هوادارانی که شاهد شکست ۴-۱ تیم ملی آمریکا مقابل پرو در اورلاندو در روز شنبه بودند، مجبور نبودند مدت زیادی منتظر لحظه درخشش خود باشند. این لحظه تنها چهار دقیقه پس از شروع بازی، لحظاتی پس از آنکه جاستین الیس، مهاجم ۱۹ ساله اورلاندو سیتی، گل اول آمریکا را با ضربه سر به ثمر رساند، فرا رسید. الیس که اولین بازی خود را برای تیم ملی آمریکا انجام میداد، به سمت گوشه زمین دوید تا شادی کند، سپس برگشت و رو به هواداران آمریکا در بخش شمالی ورزشگاه اینتر.کو – بخشی که به «دیوار» معروف است – ایستاد. به سرعت، ویلاریال، مدافع الکس فریمن، که خود محصول اورلاندو سیتی است، به او پیوست. برای لحظهای، این دو همتیمی سابق در حالی که به جمعیت هواداران نگاه میکردند، بازو در بازو ایستادند. سپس یکدیگر را در آغوش گرفتند، خندیدند و سعی کردند به سمت دایره میانی زمین بدوند. جوی رینا، که پاس گل را داده بود، او را به سمت هواداران هل داد. الیس پس از بازی به خبرنگاران گفت: «شادی کردن آن گل با الکس – باورنکردنی بود. او مانند خانواده من است. باورنکردنی بود… فکر میکنم جوی هم لحظه را درک کرد، بازگشت به خانه در مقابل دیوار، این فوقالعاده خاص بود.» لحظات جوانانه و شادمانه مانند این در روز شنبه طنینانداز شد، که با توجه به اینکه آمریکا یازده بازیکن جدید را به میدان فرستاد، که تنها یک بازیکن کمتر از رکورد تاریخ این برنامه بود، کاملاً غیرمنتظره نبود. بازی با انرژی بیدغدغه و آزادانه همراه بود؛ یک پاککننده ایدهآل برای هواداران آمریکا که هنوز از حذف تلخ تیم مقابل بلژیک در جام جهانی شوکه بودند. آن بازی مرحله یکهشتم نهایی، بدون شک مهمترین بازیای بود که آمریکا در سالهای اخیر انجام داده بود. این بازی هیچ اهمیتی نداشت، بیشتر یک مأموریت شناسایی بود تا هر چیز دیگر. دقیقاً به همین دلیل تماشای آن بسیار لذتبخش بود. در روز شنبه، بازیکنان جوان آمریکا با آشنایی غیرمعمولی بازی کردند، بهخصوص برای سنشان. الیس و رینا تنها دو نفری نبودند که ارتباط برقرار کردند. کاوان سالیوان ۱۶ ساله – جدیدترین «پدیده بزرگ بعدی» فوتبال آمریکا – در تمام ۶۰ دقیقه حضورش در زمین تهدیدآفرین بود. جولیان هال سومین گل آمریکا را در اولین بازی خود به ثمر رساند و با ضربهای به تیرک عقب، پس از ارسال سباستین برهالتر، انگار سالها همتیمی باشگاهی بودند. پوچتینو پس از بازی گفت: «به زبان فوتبال، بازیکنان خوب نیازی به زمان زیادی برای شناخت یکدیگر ندارند. آنها فقط به چند جلسه تمرین نیاز دارند. همینطور است اگر کیفیت نداشته باشند – میتوانید یک سال آنها را تمرین دهید و آن ارتباط طبیعی و ارگانیک هرگز اتفاق نمیافتد… من به [کاون] افتخار میکنم. ۱۶ سال سن؟ اجرا کردن، جنگیدن و بازی کردن با شخصیت و کاراکتر؟ من از او بسیار خوشحالم… شکی نیست که او بسیار باهوش است، او فوقالعاده است، او فقط به زمان نیاز دارد. مانند [هر یک از بازیکنان جدید دیگر].» سالیوان سالها تحت نظر بوده است، موضوع حدس و گمانهای فراوان و سطح غیرمعمولی از توجه رسانهها در کانون توجه گاهی کمنور فوتبال باشگاهی آمریکا بوده است. سالیوان پس از بازی به خبرنگاران گفت: «این یک روز واقعاً خاص بود. برای من، خانوادهام، این دیوانهکننده است. دیوانهکننده است که من در بالاترین سطح، با تیم ملی مردان، نماینده کشورم هستم. من فقط واقعاً خوشحالم که این کار را انجام دادم – این یک شب واقعاً شگفتانگیز بود.» پوچتینو در آستانه این بازی به تفصیل در مورد ماهیت «مسری» داشتن این تعداد بازیکن جوان در اردو صحبت کرد و اینکه چگونه این موضوع بر کل کادر او تأثیر گذاشته است. در لحظات پس از شکست روز شنبه پرو، این موضوع کاملاً مشهود بود. این مربی آرژانتینی گفت که صحنه پس از بازی بازیکنانی که یکدیگر را در آغوش میگرفتند، به دنبال اعضای خانواده خود میگشتند و لحظه را جذب میکردند، باعث شد که او دچار مورمور شود. پوچتینو گفت: «شگفتانگیز بود. ما میدانیم که این اولین بازی برای این بازیکنان جوان چه معنایی دارد. این برای آنها بسیار مهم است، اما برای ما نیز بسیار مهم است… ما واقعاً از این انرژی تازه بسیار لذت میبریم – اینکه چگونه گوش میدهند، چگونه میخواهند پیشرفت کنند، چگونه میخواهند تمرین کنند، ما در مورد انرژی صحبت میکردیم، این بسیار مسری است. ما میتوانیم ببریم یا ببازیم، میتوانیم خوب بازی کنیم یا نتوانیم. اما ما از سفر با هم لذت میبریم.» اما در حالی که آخرین تغییر نسل تیم آمریکا بدون حضور بسیاری از کهنهکاران تثبیت شده رخ داد، این بار بازیکنان جوان به کسانی که قبل از آنها بودند چسبیدهاند – حتی اگر «کهنهکاران» در این مورد، گاهی هنوز در اوایل دهه ۲۰ زندگی خود باشند. الیس در اظهارات خود قبل از بازی به رسانهها، ارتباط خود با جوی رینا را ستود و سایر بازیکنان تازهوارد آمریکا نیز از الگوبرداری از بازیکنان ارشدتر در ترکیب نام بردهاند. پوچتینو گفت: «بازیکنانی مانند تایلر آدامز، و اینکه چگونه او در زمین با [هافبک ردبول نیویورک] آدری [مهمتی]، که ۱۷ ساله است، مخلوط شده بود… بازیکنان ارشد در نحوه رفتار، راهنمایی، حمایت و استقبال از آنها، در نحوه ایجاد محیطی بسیار راحت، برای احساس مانند خانه، شایسته اعتبار زیادی هستند. من فکر میکنم این ارزش بسیار، بسیار زیادی برای ما دارد که این بازیکنان ارشد به این شکل کمک میکنند.» این احساسی بود که توسط هال، بازیکنی که خود را در مرکز یک جنگ قدرت بین ایالات متحده و لهستان بر سر خدماتش مییابد، منعکس شد. او روز شنبه حرف کمی برای گفتن داشت و ترجیح داد لحظه را گرامی بدارد. هال گفت: «من با بسیاری از این بچهها بزرگ شدهام، در مقابل آنها بازی کردهام. من میدانم که آنها چقدر سخت کار کردهاند، همانطور که من کار کردهام، تا به چنین مرحلهای برسیم. فکر میکنم ما فقط واقعاً، واقعاً خوشحالیم که اولین بازی خود را انجام دادیم و تأثیر گذاشتیم.»
