رسیدن به جایی که هیچ کس قبلاً نرفته است، امکان‌پذیر است. زیرا کشوری که قهرمانان جدیدی خلق می‌کند، کشوری است که هرگز در باور به خود توقف نمی‌کند.»