آنها درگیر نبردی بودند، عقب افتاده بودند و مضطرب بودند، اما بارسلونا راهی برای عبور پیدا کرد، جایگاه خود را در صدر جدول حفظ کرد و برای روزی دیگر تردیدها را دور نگه داشت. دو هفته‌ای که در آن از پاری سن ژرمن و رئال مادرید شکست خوردند، در حالی که شاید تعجب می‌کردند که آیا چیزی درست نیست، با پیروزی ۲-۱ در خانه اتلتیکو مادرید به پایان رسید. این یک آزمون واقعی بود، جایگاه اول در انتظار برنده بود و در نهایت این تیم هانسی فلیک بود.
در ورزشگاه پر سر و صدا و پر تنش متروپولیتانو، در مقابل اتلتیکوی پر تنش‌تر، آنها با گل خولیان سیمئونه عقب افتاده بودند و مدتی در نیمه اول پر تلاطم به نظر می‌رسید که راه بازگشتی وجود ندارد. اما آنها راه را پیدا کردند، دو گل از فرمین لوپز در دو سوی نیمه اول آنها را به سمت پیروزی‌ای هدایت کرد که فراتر از امتیازات، پاداش داشت. شب طولانی بود، اما آنها از آن عبور کرده بودند.
اتلتیکو با سر و صدا به این بازی هجوم آورده بود. آنها در سه دقیقه بیشتر از نود دقیقه مقابل بایرن مونیخ در اواسط هفته انجام داده بودند. یک دفع توپ عالی از پاو کوبارسی در دقیقه اول آنها را دور نگه داشت. آلکس بائنا در دقیقه دوم به بیرون شوت کرد. و در دقیقه سوم کرنر گرفتند. بارسلونا مغلوب و آسیب‌پذیر بود، قادر به آرامش نبود و تیم دیگو سیمئونه می‌توانست آن را حس کند.
آنها همچنین می‌توانستند تمام فضای پشت دفاع کاتالان را برای دویدن ببینند و به زودی کوکه، خولیان آلوارز را به آنجا فرستاد. او مسافت زیادی برای دویدن و زمان زیادی برای فکر کردن داشت. آیا این لحظه مردی بود که در تابستان می‌خواست به بارسلونا بپیوندد اما مجبور شد بماند، رستگاری و بخشش در مقابل او قرار گرفته بود؟ هنگامی که او به سمت محوطه جریمه دوید، تصمیم گرفت از خوان گارسیا عبور کند، اما دروازه‌بان کشید و به سختی انگشت خود را برای بیرون راندن او دراز کرد. تا زمانی که آلوارز دوباره رو به دروازه بود، مجبور شد به عقب برگردد، بازیکنان کافی بارسلونا برای دفع توپ برگشته بودند.
اما نه برای طولانی. از کرنر، مارک پوپیول هد خود را به تیرک دروازه کوبید و اگرچه بارسلونا در انتهای دیگر با همکاری لامینه یامال و پدری که دومی شوت زد، همین کار را انجام داد، اتلتیکو به زودی پیش افتاد. این با یک پاس عالی در عرض زمین برای باز کردن دوباره بال راست شروع شد که در آنجا مارکوس یورنته و لی کانگ-این فضا را برای کره‌ای باز کردند تا پاسی را به آلوارز در سمت دیگر هدایت کند. آرژانتینی بلافاصله آن را به عرض محوطه جریمه فرستاد که خولیان سیمئونه، سر به عقب، نفس‌نفس‌زنان، با حداکثر سرعت می‌دوید، که سرعتی است که او همیشه می‌دود. از فاصله هفت یاردی، بدون اینکه سرعت دیوانه‌وار خود را کم کند، گلزنی کرد.
متروپولیتانو منفجر شد. این چیزی بیش از شایستگی اتلتیکو نبود و بنابراین آنها بیشتر و بیشتر به حمله ادامه دادند. هر بار که جهت بازی را تغییر می‌دادند، فضا در مقابل آنها باز می‌شد. بائنا در سمت چپ به بارسلونا حمله می‌کرد و آلخاندرو گریمالدو به او ملحق می‌شد. لی همین کار را در سمت راست انجام داد و یورنته با او بود. پابلو باریوس در مرکز بازی را کنترل می‌کرد. اما خولیان سیمئونه همه جا بود، مانند یک گردباد کارتونی در زمین فریاد می‌زد، بازوها و پاهایش گاهی اوقات از ابر گرد و غبار خروشان بیرون دیده می‌شد. آلوارز هوشمندانه در میان هرج و مرج حرکت کرد و فرصت‌ها به دست آمد.
آلوارز می‌توانست گلی به پاس گل خود اضافه کند، شوت او از زیر پای گارسیا رد شد و تقریباً از خط رد شد. او همچنین یک فرصت فوق‌العاده برای دیوید هانکو، تنها در مقابل دروازه، ایجاد کرد، اما لمس او کمی به بیرون لغزید. سپس شوت لی توسط گارسیا مهار شد.
بارسلونا می‌توانست خوشحال باشد که تنها یک گل عقب بود. در واقع، خوشحال بود. آنها تقریباً در دقیقه سی به تساوی رسیدند، زمانی که لامینه یامال، تقریباً تنها راه خروج، لغزید – زاویه تنگ بود و از فاصله نزدیک به کنار تور زد – و در دقیقه ۴۵، آنها به تساوی رسیدند. احساس می‌شد که حرکت هنوز علیه آنها بود، آسیب‌پذیری هنوز وجود داشت وقتی اتلتیکو بیرون پرید، اما آنها شروع به کنترل توپ کرده بودند، و به تدریج خود را وارد بازی کرده بودند، و بازی را نیز به تساوی رسانده بودند. پدری به سمت دفاع دوید، با حرکات پای دقیق از فضای تنگ عبور کرد تا فرمین را پیدا کند. در برخورد با پوپیول شانسی بود اما تمام‌کننده عالی بود.
نیمه تمام به عنوان یک شروع مجدد بود؛ با عبور از طوفان و ورود فرنکی دی یونگ، بارسلونا نیمه دوم را بهتر آغاز کرد. اتلتیکو را به عقب راندند، پرس بهتر اعمال شد، توپ با دقت و راحتی بیشتری جابجا شد. لامینه یامال دو بار شوت زد. دو بار پوپیول مجبور به دفع شد.
اما بهترین فرصت در دقایق ابتدایی به آلوارز در دقیقه ۵۵ افتاد. او در حال دویدن، شوت خود را از بالای سر گارسیا و بالای تیرک دروازه فرستاد. بائنا نیز توسط آلوارز فرستاده شد، اما، گویی از اینکه توپ را به تنهایی در کنار تیرک دور پیدا کرد، شوکه شد، او تردید کرد و تلاش او برای ارسال توپ به الکساندر سورلوث موفقیت‌آمیز نبود.
بازی باز می‌شد، خستگی زمان و فضای بیشتری را فراهم می‌کرد. و وقتی فرمین یک بار دیگر یک حرکت تیز و سریع انجام داد، لامینه یامال یک پاس هوشمندانه و با وزن عالی به محوطه جریمه فرستاد تا او بتواند شوت را از کنار یان اوبلاک برای دومین گل خود در شب، هشتمین گل فصلش، عبور دهد. کار تمام نشده بود، این احساس که اوه از سوی هواداران بارسلونا زودرس و کمی احمقانه بود و سرنوشت را به چالش می‌کشید، زمانی که پوپیول دوید و آلوارز را پیدا کرد که شوت او به بیرون منحرف شد و بالای دروازه رفت. برای بارسلونا، اولویت اکنون کنترل بود؛ آنها درگیر مبارزه بودند اما در پایان هنوز ایستاده بودند.