«آیا همه‌ این‌ها را خودت ساخته‌ای؟» این را تری بوچر می‌پرسد و در دفتری در لندن نشسته است، در هفته‌ای که کلاه میراثی تیم ملی انگلیس به او اهدا می‌شود. معلوم می‌شود ده‌ها خواننده گاردین می‌خواهند از مغز یک مدافع میانی محبوب که در مسیر نیمه‌نهایی جام جهانی مورد ستایش قرار گرفت و چهار سال قبل توسط دیگو مارادونای نابغه آزار دیده بود، استفاده کنند.

آیا مارادونا هرگز به «دست خدا» اعتراف کرد؟ بوچر در سال ۱۹۸۶ در اتاق کنترل دوپینگ پس از بازی در کنار دشمنش در آزتکا بود. بوچر می‌گوید: «من به سرم زدم، سپس به دستم، و بعد او به سرش زد. او اعتراف نکرد چون اگر اعتراف می‌کرد، من در آن اتاق به او حمله می‌کردم.»

فراز و نشیب‌های دوران قابل توجه سر بابی رابسون در تیم ملی انگلیس در کتاب جدیدی که بوچر در نوشتن آن همکاری داشته، شرح داده شده است: «تقریباً جاودانه – وقتی تیم ملی انگلیس بابی رابسون ملت را در سال‌های ۱۹۸۲-۱۹۹۰ در آغوش گرفت.» «آیا نام شما بلافاصله یادآور بازی شما برای تیم ملی انگلیس با سری بانداژ شده و پیراهن خونین است. با نگاه به گذشته، آیا باید زمین را ترک می‌کردید؟» «این را سیان ویلیامز پرسیده است.»

من اصلاً به ترک زمین فکر نکردم. به عنوان کاپیتان کشورتان، در یک بازی حیاتی مقدماتی جام جهانی در برابر بهترین تیم گروه ما، هیچ راهی وجود نداشت. به بابی گفتم: «اگر مرا بیرون ببری، تو را می‌زنم.» فکر نمی‌کنم این کار را می‌کردم اما گفتم: «نه، این کار را نکن!» در ابتدا، خون را حس کردم و به نظر می‌رسید که بد است، کاملاً شدید، اما وقتی بانداژ شدم هنوز می‌توانستم بازی کنم و مشکلی نبود. ضربه زدن با سر مشکلی نبود چون واقعاً هیجان‌زده بودی، آدرنالین وجود داشت، بنابراین من را نگران نکرد. هیچ راهی وجود نداشت که مگر اینکه بابی بخواهد مرا بیرون ببرد، خودم داوطلبانه خارج شوم، اما او آستانه درد من را خیلی خوب می‌دانست و می‌دانست که من ادامه خواهم داد. من قبلاً بارها مصدوم شده بودم، بینی‌ام در سال ۱۹۸۲ شکسته بود، پنج هفته در بیمارستان بودم و خون زیادی از دست دادم. بنابراین او می‌دانست که من استقامت زیادی دارم. همه چیز اکنون به طرز چشمگیری تغییر کرده است. از نظر پزشکی درست بود که مرا بیرون می‌آوردند، کاملاً. اما آن زمان گذشت و فکر می‌کنم به عنوان کاپیتان، باید رهبری کنی. خوب است که مردم مرا از طریق آن تصویر به یاد می‌آورند، اما من فقط کارم را انجام می‌دادم.

«من یک بار در هتلی اقامت داشتم که بخشی از مقر اتحادیه فوتبال در سنت جورج پارک است. بالای تخت، و تمام شب بالای سر من و همسرم، نسخه‌ای غول‌پیکر از عکس شما پوشیده از خون بود. کمی ناراحت‌کننده بود – اما عجیب‌ترین جایی که هنگام انجام وظیفه برای تیم ملی انگلیس اقامت کردی یا از آن بازدید کردی کجا بود؟» «این را استو ایگان پرسیده است.»

من در واقع در آن اتاق اقامت داشته‌ام. استو آنچه را که برای او بود به ما گفته است و من باید بگویم که برای من هم خوب نبود. من به خودم نگاه می‌کردم که سری خونین دارم و فکر می‌کردم: «وای خدای من، این مرا دنبال کرده است.» حداقل وقتی چشم‌هایت را می‌بندی و می‌خوابی، مجبور نیستی آن را ببینی، اما متاسفم که او مجبور شد آنجا بماند.

من در انگلیس در مکان‌های واقعاً عجیب زیادی اقامت نداشتم. وقتی مربی مادرول بودم، یک بازی یک چهارم نهایی جام حذفی داشتیم و در آن زمان در مرحله ورشکستگی بودیم. من خودم در حال سازماندهی سفرمان بودم و هتلی را در نزدیکی استرانر، به صورت آنلاین رزرو کردم. عالی به نظر می‌رسید، درست کنار یک زمین گلف. اما وقتی رسیدیم متوجه شدیم که آنجا یک آسایشگاه سالمندان است. اتاق‌ها دستگیره‌های کمکی و سینک‌های کوتاه داشتند. اصلاً جای بدی نبود، برعکس، بسیار گرم و دلسوز بود. اما پایین آمدن برای صبحانه و دیدن افرادی که توسط پرستاران مراقبت می‌شدند، عجیب بود. ما ۴-۰ بردیم، بنابراین نمی‌توانست برای ما بد باشد.

«حالا که زمان گذشته و دیگو ما را ترک کرده است، آیا دیدگاه شما نسبت به آن بعدازظهر در مکزیکوسیتی کمی نرم شده است، یا احساس می‌کنید وظیفه حرفه‌ای نسبت به تاریخ دارید که هرگز «دست خدا» را فراموش نکنید؟» «این را ویکتور سگوویا پرسیده است.»

احساسات من تغییر نکرده است و تغییر نخواهد کرد. اما من بهتر یاد گرفته‌ام که با آن کنار بیایم، یاد گرفته‌ام که از آن عبور کنم و دیگر از خاطره آن آزار نمی‌بینم. شما فقط ناامید هستید که این اتفاق افتاد. این بر بازی تأثیر گذاشت چون ما یک گل عقب افتادیم و فکر می‌کنم بسیاری از بازیکنان از آنچه اتفاق افتاد شوکه شدند. نیمی از تیم آن را دیدند، نیمی ندیدند. من یکی از کسانی بودم که ندیدم. این نقش بزرگی در این واقعیت داشت که ما دوباره تمرکز نکردیم و گل دوم را دریافت کردیم. من ناامیدتر هستم چون او دوبار مرا شکست داد. شما باید به مرد احترام بگذارید و به آنچه برای گل دوم انجام داد و آنچه در آن بازی انجام داد احترام بگذارید. او بهترین بازیکنی بود که در برابر او بازی کردم و بازیکنی که هرگز واقعاً به او نزدیک نشدم.

«گل شگفت‌انگیز مارادونا» – در واقع یک گل به خودی از سوی شما بود زیرا شما یک تکل ناامیدانه انجام دادید، درست است؟» «این را دیوید پرسیده است.»

اگر توپ را لمس می‌کردم، بلافاصله دستم را بالا می‌بردم و اعتراف می‌کردم که بهترین گل به خودی بود که تا به حال زده بودم. او از پیتر شیلتون عبور کرد و من توانستم برگردم، اما نمی‌توانستم توپ را ببینم، بنابراین با پای چپم اطراف او را حس می‌کردم. نمی‌توانستم پای راستم را به سمت جلو بیاورم، اما فکر می‌کردم می‌توانم آن را مسدود کنم. وقتی او تماس خوبی برقرار کرد و توپ را وارد دروازه کرد، شگفت‌زده شدم چون فکر می‌کردم: «من این را گرفتم.» شما می‌توانید بعد از آن مرا در تلویزیون ببینید، من ساق پایم را می‌کوبم، خیلی عصبانی بودم. من از آن گل بیشتر از گل «دست خدا» عصبانی بودم. بنابراین دوست داشتم آن گل را به نام خودم ثبت کنم. می‌دانم که عجیب به نظر می‌رسد اما یکی از بزرگترین دستاوردهای من بود. آیا هنوز هم بهترین گل زده شده در جام جهانی بود؟

«در اوایل دهه ۸۰» «شما یک تیم درخشان در پورتمن رود داشتید، بنابراین تعجب کردم که آیا شما لحظات «کاش می‌شد…» یا «چه می‌شد اگر…» در مورد آن زمان دارید. همیشه به من احساس می‌شد که ایپسویچ یک یا دو جام بزرگ دیگر را از دست داد.» «این را استوز پرسیده است.»

ما داشتیم. فصل ۱۹۸۰-۱۹۸۱ بدون شک بهترین فصل تاریخ ما بود. ما نیمه نهایی جام حذفی را باختیم، عنوان قهرمانی لیگ را در روز آخر فصل از دست دادیم و سپس مجبور شدیم فینال جام یوفا را بازی کنیم که خوشبختانه آن را بردیم. همیشه در پس ذهن شماست که آنچه را که باید به دست می‌آوردید، یعنی سه‌گانه، از دست دادید. ما باید آن را انجام می‌دادیم. اما فکر می‌کنم فصل ۶۶ بازی برای ما خیلی زیاد بود، ما یک تیم بزرگ نداشتیم و در پایان با مصدومیت دست و پنجه نرم می‌کردیم. اما ما خیلی نزدیک شدیم. به تیم‌هایی که سر بابی ساخته بود نگاه کنید، ما ۹ فصل از ۱۰ فصل در اروپا بودیم. لحظه خاصی وجود ندارد که بنشینم و به آن فکر کنم، اما می‌دانید که نزدیک بود، اما خیلی دور بود.

«بهترین کیفیتی که بابی رابسون بیش از همه داشت چه بود» «و آیا او بهترین مربی بود که زیر نظرش بازی کردی؟» «این را کارل پاریش پرسیده است.»

مدیریت بازیکنانش در سطح بالایی بود. او می‌دانست چگونه بهترین را از بازیکنانش بگیرد، می‌دانست کدام دکمه‌ها را فشار دهد و خیلی سریع آن‌ها را می‌شناخت. او می‌توانست قدرت خود را اعمال کند، او یک مرد واقعاً سرسخت بود، اما وقتی دوستانه بود، دوست‌داشتنی بود. چهره‌اش روشن می‌شد و او باعث می‌شد از طریق آن مدیریت بازیکنان احساس خوبی داشته باشی. او همیشه به من می‌گفت: «هر وقت تو را انتخاب می‌کنم، همیشه خوب بازی می‌کنی.» وقتی کسی این را می‌گوید، احساس خوبی نسبت به خودت پیدا می‌کنی. او می‌دانست چه بگوید. اما او چیزهای زیادی داشت که برایش خیلی خوب کار می‌کرد. دانش تاکتیکی او، انتخاب بازیکنان، شبکه‌ای که او برای پیشرفت بازیکنان جوان‌تر ایجاد کرد – خیلی چیزها. او در دید من کامل‌ترین مربی بود و من هنوز هم او را بهترین می‌دانم. هر کجا که رفت، در داخل یا خارج از کشور، او خود را به گونه‌ای ثابت کرد که هیچ مربی انگلیسی انجام نداده است.

«بازی در کنار دس واکر با تیم ملی انگلیس چگونه بود؟ و تیم ملی انگلیس چقدر به قهرمانی در جام جهانی ۱۹۹۰ نزدیک بود؟» «این را احمد خیری پرسیده است.»

دس بهترین مدافع میانی بود که در انگلیس در کنارش بازی کردم؛ او باورنکردنی بود. او دوران حرفه‌ای بین‌المللی من را طولانی کرد زیرا او سرعت من بود. شما هرگز دس واکر را شکست نمی‌دادید. او در کنترل توپ خوب بود، این نقطه قوت او نبود، اما او توپ را به کسانی می‌داد که توانایی زیادی در آن زمینه داشتند، بنابراین او بسیار باهوش بود. او در آن زمان خیلی جوان بود، اما قابل اعتماد بود، خوب صحبت می‌کرد، فریاد می‌زد، تو را می‌کشید، مسلط بود. او یکی از دلایل من برای رسیدن به ایتالیا ۹۰ بود. در مورد اینکه چقدر نزدیک بودیم، فکر می‌کنم نیمه نهایی بهترین بازی ما در تمام تورنمنت بود. وقتی بیرون می‌رفتم احساس آرامش، راحتی، انگار در حالت رؤیا بودم. این هرگز به طور معمول اینطور نبود، اما من می‌توانستم چهره‌های بچه‌هایمان را ببینم: مصمم، با اراده، اما آرام. این بهترین احساسی بود که قبل از یک بازی داشتم. من حتی با پاشنه پا به هم‌تیمی‌ام پاس دادم. این یکی از بهترین لحظات زندگی ما بود. ما به بهترین لحظه، فینال، نرسیدیم، اما خیلی نزدیک بودیم. شما از اینچ‌ها صحبت می‌کنید، شوت‌هایی که از تیرک دروازه بین لاینکر و بیردزلی برخورد کرد. پیروزی بر آرژانتین در فینال، رستگاری نهایی بود.

«آیا درست است که در دوران حضور شما در رنجرز، بهترین گلزن خارج از خانه در ایبروکس، بوچر (گل به خودی) بود؟» «این را ناشناس پرسیده است.»

فکر می‌کنم بیشتر از هر مهاجم اسکاتلندی دیگری، گل به کریس وودز، دروازه‌بان خودم زدم. آن‌ها عالی بودند: آن یکی را انتخاب کن وودی. او هم‌اتاقی من بود، بنابراین می‌گفت: «نمی‌خواهم هیچ گل دیگری از من رد شود.» اما همه آن‌ها خوب بودند، بگذارید اینطور بگویم. آن‌ها فقط کمانه یا چیز دیگری نبودند. وای، آن‌ها گل‌های به خودی واقعی بودند. اگر می‌خواهی بزنی، محکم بزن.

«من طرفدار بزرگی شما به عنوان یک بازیکن هستم اما فکر می‌کنم کار شما با کهنه‌سربازان پس از «مرگ پسرتان» حتی بیشتر تحت تأثیر قرار گرفته‌ام. بزرگترین کاری که می‌توانیم برای حمایت از کهنه‌سربازان انجام دهیم چیست؟» «این را جیم پرسیده است.»

ما باید یک مرکز مشخص برای کهنه‌سربازان داشته باشیم، مانند سنت جورج پارک، که به سلامت آن‌ها و خانواده‌هایشان اختصاص یابد. این هدف نهایی من خواهد بود. ما به امکانات بیشتر و بزرگ‌تری برای تمرکز بر سلامت روان کهنه‌سربازان و استراحت برای اطرافیانشان نیاز داریم. ایده‌آل این است که یک جامعه نظامی ایجاد کنیم که در آن خدمت نمی‌کنی، اما خانواده‌ها با هم هستند. این به کهنه‌سربازان اجازه می‌دهد تا استراحت کنند، درمان شوند، بهتر شوند، جعبه ابزاری را دریافت کنند که مکانیسم‌های مقابله‌ای را فراهم می‌کند تا اگر اتفاقی افتاد، بدانند چه کاری انجام دهند و کجا بروند. پسرم متأسفانه این را نداشت: او در اتاقش ماند و آنجا مکان امن او بود.

من از کارم با Combat2Coffee که از کهنه‌سربازان و خانواده‌هایشان حمایت می‌کند لذت می‌برم. کارش خیلی خوب پیش می‌رود و همدلی عالی است. این به طور تصاعدی در حال رشد است و ما در حال افتتاح یک مرکز کهنه‌سربازان در ایپسویچ هستیم. این یک چیز ویژه است، شما می‌توانید به سادگی از خیابان وارد شوید و آن حمایت را دریافت کنید. من این کار را می‌کنم چون پسرم آن را دوست داشت و این همان چیزی بود که او نیاز داشت.