این وضعیت منچستر یونایتد را خلاصه می‌کند که شکست در لیگ قهرمانان که کمبودهایی را در هر دو انتها نشان داد، می‌تواند به عنوان یک پیشرفت تلقی شود.
با این حال، مایکل کریک در اینجا قرار دارد. او پس از شکست ۲-۰ از اتلتیکو مادرید بازخواهد گشت، نه امن‌تر در شغلش - اما در خطر بیشتر هم نیست. و بدبختی اکنون ممکن است همدمی داشته باشد.
در مادرید، حداقل کریک می‌توانست به راه‌حل‌های یافت شده برای رفع خط هافبکی که شنبه توسط تاتنهام هاتسپر بدون پیروزی در هم کوبیده شده بود اشاره کند.
اما، در این مورد، کریک از بی‌دقتی در دفاع و مهم‌تر از همه، فقدان توانایی مطلق در حمله ناامید شد.
کمتر از یک دقیقه طول کشید تا اتلتیکو از دفاعی که برای اولین بار به عنوان چهار مدافع در کنار هم قرار گرفته بود، عبور کند.
در واقع، میزبانان در کل تیم یونایتد در جریان گل اول خود که با ۵۳ ثانیه مانده به ساعت از خط سِنِه لامنس گذشت، پیشروی کردند.
پس از دریافت انتقادات فراوان برای عدم تلاش در پرس خود مقابل اسپرز، بازیکنان یونایتد حداقل اشتیاقی را نشان دادند و در جلو منتظر بودند در حالی که کریستین رومرو روی توپ در نزدیکی محوطه خود ایستاده بود.
با این حال، دو پاس از میانه زمین، ۱۰ پیراهن آبی را از بازی خارج کرد. شاید سادگی آن دیوگو دالوت را گیج کرد - معمولاً چیز زیادی لازم نیست - زیرا او با نگاه کردن به سمت اشتباه، در حالی که الکس بائنا در پشت او می‌دوید، غافلگیر شد. پاس بائنا به پابلو باریوس رسید، که تلاش او نیمه مسدود شد توسط آیدن هیون اما، طبق معمول شانس کریک، توپ به سختی از خط گذشت.
یونایتد در اوایل حرکت بدشانس بود. پاس رومرو نیمه رهگیری شد توسط کارلوس بالبا اما اتلتیکو به توپ گمشده چنگ زد. با این حال، یک لمس تصادفی کافی بود تا پرس کریک فرو بریزد. تیزبینی اتلتیکو تضمین کرد که آنها هرگز نتوانند از آنجا بهبود یابند.
حداقل آنها مقداری آرامش خود را به دست آوردند و یونایتد شایسته مقداری اعتبار برای آن است. با توجه به روند آنها و انتقاداتی که به سمت آنها پرتاب می‌شود، انتظار می‌رفت که آنها تسلیم شوند. در عوض، شیاطین سرخ باید نتیجه را در عرض یک ربع ساعت برمی‌گرداندند.
برایان امبومو یک فرصت طلایی را مدت کوتاهی قبل از اینکه مارکوس رشفورد آن را از دست بدهد، تلف کرد. در تلاش دوم امبومو - که توسط یان اوبلاک نیز مهار شد - حتی کمتر از تلاش اول بود، قبل از اینکه ضربه سر ضعیف بالبا از کرنر بعدی به راحتی توسط دروازه‌بان اتلتیکو مهار شد.
این فقدان بی‌رحمی موضوع شب برای یونایتد بود. حداقل قبل از اینکه لیساندرو مارتینز در لحظات بلافاصله پس از آن صحبت کند.
مارتینز، البته، حق داشت که همه را صدا کند، خوب، تقریباً همه را. سخنان او بیشتر به سمت هیئت مدیره و لایه بین مدیر و مالکان بود، جایی که جیسون ویلکاکس در حال حاضر پنهان شده است.
او، نه کریک، باید مسئولیت یونایتد را که در حمله اینقدر کند بود، بر عهده بگیرد. البته آنها نیاز داشتند که خط هافبک خود را در تابستان بازسازی کنند، اما چگونه یک سازمان با منابع یونایتد می‌تواند فقط یک کار را در یک زمان انجام دهد؟
یونایتد به طرز عجیبی به انجام استخدام خود در حالی که چشم‌بند زده است افتخار می‌کند، گویی چیز پیشگامانه‌ای در آن وجود دارد. البته، هیچ چیز وجود ندارد زیرا درست در همان جاده، لیورپول به نظر می‌رسد رویکرد مشابهی را در پیش گرفته است که آنها را نیز به گند کشیده است.
کریک به هافبک‌ها، یک مهاجم و مدافعان نیاز داشت - به این ترتیب. عدم خرید یک مهاجم نه تنها برای پوشش بنجامین سسکو بلکه برای فشار دادن او نیز، انحراف از وظیفه بود. البته، ویلکاکس قیمت را پرداخت نمی‌کرد، یا حتی مورد بررسی قرار نمی‌گرفت.
مطمئناً، کسانی که فرصت‌ها را به دست آوردند باید آنها را به پایان می‌رساندند، اما یونایتد همیشه به نظر می‌رسد که به جای انتظار، امیدوارانه به سمت دروازه می‌رود. برونو فرناندز معمولاً بی‌رحم‌ترین است اما حتی او در نیمه دوم هدف را از دست داد. که می‌تواند به مصدومیت او نسبت داده شود که به وضوح حمل می‌کند.
شانس یونایتد زمانی خشک شد که لنی یورو به دلیل برخورد با جاناتان دیوید به عنوان آخرین نفر با یک ربع ساعت مانده به پایان اخراج شد. کریک آن را یک «تصمیم ضعیف» توصیف کرد و، طبق معمول این مرد، او مودب بود. چون این یک تصمیم وحشتناک بود.
باز هم، طبق معمول شانس مربی، گل دوم اتلتیکو زمانی به ثمر رسید که هری مگوایر و ماتئوس کونیا منتظر ورود بودند تا تغییری در شکل یونایتد ایجاد کنند. اگر آنها به گل زدن اطمینان نداشتند، دو گل همیشه فراتر از توان آنها بود.
بزرگترین لطفی که بازیکنان کریک به او کردند پس از شکست از مارتینز در میکروفون بود. کانون توجه بر روی مدیر محو نخواهد شد اما شاید اکنون تمرکز به جایی که باید گسترش یابد.