درست لحظاتی پس از پیروزی ۲-۱ واشینگتن اسپریت مقابل یوتا رویالز در نیمهنهایی در آخر هفته گذشته، کل ورزشگاه اودی در شور و شعف فرو رفت. در سکوها، حدود ۲۰,۰۰۰ هوادار اسپریت استادیوم را پر کرده بودند، که ششمین بار در سال ۲۰۲۶ این اتفاق رخ داد. آنها ورزشگاه را با آن صدای شگفتانگیزی پر کردند که این روزها در ورزش واشینگتن کم شنیده میشود؛ آن ستایش شادمانهای که نصیب برندگان نادر شهر میشود. اسپریت شنبه این هفته برای رویارویی با کانزاس سیتی کرنت در فینال اندابلیواسال به ورزشگاه خانگی خود بازخواهد گشت.
خیلی زود، بازیکنان اسپریت به انتهای شمالی ورزشگاه رفتند و جشنهای خود را با هوادارانشان در میان جمعیت ادامه دادند. شاید هیچ بازیکنی بیش از ترینیتی رودمن، مهاجم تیم ملی زنان آمریکا، به ارتقای اسپریت نه تنها در سطح محلی بلکه در سطح ملی کمک نکرده باشد. رودمن پرچمی را از یک هوادار گرفت و با شادی آن را بالای سر جمعیت تکان داد. لحظاتی بعد، او دوباره به زمین دوید و صاحب باشگاه، میشل کانگ را دنبال کرد و این تاجر زن را به یک رقص شادمانه تشویق کرد.
در میان این هیاهو، بسیاری از اعضای رسانهای که مسابقه را در جایگاه خبرنگاران پوشش میدادند، ایمیلی از دیسی یونایتد، باشگاه محلی لیگ برتر فوتبال آمریکا که مالک و اجارهدهنده ورزشگاه اودی به اسپریت است، دریافت کردند. این اطلاعیهای مطبوعاتی بود که برکناری سرمربی خود، رنه وایلر را اعلام میکرد. در حالی که اسپریت در زمین پایین جشن سومین حضور متوالی خود در فینال را میگرفت، فردی نگونبخت در دفتری نزدیک وظیفه ارسال آن اطلاعیه را بر عهده داشت؛ آخرین میخ بر تابوت فصل وحشتناک دیگری. در حالی که زنان موفق بودند، تیم مردان محلی تقریباً یک دهه است که به پلیآف راه نیافته است.
اسپریت، که نه تنها ورزشگاه یونایتد بلکه مرکز تمرین آنها را نیز به اشتراک میگذارد، قصد مقایسه خود را با آنها ندارد. در واقع هیچ تیمی در اندابلیواسال این کار را نمیکند، زیرا مخاطبان تیمهای مردان و زنان در یک شهر اغلب کاملاً متفاوت هستند. با این حال، سرنوشت متفاوت دو باشگاه و تفاوت فاحش در جو بازیهایشان، مقایسه نکردن را تقریباً غیرممکن میکند. یونایتد که زمانی قدرتمند بود و چهار بار قهرمان جام امالاس شده است، به تمسخر تبدیل شده است. این امر مانع از این نشده است که مالکان باشگاه صدها میلیون دلار از دولت دیسی برای بازسازی ورزشگاه هشت ساله خود درخواست کنند. در حالی که آنها برای این کمک لابی میکنند، بازیهایشان به رویدادهای مرده تبدیل شده است.
اسپریت؟ این باشگاه به فانوس امید و شادی در شهری تبدیل شده است که به شدت به آن نیاز دارد. این منطقه مکانی بسیار متنوع و عمیقاً پیشرو است و ساکنان آن گاهی اوقات برای کنار آمدن با واقعیتهای سیاسی میزبانی دولت فعلی ریاست جمهوری دچار مشکل شدهاند. هزاران نیروی گارد ملی در خیابانها گشت میزنند، بیش از یک سال است که در استقرار ضد جرم و جنایت هستند که بسیاری معتقدند هیچ کمکی به شهر نکرده است. در سایه همه اینها، بازیهای اسپریت به پناهگاهی تبدیل شده است. و در حالی که بسیاری از این آرامش از فوتبال فنی و سرگرمکنندهای که باشگاه بازی میکند ناشی میشود، بخش زیادی از آن از جای عمیقتری میآید.
رودمن در مصاحبه با گاردین گفت: «فکر میکنم این روشی است که ما هواداران را در همه کارهایی که انجام میدهیم دخیل میکنیم. فکر میکنم روشی که ما بعد از بازیها با آنها تعامل میکنیم، فقط یک ملاقات و احوالپرسی نیست. ما واقعاً گفتگو میکنیم و احساس میکنیم که آنها به نوعی دوستان ما هستند. فکر میکنم این شگفتانگیز است. روشی که ما جشن میگیریم، ما همیشه در حال جشن گرفتن و تعامل با آنها در ورزشگاه هستیم - احساس میکنم این یک محیط بسیار امن و فراگیر است.
«همیشه افراد جدیدی در هر بازی حضور دارند و آنچه شنیدهام این است که همه هنگام آمدن به بازی احساس راحتی میکنند، دوستان زیادی پیدا میکنند. راحتی در آن، امنیت، فراگیری آن در همه چیز.»
از اسپریت به عنوان حامیان بالقوه تلاش یونایتد برای بازسازی ورزشگاه اودی نام برده شده است، اما مالکان اسپریت مدتهاست که جاهطلبیهای بزرگتری در سر دارند. این باشگاه روابط قوی با واشینگتن کامندرز انافال دارد که در سالهای آینده به عنوان بخشی از یک معامله ۴ میلیارد دلاری به خانه جدید ۶۵,۰۰۰ نفری خود منتقل میشوند، و «فرصتهایی برای فوتبال زنان» بخشی از درخواست بودجه عمومی برای آن ورزشگاه را تشکیل میداد. کانگ از آرزوی ساخت یک مرکز تمرین مستقل و خروج باشگاه از مرکزی که با یونایتد به اشتراک میگذارد، مجموعهای پر زرق و برق از کانتینرهای حمل و نقل در حومه شهرستان لودون ویرجینیا، صحبت کرده است.
رودمن گفت: «امیدوارم در آینده این اتفاق بیفتد. به خصوص با توجه به اینکه چقدر عالی عمل کردهایم و این سازمان در کل چقدر خوب است، این بهترین بخش خواهد بود. به اشتراک گذاشتن امکانات برای هیچکس بهترین نیست؛ داشتن امکانات خودمان با لوگوهای خودمان، فضای خودمان، بدون نگرانی در مورد زمانبندی عالی خواهد بود و امیدوارم به زودی اتفاق بیفتد.»
همه اینها باورپذیر به نظر میرسد. اگر اسپریت رقابتی باقی بماند و همچنان به ساکنان منطقه دل ببندد، تقریباً محتمل به نظر میرسد.
