وقفه بین‌المللی نوامبر بالاخره به انتظار طولانی و طاقت‌فرسای اولین اخراجی لیگ برتر پایان داد – و سپس ما دو نفر از آنها را به خاطر خوب و صبور بودنشان گرفتیم.

برخی خواهند گفت که ما باید در تابستانی که شاهد ۹ تغییر مدیریتی در بین باشگاه‌های لیگ برتر بودیم، سیر می‌شدیم، اما به آنها می‌گوییم «تیش و فیپسی». بیشتر. ما بیشتر می‌خواهیم. ما همیشه بیشتر می‌خواهیم.

اگرچه حتی ما هم می‌پذیریم که انتصاب روبرتو دِزربی در تاتنهام در ماه مارس و اکنون در نیمه بالای جدول مدیران با طولانی‌ترین سابقه خدمت در لیگ برتر، ممکن است کمی زیاد باشد. به خصوص که یکی از ۱۰ نفر زیر او در این مدت دو بار مدیران خود را تغییر داده است.

اما این تغییرات به این معنی است که ما در حال حاضر به ۲۲ نام در رتبه‌بندی مدیران رسیده‌ایم، و همیشه سرگرم‌کننده است که قبل از اینکه یک مدیر حتی یک بازی را هدایت کند، به او امتیازی بدهیم. وقتی ادامه مطلب را بخوانید، باید واضح باشد، اما اساساً پوچتینو و فرانک در حال حاضر در منطقه میانی بین مدیرانی که فکر می‌کنیم کارشان را خوب انجام داده‌اند و کسانی که به درجات مختلف «شلوغ‌کاری» قابل توجهی انجام داده‌اند، قرار دارند.

رتبه‌بندی سپتامبر در پرانتز است، و اگر واقعاً می‌خواهید می‌توانید کل آن را اینجا بخوانید .

۲۲) مایکل کریک (منچستر یونایتد، اوت-نوامبر) (۲۰) هرگز در دوران پسا-فرگوسن، یک مدیر منچستر یونایتد تا این حد آشکارا مشکل اصلی نبوده است. هرگز در دوران پسا-فرگوسن، یک مدیر منچستر یونایتد تا این حد آشکارا راه‌حل معتبری نبوده است.

سوال عمیق‌تری که هیئت مدیره یونایتد باید اکنون سعی در حل آن داشته باشد این است که آیا واقعاً چنین مدیر راه‌حل‌دهنده‌ای وجود دارد.

یا اینکه، وای، ممکن است زمان آن رسیده باشد که نقش خود را در این میان در نظر بگیرند. برای لحظه‌ای کوتاه به سوالاتی مانند «آیا واقعاً برای شاید دومین باشگاه بزرگ فوتبال روی کره زمین، باشگاه باس‌بی و فرگوسن، کاملاً ضروری است که قدرت مطلق را به جیسون ویلکاکس، وینگر سابق بلکبرن و لیدز بسپارد؟ » فکر کنند.

یا «آیا کافی است که کسی که قبلاً برای این باشگاه عظیم فوتبال بازی کرده است، بر فقدان تقریباً هرگونه تجربه مدیریتی مرتبط برای این نقش غلبه کند؟ دوباره؟» یا «آیا شاید باید کاری در مورد سقف انجام دهیم، چون اگر هیچ چیز دیگری به عنوان استعاره نباشد، کمی بیش از حد واضح است؟» یا «اصلاً کریستوفر ویول کیست؟ »

اما آنها وقت خود را صرف این سوالات بزرگ و حل‌نشدنی نخواهند کرد. نه. آنها افراد بزرگ و قدرتمندی هستند، بسیار مشغول برای چنین تفکرات بی‌اهمیتی.

آنها مایکل کریک را اخراج کرده‌اند، و این منصفانه است. آنها مدت زیادی به نقش خود در این فاجعه فکر نخواهند کرد، و این منصفانه نخواهد بود. آنها مائوریسیو پوچتینو را به عنوان مدیر جدید منصوب کرده‌اند، و این ممکن است خوب باشد.

حداقل می‌دانیم که پوچتینو اثبات کرده است که می‌تواند نتایج چشمگیر را با وجود محدودیت‌های ناشی از مالکان که تیم اول را به درستی تأمین مالی نمی‌کنند یا نمی‌توانند، در حالی که تلاش می‌کنند یک ورزشگاه جدید و پرهزینه بسازند، ارائه دهد.

آیا پوچتینو می‌تواند در یونایتد موفق شود؟ چه کسی می‌داند. اما او نسبت به مایکل کریک یک ارتقاء است و در این مرحله همین کافی است.

بازگشت‌های هیجان‌انگیز از دو گل عقب افتاده خوب است، اما نکته در مورد بازگشت‌های هیجان‌انگیز از دو گل عقب افتاده این است که آنها تا حد زیادی ناپایدار هستند و همچنین نیاز دارند که دو گل عقب بیفتید. «نگاه کنید، بازیکنان در حال اشتباهات سیستمی و فردی فاجعه‌باری هستند، اما حداقل آنها تسلیم نشده‌اند» یک معیار خیلی پایین برای پذیرش است.

منچستر یونایتد می‌تواند شش امتیاز بهتر از وضعیت فعلی خود باشد و همچنان شروعی غیرقابل قبول را تجربه کند. این، همانطور که همه ما می‌دانیم، باشگاه فوتبال منچستر یونایتد است که در مورد آن صحبت می‌کنیم.

واقعیت تلخ این است که تعجب‌آور نیست که این اتفاق دوباره برای یونایتد افتاده است. اینکه یک فرد خوب که به درستی به خاطر دوران بازی پر افتخارش در اینجا محبوب است، به عنوان مدیر موقت آمده، به لطف ترکیبی از احساسات خوب، عدم وجود احمق قبلی، DNA باشگاه و شانس لازم که همه برای موفقیت در زندگی به آن نیاز دارند، بیش از حد انتظار عمل کرده، قبل از اینکه همه چیز از بین برود وقتی تعهد دائمی می‌شود.

و این بار خیلی سریعتر از زمانی که اوله هدایت تیم را بر عهده داشت، اتفاق افتاده است. که قابل درک است. کریک حتی کم‌تجربه‌تر، کم‌صلاحیت‌تر و با منابع حتی ناامیدکننده‌تری در اختیار دارد.

کریک اولین انتصاب ناکافی «کسی که باشگاه را می‌شناسد» نیست که پس از یک دوره ماه عسل که با تمایل ناامیدانه همه برای موفقیت آن به دلیل جذابیتش همراه بود، با مشکل مواجه می‌شود.

اما او با وظیفه‌ای به خصوص چالش‌برانگیز روبرو بود، زیرا به عنوان بازیکن در برخی جهات برای مدیریت عالی به نظر می‌رسید، اما در جهات دیگر کاملاً نامناسب بود. او بازی را مانند یک مربی می‌خواند. او «مدیر روی زمین» کلاسیک بود، یک تنظیم‌کننده بازی در میانه میدان که می‌توانست کاملاً به او اعتماد کرد تا در تمام لحظات درست، تصمیمات درستی بگیرد تا بازی‌ها را به آرامی، بی‌سروصدا و تقریباً نامحسوس به سمتی که یونایتد می‌خواست، هدایت کند.

با این حال، کریک همیشه بیش از حد ساکت، بیش از حد فروتن و، بله، شاید حتی بیش از حد خوب برای مدیریت در سطح بالا به نظر می‌رسید. وقتی اسکای اسپورتس نیوز برای گرفتن تصاویر فوری از تمرین در پس‌زمینه هر فاجعه یا مراسم تحقیر که تازه رخ داده است، به کارینگتون می‌آید، کریک اغلب مانند برنده مسابقه به نظر می‌رسد. ایستاده، لبخند می‌زند، تماشا می‌کند. ظاهراً کار مربیگری زیادی انجام نمی‌دهد.

چنین تصاویری البته هیچ معنایی ندارند، و هیچ‌کس نمی‌خواهد مدیران به طور نمایشی شخصیتی را اجرا کنند که با آنها همخوانی ندارد. اما این با کوچک و ساکت به نظر رسیدن او در کنار خط، در حالی که آخرین فاجعه رخ می‌دهد، منعکس می‌شود.

این درست نیست که فقط یک شخصیت خاص وجود دارد که می‌تواند این شغل را انجام دهد. اما احساس می‌شود که به یک شخصیت بزرگ نیاز دارد. روبن آموریم، با وجود تمام نقص‌های دیگرش، آن را داشت. اریک تن هاگ نداشت. و کریک ندارد.

نادیده گرفتن کامل آنچه کریک در آن ماه‌های موقت به دست آورد، کاملاً ناعادلانه خواهد بود. یونایتد واقعاً در ماه‌های پایانی فصل عالی بود و شایسته مقام سوم در لیگ شد. حتی اکنون، آنها در جدول ۲۰۲۶ پنجم هستند . آن تلاش برای مقام سوم، تا حد زیادی بهترین در بین بقیه بود، اما با توجه به آشفتگی که او تحویل گرفت، دستاورد کمی نبود.

و حالت آسان یک بازی در هفته تضمین موفقیت نیست. نه ژابی آلونسو و نه روبرتو دِزربی در حال حاضر با یک برنامه به ظاهر سبک مشابه، کاری را که کریک فصل گذشته انجام داد، انجام نمی‌دهند. اما او هنوز در حالت آسان بود، با استانداردهای TIMUFCWTA.

این یک ضربه پنالتی برای کریک بود. یک بازی در هفته به مدت پنج ماه. اگر شکست می‌خورد، هیچ‌کس او را سرزنش نمی‌کرد. اما اگر موفق می‌شد…

و او موفق شد، قبل از اینکه در تابستان ناامید شود زیرا یونایتد به دنبال معاملات ارزان بود و سطل‌های چوب‌لباسی را جستجو می‌کرد.

ما در تابستان شک و ترس داشتیم، اما نمی‌توانیم صادقانه بگوییم که فکر می‌کردیم با «در منطقه سقوط پس از پیروزی در یک بازی لیگ برتر در وقفه بین‌المللی نوامبر» به پایان برسد، اما از اهمیت «وقفه بین‌المللی نوامبر» غافلگیر نمی‌شدیم.

این تو نیستی، مایکل، آنها هستند. اما تو هم هستی، کمی.

۲۱) پیر سیج (کریستال پالاس، اوت-نوامبر) (۱۷) خداحافظ، پیر، ما به سختی تو را شناختیم.

واقعاً حیف است که این وضعیت به سرعت به سمت بد پیش رفت، زیرا بدون شک یکی از جالب‌ترین انتصابات تابستانی بود که تقریباً نیمی از باشگاه‌های لیگ برتر از روی انتخاب یا ضرورت انجام دادند.

دنبال کردن اولیور گلاسنر برای هیچ‌کس آسان نبود، اما پالاس به نظر می‌رسید که فرد مناسبی را در مردی یافته است که نوعی از موفقیت‌های بزرگ را در فرانسه انجام داده بود که برای پالاس مناسب بود.

متأسفانه، و شاید این فقط مانع زبانی باشد، او کلمه «دفاع» را نمی‌دانست، درک نمی‌کرد یا به آن اهمیت نمی‌داد. پالاس تحت نظر سیج عملاً هرگونه تظاهر به تلاش برای انجام کاری که اکثر ناظران فوتبال موافقند بخش نسبتاً مهمی از بازی است را رها کرد.

اول از همه، بدیهی است که ذکر این نکته منصفانه است که پالاس در دو پنجره اخیر چند مدافع خوب را از دست داده است. هر تیمی در جایگاه پالاس احتمالاً هنگام از دست دادن مارک گوهی و مکسنس لاکروآ در پنجره‌های متوالی کمی دچار مشکل می‌شود.

اما هنوز هم برخی مدافعان اثبات شده و شایسته لیگ برتر باقی مانده بودند. هنوز دلیل واقعی برای بدتر شدن وضعیت به اندازه «۲۴ گل در ۱۰ بازی» وجود نداشت. دلیلی برای این سوءظن وجود نداشت که بازیکنانی مانند کریس ریچاردز یا تایریک میچل یا جی‌دی کانوت ناگهان چنین سردرگم و گمراه به نظر برسند.

شروع فاجعه‌بار پالاس در فصل با خطاهای دفاعی فاجعه‌بار همراه بوده است. تقریباً همه آنها به نظر می‌رسد که اشتباهات فردی بزرگی هستند. اما نکته در مورد اشتباهات فردی بزرگ این است که وقتی آنها را در این حد جمع می‌کنید، تقریباً همیشه در واقع یک سیستم نقص جمعی هستند. این قطعاً در اینجا مورد بوده است.

پالاس به خوبی سال گذشته دفاع نمی‌کند. هر کسی می‌تواند این را ببیند. اما نباید اینقدر بد باشد، قطعاً. اولین وظیفه توماس فرانک، به محض اینکه یک لیوان قهوه برایتون را برای خود تهیه کرد، بازگرداندن عقل به آن خط دفاعی خواهد بود. یا او هم به همین سرنوشت دچار خواهد شد.

۲۰) رجیس لو بریس (ساندرلند) (۹) ما ظاهر سندرم فصل دوم را که در فصل ساندرلند شروع به ظاهر شدن کرده بود، در سپتامبر به عنوان «تصور گمراه‌کننده» توصیف کردیم.

از دیدگاه نوامبر، حتی پس از پیروزی بسیار خوشایند ۱-۰ مقابل چلسی درست قبل از وقفه، فروش این موضوع سخت‌تر است. رویدادهای خود وقفه واقعاً به لو بریس کمکی نمی‌کند، زیرا دو تیم در دو طرف ساندرلند در منطقه سقوط، تغییرات مدیریتی را برای تلاش برای تغییر سرنوشت خود انجام داده‌اند.

این یک اقدام جسورانه از سوی خودشان خواهد بود، اما اگر یک دوره بازی‌های دشوار پیش رو شامل ویلا، تاتنهام، لیورپول و نیوکاسل و سپس بازی‌های شش امتیازی مقابل فارست و پالاس در اطراف تعهدات لیگ اروپا و کارابائو به سمتی که ممکن است برای تیمی که برای رقابت در چهار جبهه بیش از حد کوچک است، پیش برود، لو بریس در دردسر عمیقی خواهد بود. او واقعاً ممکن است تا پایان سال دوام نیاورد. ۱۹) ژابی آلونسو (چلسی) (۱۰) هوم. به اندازه کافی روزهای خوب وجود داشته است که نشان دهد چلسی می‌تواند در مسیری درست باشد. اما روزهای بد الف) بیش از حد مکرر و ب) واقعاً، واقعاً بد بوده‌اند. چهار شکست حداقل دو شکست بیشتر از حد مجاز برای تیمی است که یک فصل آسان بدون اروپا دریافت کرده و پس از تابستانی که حداقل تلاش کرده‌اند شبیه به امضای بازیکنان برای تیم به جای ترازنامه به نظر برسند، برای رقابت جدی پیش‌بینی شده است.

شکست خفیف در آرسنال یک چیز است، اما سه شکست دیگر چلسی در لیگ برتر مقابل برنتفورد، تاتنهام و ساندرلند همگی درجات مختلفی از بدبختی بوده‌اند. و همه آنها شامل یک مربی رقیب بوده‌اند که به طور محسوسی در بازی بزرگ تاکتیک‌ها، آلونسو را شکست داده است.

چلسی واقعاً نمی‌تواند دفاع کند، و این یک نگرانی عمده است، اما فراوانی مواردی که آلونسو توسط انواع مربیان لیگ برتر از آرتتا تا دِزربی، از اندروز تا لو بریس، شکست می‌خورد نیز همین‌طور است.

۱۸) انزو مارسکا (منچستر سیتی) (۴) همدلی با مدیری که خود را در مرکز طوفان تقلب منچستر سیتی می‌بیند، در حالی که هیچ نقشی واقعی در هیچ‌کدام از آن نداشته است، وجود دارد، اما در عین حال او مطمئناً می‌دانست که در چه چیزی وارد می‌شود. پپ گواردیولا قطعاً ایده‌ای از آنچه می‌خواست به دست آورد، داشت.

از احساسات پس از حکم «لعنت به شما» در پیروزی زیبا در لیورپول، فرم سیتی سقوط کرده است.

آنها اکنون یک ماه است که در لیگ برتر امتیازی کسب نکرده‌اند، از زمان پیروزی متقاعدکننده ۳-۲ در خانه مقابل ایپسویچ، در حالی که تنها پیروزی آنها در پنج بازی گذشته، پیروزی متقاعدکننده دیگر ۳-۲ در لیگ قهرمانان مقابل RB لایپزیگ بود.

اینکه آن پیروزی‌ها هر دو ۳-۲ هستند، داستان خود را می‌گوید. سیتی تحت مارسکا بیش از حد آشفته شده است حتی بدون در نظر گرفتن آشفتگی بزرگتری که به طور بالقوه در صورت و زمان مجازات منتظر است. ما متعجبیم، باید بگوییم، که وقفه بین‌المللی بدون به‌روزرسانی عمده در مورد وضعیت سیتی گذشت. به طور کلی به طور قابل اعتماد و راحت درست بوده است که نوعی داستان یا داستان دیگر در مورد آنها در طول خلاء خبری منتشر می‌شود. ما فرض می‌کنیم که آنها رقبای محلی خود را برای این استراحت دارند.

شاید این به برخی از سرها اجازه داده باشد تا پاک شوند و شاید حتی دوباره وصل شوند، زیرا در این اطراف سردرگمی‌هایی وجود داشته است. اگر چنین است، نمی‌تواند به اندازه کافی زود باشد، زیرا با حذف یونایتد از دور رقابت، زمان زیادی طول نمی‌کشد تا توجه به مارسکا جلب شود اگر سیتی در طول مسیری به سمت کریسمس که شامل ناپولی، آرسنال، لیدز، برنتفورد، بارسلونا و بازگشت مارسکا با چلسی است، یک آشفتگی باقی بماند.

۱۷) اولیور گلاسنر (ناتینگهام فارست) (۱۶) اعداد زیربنایی فارست بسیار بهتر از نتایجشان بود، به این معنی که پیروزی ۳-۱ مقابل منچستر سیتی قبل از وقفه، آن شوک بزرگی که ممکن بود، نبود.

آنچه اکنون برای گلاسنر و تیمش مهم است این است که آیا توانایی لیام دِلاپ در تمام کردن شامش یک اتفاق یک‌باره بوده یا وضعیت عادی جدید. اگر دومی باشد، انتظار داشته باشید که آنها به سرعت از دردسر دور شوند زیرا این نه یک تیم است و نه یک مربی که باید در طول آنچه به نظر می‌رسد یک فصل لیگ برتر با مقدار زیادی آشغال قابل مشاهده‌تر است، دچار مشکل واقعی شوند.

اما اگر فارست به همان شکلی که در تمام فصل فرصت‌ها را از دست می‌داد، بازگردد، آنگاه گلاسنر ممکن است به زودی مجبور شود انتخاب‌های زندگی پس از پالاس خود را به طور جدی زیر سوال ببرد.

اینکه حتی آقای ماریناکیس نیز در طول شروع پر دردسر فارست در فصل، انگشت ماشه خود را بیش از حد تکان نداده است، حرف زیادی در مورد چگونگی پیش رفتن همه چیز از اینجا می‌زند.

۱۶) مائوریسیو پوچتینو (منچستر یونایتد، از نوامبر) (NE) هرگز گفته نشود که پوچتینو انتخاب‌های کسل‌کننده‌ای انجام نمی‌دهد. و این ممکن است یک نبوغ در همه جهات باشد. یونایتد به سراغ مدیری رفته است که سابقه اثبات شده‌ای در دستیابی به چیزهای خارق‌العاده در یک شغل به ظاهر غیرممکن در باشگاهی با مالکان اصلی که مشتاق تأمین میراث خود هستند، نه با موفقیت در زمین، بلکه با یک ورزشگاه جدید و درخشان و پرهزینه.

یا او ممکن است تا فوریه رفته باشد، و با یکی از بازیکنان سابق فرگی که رزومه مدیریتی او نشان می‌دهد که هیچ کاری در این شغل ندارد، جایگزین شود، و کل چرخه دوباره آغاز شود.

۱۵) توماس فرانک (کریستال پالاس، از نوامبر) (NE) چه منصفانه باشد یا نه، این دوره مدیریتی است که میراث بارکلیز فرانک را تعیین خواهد کرد. همه چیز تا کنون به راحتی قابل توجیه است.

موفقیت در برنتفورد؟ خوب، اما آنها باشگاهی بسیار خوش‌نام هستند، هر مدیری می‌تواند و در آنجا موفق خواهد شد، همانطور که مربی ضربات ایستگاهی او حتی بهتر از او عمل کرده است.

شکست در تاتنهام؟ خوب، اما آنها چنین سبد ناامیدی هستند، هر مدیری می‌تواند و در آنجا شکست خواهد خورد، همانطور که نشان داده شده است.

اما کریستال پالاس؟ حالا آنجا یک معیار است. هر مدیری که نتواند پالاس را به رتبه ۱۳ با ۴۷ امتیاز برساند، تنها می‌تواند یک شکست ناامیدکننده تلقی شود، زیرا رتبه ۱۳ با ۴۷ امتیاز جایی است که پالاس همیشه باید باشد.

آنچه فرانک حداقل به نفع خود دارد این است که پیروان چاپلوس او در رسانه‌ها مطمئناً حداقل نمره قبولی را به بقا تقلیل می‌دهند. با توجه به اینکه پالاس چقدر کاملاً فاسد بوده است، این ممکن است حتی منصفانه باشد.

۱۴) آلوارو آربلوا (فولهام) (۱۸) گوش کنید، انصافاً، وقتی ما به‌روزرسانی سپتامبر را نوشتیم، فکر نمی‌کردیم او برای به‌روزرسانی نوامبر هنوز اینجا باشد. ما فکر می‌کردیم که او هفته‌ها پیش توسط توماس فرانک جایگزین شده بود، و آربلوا در حالی که هنوز در مورد رئال مادرید صحبت می‌کرد، به غروب خورشید ناپدید می‌شد. اما هشت امتیاز از چهار بازی آخر لیگ، کل چشم‌انداز فصل و شروع آربلوا را تغییر داده است.

ما برای او ترسیدیم، واقعاً ترسیدیم. و صادقانه بگویم، هنوز هم کمی می‌ترسیم. ما در عرض دو هفته، پس از بازی‌هایی مقابل منچستر سیتی، بورنموث و تاتنهام که ترکیبی دلپذیر برای آزمایش تمام جنبه‌های عزم تازه فولهام به نظر می‌رسند، ایده روشن‌تری خواهیم داشت که آیا این یک جهش گربه مرده است یا یک تغییر معنادارتر.

ما هنوز فکر می‌کنیم آربلوا ممکن است زودتر از موعد در حالی که هنوز در مورد رئال مادرید صحبت می‌کند، به غروب خورشید ناپدید شود، اما حداقل فولهام دیگر مجبور نیست نگران بخش توماس فرانک باشد.

۱۳) ماتیاس جیسله (نیوکاسل) (۸) از جهات زیادی، مایه تاسف است که مایکل کریک به طور کامل نقش «مشکل نیست اما آیا او راه‌حل است؟» مدیر انتخابی این فصل را به خود اختصاص داد.

شاید رفتن او این جایگاه را برای دیگری آزاد کند، زیرا ماتیاس جیسله، اگر چیزی بیشتر نباشد، کاندیدای شایسته‌تری به نظر می‌رسد.

هیچ مدیری را نمی‌توان به طور واقع‌بینانه انتظار داشت که در چیزی که به طرز خنده‌داری «نیوکاسل ۲.۰» نامیده می‌شد پس از تابستانی که در آن سه نفر از بهترین و محبوب‌ترین بازیکنان قدیمی باشگاه (با استانداردهای امروزی شما) رفتند تا با ثروت هنگفتی از جوانان امیدوارکننده اما اثبات نشده در زمین جایگزین شوند، موفق شود، و سپس به یک مدیر ۳۸ ساله سپرده شود که بیشتر تجربه او به عنوان مرد اصلی در نیمکت مربیگری در لیگ نیمه‌بازنشستگی عربستان بود.

این یک استراتژی جسورانه بود. و مطمئناً این استراتژی به نیوکاسل تحمیل شد نه اینکه خودشان با میل خود آن را انتخاب کنند، اما هیچ‌کس آنها را مجبور نکرد که خود را با نام «۲.۰» بنامند.

واقعاً مهم نیست که چقدر منصفانه است که اکنون اشاره کنیم که این احتمالاً یک فصل انتقالی با پایان نیمه پایین جدول به عنوان نتیجه احتمالی خواهد بود؛ نکته مهم این است که چنین واقعیت‌های سختی آن چیزی نیست که هواداران نیوکاسل برای آن قرارداد امضا کرده‌اند و وضعیت «انتخاب بی‌طرفان» را به دست آورده‌اند. آنها فکر می‌کردند منچستر سیتی خواهند شد. و اکنون آنها نوعی منچستر سیتی هستند.

اما فقط به عنوان یک آزمایش اجتماعی برای تلاش برای درک اینکه آیا الف) بردن تعداد زیادی جام در یک دهه موفقیت غیرقابل تصور بهتر است، که در نهایت همه چیز خراب می‌شود و از بین می‌رود، یا ب) هرگز آن را در وهله اول نداشته باشیم. ما فکر می‌کنیم الف).

کاملاً هیچ‌کدام از این پیش‌زمینه‌ها برای موقعیت فعلی نیوکاسل تقصیر جیسله نیست، و در حالی که ۱۲ امتیاز از ۱۰ بازی بازگشت خیره‌کننده‌ای نیست، هنوز هم فاصله قابل توجهی با فاجعه‌ای که بسیاری پیش‌بینی کرده بودند، دارد.

عناصر نگران‌کننده‌ای وجود دارد. آنچه جیسله و تیمش احمقانه انجام داده‌اند این است که امتیازات خود را به ترتیب اشتباه به دست آورده‌اند، فقط یکی از پنج بازی اول خود را باخته‌اند در حالی که می‌توانستند بیشتر سختی بکشند اما سپس سه بازی از پنج بازی بعدی را باخته‌اند. و همچنین باخت‌های متوالی مقابل اورتون در لیگ و کارابائو، چیزی که باشگاه‌های فوتبال فقط زمانی انجام می‌دهند که بسیار ناراحت باشند.

اما نگران‌کننده‌تر از منحنی نزولی نیوکاسل، زمزمه‌هایی است که شروع به نشت کرده‌اند. وقتی جیسله بازیکنانش را به عدم پیروی از «نقشه» در مقابل اورتون متهم کرد، داستان‌های متقابل سردرگمی در مورد ماهیت آن نقشه به سرعت پدیدار شد. جیسله تلاش کرده است با دفاع «مانع زبانی» که به خوبی به کار گرفته شده است، آن را کم‌اهمیت جلوه دهد، اما این کارتی است که فقط یک بار می‌توانید بازی کنید. و وقتی این نوع تنش بین مدیر و بازیکنان شروع به جوشیدن می‌کند، معمولاً فقط یک راه دارد.

که مایه تاسف خواهد بود. جیسله یک قمار عظیم خارج از زمین برای باشگاهی بود که قبلاً مجبور شده بود قمارهای مشابه سنگینی در زمین انجام دهد. هیچ‌کس نمی‌توانست آنها را برای انتخاب گزینه‌ای امن‌تر در زمان استرس سرزنش کند، زمانی که آینده کل پروژه به شدت در تعادل است.

در طول دو فصل گذشته، علائم هشداردهنده کافی در مورد مکان‌های تاریکی که غرور، تکبر و رضایت می‌تواند حتی بزرگترین باشگاه‌ها را در آن قرار دهد، وجود داشته است. نیوکاسل باید بداند و بپذیرد که از این قاعده مستثنی نیستند.

با این حال، در حالی که ما نمی‌توانیم کاملاً تصمیم بگیریم که آیا شجاعت بوده یا حماقت که تصمیم گرفتیم با جفت کردن یک مدیر با سقف بالا و کف پایین با تجارت انتقالی پرمخاطره‌ای که بر آنها تحمیل شده بود، همه چیز را به خطر بیندازیم، ما هنوز آن را تا حدودی تحسین می‌کنیم. و امیدواریم که شجاعت یا حماقت کافی برای ادامه آن را برای مدتی حفظ کنند. ما می‌خواهیم ببینیم این چگونه پیش می‌رود، عمدتاً به این دلیل که الف) هیچ پوستی در بازی نداریم، بلکه ب) هیچ ایده‌ای هم نداریم. نمی‌توانم این مرد را درک کنم.

۱۲) فرانک لمپارد (کاونتری) (۱۳) اگر قرار است بازی‌های زیادی را ببازید، و این تیم کاونتری قرار است بازی‌های زیادی را در این سطح ببازد، پس مطمئن شوید که همه بازی‌های دیگر را ببرید. این یک فلسفه بد نیست، واقعاً، از سوپر فرانک، که تیمش در حال حاضر در کنار آرسنال و منچستر سیتی تنها کسانی هستند که با یک تساوی در این فصل سروکار نداشته‌اند.

امتیازات ناچیز یک امتیازی خود را نگه دارید. باشگاه‌های بزرگ مانند آرسنال، سیتی و کاونتری فقط به دنبال سه امتیاز هستند.

نه، اما جدی، شاید برخی از آن بازی‌هایی را که می‌بازید، مساوی کنید. به خصوص آنهایی که در نیمه دوم پیش می‌افتید.

۱۱) روبرتو دِزربی (تاتنهام) (۱۹) هنوز هیچ ایده‌ای نداریم که آیا خوب هستند یا نه. تاتنهام کلاسیک. واقعاً به نظر می‌رسید که آنها در آن دوره سه بازی پیروزی، چیزی را پیدا کرده‌اند، که دو مورد از قانع‌کننده‌ترین آنها زمانی بود که دِزربی بالاخره کاری را انجام داد که به نظر می‌رسید بدیهی‌ترین چیز در جهان است و ساندرو تونالی را با ماتیوس فرناندز در میانه میدان جفت کرد.

به طور غیرقابل توضیحی، او بلافاصله کنترل و متانت اطمینان‌بخش را رها کرد که به تاتنهام (و کنترل و متانت کلماتی نبودند که اغلب در توصیف تاتنهام در سال‌های اخیر در نظر گرفته می‌شدند) برای سفر به لیدز، جایی که هر دو شروع کردند اما نه در محور دوتایی که در مقابل چلسی و پالاس به خوبی کار کرد.

بنابراین تاتنهام، به آرامی اما مطمئناً، کنترل را واگذار کرد و پیروزی دیرهنگام لیدز تقریباً تمام نیمه دوم یک‌طرفه را که در آن تمام تعویض‌های دِزربی به جای کاهش مشکلات رو به افزایش تاتنهام، آنها را تشدید کرد، قابل پیش‌بینی کرده بود.

این یک راه بسیار، بسیار ناامیدکننده و ناامیدکننده برای پایان دادن به دوره‌ای بود که چنین دلگرم‌کننده بین وقفه‌های بین‌المللی بود، و هواداران تاتنهام فقط می‌توانند امیدوار باشند که او اکنون آن را برای همیشه از سیستم خود خارج کرده است.

تاتنهام این فصل فقط یک بازی در هفته انجام می‌دهد. واقعاً هیچ نیازی به پیچیده کردن انتخاب نیست، به خصوص وقتی سرنوشت (و حدود ۱۸۰ میلیون پوند) برای اولین بار از روزهای دور دمبله و وانیاما، ترکیبی در میانه میدان به آنها داده است که واقعاً به نظر می‌رسد ممکن است کار کند.

این هنوز فصلی است که می‌تواند برای دِزربی و تاتنهام از موقعیت فعلی شکننده و نامطمئن میانه جدولشان به هر سمتی بشکند. و با بازی‌های پیش رو مقابل ایپسویچ، ساندرلند و فولهام قبل از دربی شمال لندن، فرصت بزرگی برای تغییر مسیر به نفع آنها وجود دارد اگر دِزربی بتواند از تلاش برای خرابکاری بیش از حد خودداری کند.

۱۰) آندونی ایراولا (لیورپول) (۱۱) واقعاً فکر می‌کردیم تا الان ایده روشن‌تری در مورد اینکه ایراولا در لیورپول چگونه عمل خواهد کرد، خواهیم داشت. کلاه از سرش برمی‌داریم که ما را در حدس و گمان نگه داشته است.

مانند همه در انتهای جدول لیگ به جز آرسنال و برایتون، آنچه لیورپول ایراولا به نظر می‌رسد فاقد آن است، کنترل است. کمی آشفتگی بیش از حد در همه چیز وجود دارد. این باعث تماشای سرگرم‌کننده می‌شود، اما نتایج نامنظم.

لیورپول امسال بازی‌هایی را با نتایج ۶-۳، ۴-۳ و ۳-۲ به پایان رسانده است. ما از دیدن چنین حماقتی خوشحالیم، بدیهی است، اما به ندرت نشانه‌ای از تیمی است که کاملاً از عقل خود کنترل دارد.

یک چیزی که ایراولا بدون شک موفق به انجام آن شده است، جلب توجه الکساندر ایسااک پس از فصل اول دشوار و مختل شده او در آنفیلد است. این به تنهایی ممکن است اهمیت بیشتری از تمام عدم قطعیت‌های مختلف و جمع‌آوری شده در مورد چگونگی بازی لیورپول در حال حاضر داشته باشد.

با توجه به اینکه امسال بازی‌های خانگی را به منچستر سیتی و آرسنال واگذار کرده است، ملت مشتاق در این آخر هفته با امید و انتظار تماشا می‌کند که لیورپول همه را ناامید نکند مقابل یونایتد پوچتینو.

۹) سرگئی جاکیروویچ (هال سیتی) (۵) جاکیروویچ به طرز شگفت‌انگیزی یک دوره هشت بازی بدون برد در لیگ را بدون اینکه کسی متوجه شود یا اهمیت دهد، گذرانده است. او این کار را ماهرانه انجام داده است، می‌بینید، ابتدا با پیروزی در دو بازی اول خود برای ایجاد یک حاشیه امنیتی و سپس با رقابتی ماندن در طول آن دوره بدون برد.

پنج بازی از هشت بازی مساوی شده است، به این معنی که هیچ سقوط دراماتیکی در جدولی که هنوز پر از تیم‌های بسیار ضعیف است که هر ترکیبی از آنها می‌تواند در نهایت دچار مشکل وحشتناکی شود، وجود نداشته است، در حالی که هر سه شکستی که آنها متحمل شده‌اند فقط با یک گل اختلاف بوده است تا از شناسایی گسترده‌تر جلوگیری شود.

هیچ‌کس، هیچ‌کس، مدیر هال سیتی را برای شکست ۱-۰ در آرسنال سرزنش نمی‌کند.

با این حال، ما احتمالاً توصیه می‌کنیم حداقل یکی از بازی‌های آینده مقابل کریستال پالاس و هال را ببرید، پس از آنچه که به نظر می‌رسد یک شکست اجتناب‌ناپذیر یک گله‌ای مقابل برایتون است.

۸) گری اونیل (ایپسویچ) (۷) ما دوست داریم که گری اونیل سنت حیاتی بارکلیز «آتش‌نشان» را زنده نگه می‌دارد. اگر او و کمی ویتور پریرا نبودند، مهارت‌های اجداد او ممکن بود برای نسل‌های آینده برای همیشه از بین برود.

ایپسویچ امسال بی سر و صدا کار خود را انجام داده است، فقط امتیازات کافی را برای جلوگیری از شناسایی و دردسر جمع‌آوری کرده است، علیرغم انتخاب جسورانه برای رویکرد به کل فصل بدون دروازه‌بان واقعی.

اگر بخواهیم بیش از حد انتقادی باشیم، ممکن است بپرسیم که آیا اونیل و بچه‌ها ممکن است در نظر بگیرند که قبل از وقت تلف شده، گل پیروزی را به ثمر برسانند. و ممکن است پیشنهاد کنیم که شکست در هر دو بازی شش امتیازی قبل از وقفه مقابل فارست و هال می‌تواند در محاسبه نهایی بی‌دقت و پرهزینه باشد.

۷) دنیل فرکه (لیدز یونایتد) (۳) یک دوره پنج بازی ناخوشایند بدون برد برای تیمی از لیدز که همه موافقند بسیار خوب است، با یک بازدید به موقع از دکتر تاتنهام برطرف شد و هیچ دلیلی برای تصور اینکه اوضاع برای لیدز و فرکه در زمان از سرگیری لیگ برتر خوب نخواهد بود، وجود ندارد.

آنها یک دوره بازی‌های عجیب و غریب در پیش دارند بین اکنون و سال نو، که در آن حریفان «هشت بزرگ» با تیم‌های درگیر سقوط متناوب هستند. اگر لیدز کاری را که باید با دومی انجام دهد و در طول مسیر امتیازاتی را از اولی کسب کند (که آنها قطعاً باید انجام دهند، زیرا هیچ‌کدام از آن بازی‌ها مقابل آرسنال نیست و واقعاً فقط آرسنال است که شما باید نگران آن باشید برای این تیم لیدز یا در واقع اکثر تیم‌ها در این زمان) فرکه باید گام قاطع دیگری به سوی دور کردن کامل خود از اسکات پارکر به عنوان متخصص صعود-سقوط این دوران بردارد. و دور کردن خود از اسکات پارکر قطعاً یک تمرین خوب است.

با این حال، یک دوره بازی سرگرم‌کننده برای پایان دادن به سال ۲۰۲۶ بسیار خوب: چلسی، کاونتری، منچستر سیتی، ایپسویچ، لیورپول، فولهام، استون ویلا، هال.

۶) میکل آرتتا (آرسنال) (۶) میکل آرتتای بیچاره. آسان است که فراموش کنیم او چند سال پیش در حال ساختن یک تیم آرسنال واقعاً دوست‌داشتنی و بسیار تماشایی بود، اما (کاملاً قابل درک) رویکرد خود را کاملاً تغییر داد تا تیمی از جادوگران تاریک بسازد، که برای برداشت امتیاز به قیمت همه چیز بهینه شده بود تا با ماشین منچستر سیتی که ظاهراً شکست‌ناپذیر است، رقابت کند.

اکنون که تیم خود را به نقطه غیرقابل تماشایی بودن به طور چشمگیری بهینه کرده است، متوجه می‌شود که نیازی به زحمت نداشته است. همه دیگران تا منچستر سیتی کمی بی‌کفایت هستند، و تیم آرسنال ۲۳/۲۴ جام‌های لیگ بعدی را به همان اطمینان اما با سرگرمی بسیار بیشتری نسبت به نسخه ۲۶/۲۷ آرتتا کسب خواهد کرد.

تقصیر او نیست، اما این جایی است که ما هستیم. خب کمی تقصیر اوست. او باید مسئولیتی را بر عهده بگیرد، اگر فقط برای شوخی‌های عجیبی که اصرار دارد برای فریب دادن و گیج کردن بازیکنانش انجام دهد.

اما هرچه در مورد روش‌های او فکر کنید، نمی‌توانید با نتایج مخالفت کنید. به فرآیند اعتماد شده است، و ما ممکن است در ابتدای دوران سلطه باشیم.

که همچنین به این معنی است که باشگاه‌های دیگر سعی خواهند کرد یک جادوگر شیطانی مشابه پیدا کنند، که هیچ‌کدام به هیچ وجه کار نخواهد کرد اما همه آنها مقداری چرندیات درجه یک را مستقیماً از یک طرح «این گافِر بود» از جاش پوگ ارائه خواهند داد.

۵) اونای امری (استون ویلا) (۱۵) یک تابستان پرآشوب دیگر و شروع دشوار فصل، هم امری و هم ویلا را در سپتامبر در انتهای اشتباه جدول قرار داد. اما حتی در آن زمان، ساده‌ترین سناریوی ساعت متوقف شده دو بار در روز را ارائه می‌داد.

همه چیز خوب خواهد شد، درست است؟ بله. بله، همینطور است. تا زمانی که امری آنجاست، ویلا می‌تواند و همه چیز را فتح خواهد کرد به جز برداشتن تراشه از شانه خود.

دو ماه بعد و… بله. شما هنوز هم گاهی اوقات به طور تصادفی تعجب می‌کنید که امری چقدر برای نگه داشتن کل نمایش ویلا در جاده حیاتی است، اما در حال حاضر آن نگرانی‌ها واقعی اما دور هستند. او خوشحال است، ویلا خوشحال است، قرارداد جدیدی وجود دارد، و اثبات مفهوم که امری به اندازه کافی زیرک است که حتی به طور جدی به ایده بی‌معنی رها کردن همه چیز در ویلا برای تبدیل شدن به آخرین شکست‌خورده جمع‌آوری‌کننده سرزنش در شغل غیرممکن مدیر منچستر یونایتد فکر نکند.

با این حال، ویلا و امری فقط باید در این آخر هفته مقابل ساندرلند پیروز شوند تا از لغزش بی‌دقت به یک دوره پنج بازی بدون برد در پشت مشارکت خود در جشنواره چرندیات در منچستر یونایتد اجتناب کنند. به خصوص با سفر پیش رو به گالاتاسرای و وعده غیرقابل اطمینان که بازی در یک زمین «مناسب» برگزار خواهد شد پس از اینکه کار بر روی نصب چمن جدید باعث شد بازی لیگ گالا از پارک RAMS دور شود.

۴) دیوید مویس (اورتون) (۱۲) بچه‌ها، چرا اینقدر بالا در رتبه ششم هستید، شما سوسیس‌های احمق؟ این یک کار عالی است که اورتون این فصل انجام می‌دهد، که حماقت محض بخش‌های وسیعی از لیگ برتر ۲۶/۲۷ را با نشان دادن در آنچه که ما واقعاً امیدواریم یک اثر هنری نمایشی تمام ساله باشد، برجسته می‌کند که شایستگی بی‌وقفه تقریباً بی‌لذت و یک برش ضخیم از تیرنو بری می‌تواند شما را در این فصل به طرز فوق‌العاده‌ای پیش ببرد.

هیچ‌کس هرگز به خود زحمت نمی‌دهد که استدلال کند که اورتون بهتر از، مثلاً لیدز یا ویلا یا برنتفورد در این فصل بوده است. با این حال، جدول لیگ آنجاست، اصرار دارد که برعکس است.

انرژی قوی رتبه یازدهمی اورتون – و در واقع مویس – هنوز هم وجود دارد که احساس می‌شود نمی‌تواند دوام بیاورد، اما ما واقعاً امیدواریم که به نحوی دوام بیاورد.

۳) کیت اندروز (برنتفورد) (۲) ما این را به عنوان انتقاد از اندروز نمی‌گوییم – ببینید او چقدر در این لیست بالا باقی مانده است – اما این فکر به ناچار به ذهن می‌رسد که برنتفورد ممکن است اکنون آنقدر ذاتاً، به طور غیرقابل توصیفی برنتفورد باشد که بتواند بدون مدیر هم فعالیت کند.

تنها شکست‌های لیگ برنتفورد در این فصل در مقابل لیورپول، به سختی، و برایتون، به طور قاطع، بوده است. هیچ‌کدام از آن دو واقعاً مشکل نیستند. آنها همچنین اسپرز و چلسی را شکست داده‌اند، که همیشه برای دیگران سرگرم‌کننده است.

در بین همه اینها، آنها به طور بی‌نقص برنتفورد کرده‌اند و بسیار سخت شکست می‌خورند و به طور مداوم شایسته هستند. تا زمانی که اندروز کار احمقانه‌ای مانند رفتن به باشگاه دیگری انجام ندهد، او یک حرفه بارکلیز عالی در اینجا برای خود دارد.

۲) مارکو رز (بورنموث) (۱۴) بدون برد در شش بازی اول لیگ برتر و بلافاصله پس از آن یک دوره چهار بازی پیروزی، اگر هیچ چیز دیگری نباشد، ادای احترام واقعی به سلف بورنموث اوست. همچنین باخت ۵-۱ در آخرین بازی از دوره بدون برد، یک کار خوب بود.

شایسته است که بگوییم، برای اینکه به سبک لمپاردین به نیمه جدی بودن برویم، سفر به استمفورد بریج حتی در آن زمان نیز یک استثنا به نظر می‌رسید. رز در آن دوره اولیه بازی‌ها بردی در لیگ برتر کسب نکرده بود، اما هیچ چیز در مورد بورنموث نشان نمی‌داد که آنها ناگهان برای جدایی ایراولا دیگر بورنموث نباشند. شکست خفیف مقابل منچستر سیتی چیزی را ثابت نکرد، و آنها واقعاً باید حداقل یکی از تساوی‌های ۲-۲ نسبتاً ناامیدکننده مقابل نیوکاسل و برنتفورد در سپتامبر را می‌بردند.

فرصت بزرگی برای ادامه دوران خوب وجود دارد، با بازی‌های پیش رو مقابل فارست و فولهام در لیگ برای تیمی که فرم کلی آن در تمام رقابت‌ها اکنون هشت پیروزی متوالی در فضای حدود یک ماه گذشته است.

۱) فابین هورتزلر (برایتون) (۱) برایتون را مجبور کرده است که بهترین و مؤثرترین فوتبال را در کشور بازی کند، در یک سمت گل‌های فراوان می‌زند و در سمت دیگر تقریباً هیچ گلی دریافت نمی‌کند.

برایتون هورتزلر شایسته مقام دوم در لیگ است، هیچ چیزی در مورد آنها وجود ندارد که نشان دهد این یک اتفاق گذرا است که از بین خواهد رفت، و بنابراین چشم‌انداز واقعی برای صعود نسبتاً راحت به لیگ قهرمانان در حالی که لیگ کنفرانس اروپا را نیز با چرخش روی * خود می‌برد.

تنها ابر کمرنگ در افق، موهای فزاینده کمرنگ هورتزلر است. واقعاً برای او متأسفیم که کلاه مویی جواب نداد. تمام این هوای مرطوب ممکن است برای فوتبال روان برایتون مفید باشد اما به هورتزلر که به طور فزاینده‌ای در نگه داشتن موهایش متزلزل است، کمکی نمی‌کند. و همانطور که می‌دانیم، هرگز یک مدیر فوتبال طاس موفق وجود نداشته است.