در حالی که همه «کلاس ۹۲» نمادین منچستریونایتد را به یاد می‌آورند، آن‌ها اولین گروه از بازیکنان جوانی نبودند که سر الکس فرگوسن در اولدترافورد با آن‌ها کار کرد.
فرگوسن در اواخر دهه ۱۹۸۰ چند بازیکن جوان با استعداد در اختیار داشت و آن‌ها اولین گروهی بودند که توسط مطبوعات «جوجه‌تیغی‌های فرگی» نامیده شدند.
ما نگاهی به اولین دسته جوجه‌تیغی‌های فرگوسن انداختیم تا ببینیم سرنوشت آن‌ها چگونه رقم خورد.
مارتین پس از کسب جایزه بهترین بازیکن جوان سال یونایتد در فصل ۸۸-۱۹۸۷، جایگزین آرتور آلبستون شد و در دو فصل بعدی مدافع چپ اصلی تیم بود.
او تنها دو گل برای باشگاه به ثمر رساند، اما یکی از آن‌ها گل پیروزی در بازی تکراری فینال جام حذفی ۱۹۹۰ مقابل کریستال پالاس بود، زیرا فرگوسن اولین جام خود را در یونایتد به دست آورد.
اما این مدافع پس از پیروزی در فینال جام حذفی با مشکلات مصدومیت دست و پنجه نرم کرد، در حالی که کلیتون بلک‌مور و دنیس ایروین خود را به عنوان زوج مدافع کناری اصلی یونایتد تثبیت کردند.
مارتین در ژانویه ۱۹۹۴ به سلتیک فروخته شد و سپس دورانی را در بریستول روورز گذراند و قبل از پایان دوران بازی خود در فوتبال غیرلیگ، بازی کرد.
مارتین به سان گفت: «اگر در ۱۶ سالگی به من می‌گفتید که ۱۱۰ بازی [برای یونایتد] انجام می‌دهم و گل پیروزی در فینال جام حذفی را به ثمر می‌رسانم، دستت را قطع می‌کردم.»
«من هوادار یونایتد بودم، هنوز هم هستم، و زمان فوق‌العاده‌ای بود. همه ما احساس می‌کردیم که این شروع یک تیم جدید است و ایفای نقش من در آن باعث افتخارم است.»
تونی گیل
گیل در اوایل دوران مربیگری فرگوسن اولین بازی خود را برای تیم اصلی انجام داد و در تساوی ۱-۱ خارج از خانه مقابل ساوتهمپتون در ژانویه ۱۹۸۷، جایگزین برایان رابسون مصدوم شد.
گیل به رترو یونایتد گفت: «من قبلاً در یونایتد در پست هافبک مرکزی بازی نکرده بودم، بنابراین این یک غافلگیری بود و تصور می‌کنم ریسک بزرگی برای سرمربی بود.»
«من پیراهن شماره ۷ برایان رابسون را پوشیده بودم و اتفاقاً در آن زمان کفش نیوبالانس می‌پوشیدم، بنابراین در رختکن کمی مورد تمسخر قرار گرفتم مبنی بر اینکه فکر می‌کردم کی هستم.»
اما مصدومیت تاندون آشیل پیشرفت گیل را مختل کرد و او را در طول فصل ۸۸-۱۹۸۷ در حاشیه نگه داشت.
او در فصل ۸۹-۱۹۸۸ به یک بازیکن ثابت تیم اصلی تبدیل شد، اما در بازی مقابل ناتینگهام فارست در مارس ۱۹۸۹ دچار شکستگی پا و دررفتگی مچ پا شد. گیل سعی کرد بهبود یابد اما هرگز دوباره فوتبال حرفه‌ای بازی نکرد و در سن ۲۲ سالگی بازنشسته شد.
فرگوسن در سال ۱۹۹۲ نوشت که اگر مصدومیت‌ها نبودند، او «بدون شک موفق می‌شد.»
دیوید ویلسون
ویلسون در کنار مارتین و گیل، بخشی از تیم جوانان بود که به فینال جام حذفی جوانان ۱۹۸۶ رسید، اما او تنها شش بازی به عنوان تعویضی برای تیم اصلی یونایتد انجام داد.
پس از دوره‌های قرضی در لینکلن سیتی و چارلتون اتلتیک، این هافبک در پایان فصل ۹۱-۱۹۹۰ توسط یونایتد آزاد شد.
او دو فصل بعدی را با بریستول روورز گذراند و قبل از انتقال به خارج از کشور، تا زمان بازنشستگی در سال ۲۰۰۶ برای تیم‌هایی در فنلاند و سوئد بازی کرد.
راسل بیردمور
بیردمور در اولین بازی خود برای تیم اصلی یونایتد تأثیر فوری گذاشت و در پیروزی ۳-۱ مقابل لیورپول در دومین بازی خود در لیگ، یک گل و دو پاس گل ثبت کرد.
او در مجموع ۷۳ بازی برای شیاطین سرخ انجام داد اما نتوانست انتظارات اولیه را برآورده کند و آن بازی لیورپول در نهایت اوج دوران حرفه‌ای او در یونایتد بود.
این وینگر در لیست تیم برای فینال جام حذفی ۱۹۹۰ یا فینال جام برندگان جام اروپا ۱۹۹۱ قرار نگرفت و در فصل ۹۳-۱۹۹۲ حتی یک بازی در لیگ برتر انجام نداد.
او در سال ۱۹۹۳ به صورت رایگان به بورنموث پیوست و در طول پنج سال حضورش در این باشگاه بیش از ۲۰۰ بازی انجام داد تا اینکه مصدومیت کمر او را مجبور به بازنشستگی در سن ۲۹ سالگی کرد.
درک برزیل
یونایتد در مارس ۱۹۸۶، در رقابت با تاتنهام، چلسی و منچستر سیتی، یک بازیکن ۱۷ ساله به نام برزیل را از تیم ایرلندی ریورمونت بویز جذب کرد.
این مدافع راست بعدها کاپیتان تیم ذخیره یونایتد شد، اما تنها دو بازی کوتاه برای تیم اصلی انجام داد و سپس به صورت قرضی به اولدهام اتلتیک و سوانسی سیتی رفت.
او به وبسایت The 42 گفت: «همه ما حواسمان به کلاس ۹۲ بود چون آن‌ها را تماشا می‌کردیم. آن‌ها شاید فقط زیر ۱۶ سال بودند، اما می‌نشستیم و تماشا می‌کردیم و فکر می‌کردیم، ‘این پسرها کی هستند؟’ بنابراین می‌دانستیم که آن‌ها در راه هستند.»
«و فکر می‌کنم فرگی هم می‌دانست و او تقریباً ما را به عنوان الگو در بسیاری از جهات استفاده کرد. بسیاری از ما به خاطر بازیکنانی مانند آن پسرها که در راه بودند، رفتیم.»
پس از مشاهده پیشرفت گری نویل، او در سال ۱۹۹۲ به کاردیف سیتی پیوست و بیش از ۱۰۰ بازی برای این باشگاه انجام داد.
مارک رابینز
رابینز ۱۷ گل در ۷۰ بازی برای تیم اصلی یونایتد به ثمر رساند، از جمله گل پیروزی در بازی دور سوم جام حذفی مقابل ناتینگهام فارست که گفته می‌شود شغل فرگوسن را نجات داد.
رابینز بعداً در مصاحبه‌ای با تلگراف گفت: «هیچ ایده‌ای نداشتم که آن گل مقابل ناتینگهام فارست در تاریخ منچستریونایتد اینقدر مهم شود. چطور می‌توانستم در آن زمان؟ هیچ‌کس نمی‌دانست که این یک لحظه کلیدی برای سر الکس فرگوسن است.»
اما این مهاجم نتوانست مارک هیوز و برایان مک‌کلیر را کنار بزند و پس از ورود دیون دوبلین در تابستان ۱۹۹۲، مازاد بر نیاز تلقی شد.
پس از پیوستن به نورویچ سیتی، او در روز افتتاحیه فصل اول لیگ برتر دو گل در پیروزی ۴-۲ مقابل آرسنال به ثمر رساند و همچنین بخشی از تیمی بود که بایرن مونیخ را در جام یوفا شکست داد.
این بازیکن ۵۲ ساله در سال ۱۹۹۵ کناری‌ها را ترک کرد و سپس در ۱۰ سال آینده دوران پرباری را در ۱۱ باشگاه مختلف گذراند و سپس کفش‌هایش را آویخت.
دینیول گراهام
با وجود گلزن قهار در تیم‌های جوانان، گراهام تنها چهار بازی برای تیم اصلی یونایتد انجام داد و تک گل خود را برای باشگاه در بازی جام حذفی مقابل کیو پی آر به ثمر رساند.
این مهاجم در اوت ۱۹۹۱ با قراردادی ۵۰,۰۰۰ پوندی به بارنزلی پیوست اما نتوانست تأثیر زیادی در اوک‌ول بگذارد و تنها دو گل در ۴۲ بازی به ثمر رساند.
دوره‌های کوتاه در پرستون، کارلایل یونایتد، استاکپورت کانتی، اسکانتورپ و هالیفاکس تاون دنبال شد تا اینکه او به فوتبال غیرلیگ سقوط کرد.
لی شارپ
برخلاف کلاس ۹۲، جوجه‌تیغی‌های اصلی فرگی فقط شامل فارغ‌التحصیلان آکادمی یونایتد نبودند. شارپ دوران حرفه‌ای خود را در توره یونایتد آغاز کرد و مدت کوتاهی پس از تولد ۱۷ سالگی به اولدترافورد منتقل شد.
این وینگر به دلیل مهارت‌هایش به سرعت به یکی از بازیکنان محبوب یونایتد تبدیل شد و جایزه بهترین بازیکن جوان سال PFA را در فصل ۹۱-۱۹۹۰ کسب کرد، اما بعداً توسط رایان گیگز نوظهور کنار زده شد.
اگرچه او به پتانسیل خود دست نیافت، شارپ همچنان سه قهرمانی لیگ برتر، دو جام حذفی، جام اتحادیه و جام برندگان جام اروپا را به دست آورد. او همچنین هشت بازی ملی برای انگلیس انجام داد و او را به تنها بازیکنی در این لیست تبدیل کرد که در سطح بزرگسالان نماینده تیم ملی خود بوده است.
لیدز یونایتد در سال ۱۹۹۶ با قراردادی رکوردشکن ۴.۵ میلیون پوندی شارپ را به خدمت گرفت، اما او با مجموعه‌ای از مشکلات مصدومیت دست و پنجه نرم کرد و در سه سال تنها ۳۵ بازی انجام داد و شش گل به ثمر رساند.
این بازیکن ۵۱ ساله بعداً دوره‌هایی در برادفورد سیتی، پورتسموث، اکستر سیتی و تیم ایسلندی گریندایک داشت قبل از اینکه در گارفورث تاون بازنشسته شود.
جولیانو مایورانا
مایورانا پس از یک دوره آزمایشی و تحت تأثیر قرار دادن فرگوسن در یک بازی دوستانه مقابل بیرمنگام سیتی در سال ۱۹۸۸، با قراردادی ۳۰,۰۰۰ پوندی از تیم هیستون در لیگ شرقی کانتی به یونایتد پیوست.
این وینگر در هشت بازی تیم اصلی، نشانه‌هایی از استعداد خام خود را نشان داد، اما رابطه پرتلاطمی با سرمربی داشت و به تیم ذخیره تبعید شد.
او به فور فور تو گفت: «[الکس فرگوسن] مرا در مقابل دیگران تحقیر می‌کرد.» «دارن فرگوسن سرش را در دستانش می‌گرفت و فقط سرش را تکان می‌داد.»
«یک بار، من به سمت او رفتم و گفتم، ‘پدرت چه مشکلی با من دارد؟ چه کار کرده‌ام که او اینطور با من رفتار می‌کند؟’ او چیزی برای گفتن نداشت. او خجالت کشیده بود. این اتفاق بارها رخ داد.»
پس از مصدومیت زانو در بازی تیم ذخیره در سال ۱۹۹۱، او تنها پنج بازی دیگر در کل دوران حرفه‌ای خود برای تیم اصلی انجام داد و همه آن‌ها برای باشگاه سوئدی Ljungskile SK در دسته دوم سوئد بود.