“این ورزشگاه خاطرات بدی را زنده می‌کند، اما امیدوارم بتوانم آن‌ها را با خاطرات خوبی جایگزین کنم،” هری کین روز دوشنبه گفته بود و ۲۴ ساعت بعد، این شروعی بود. شاید قدم کوچکی برای بازگشت در ۵ ژوئن و تلاش دوباره برای قهرمانی در لیگ قهرمانان در ورزشگاهی که فینال ۲۰۱۹ را در آن باخت. در اولین حضور اروپایی خود از زمان کسب توپ طلا، کاپیتان انگلیس نتوانست گلزنی کند، اما او و تیمش بایرن مونیخ، اتلتیکو مادرید، دیگر تیم نیمه‌نهایی فصل گذشته را شکست دادند. آن‌ها این کار را به گونه‌ای انجام دادند که نشان می‌دهد شانس آن‌ها در این فصل جدی است.
شاید درخشان نبود، اما تقریباً از همان ابتدا برتر بودند، از نظر فیزیکی و فوتبالی غالب بودند. این تیمی با نقاط ضعف کم، پرتنش و در کل چشمگیر است. تنها کاری که اتلتیکو می‌توانست انجام دهد مقاومت بود و هرگز واقعاً احساس نمی‌شد که بتوانند ۹۰ دقیقه مقاومت کنند؛ در نهایت، آن‌ها ۵۴ دقیقه دوام آوردند. آن زمان بود که لئونارت کانتس اولین گل را به ثمر رساند. سپس کنراد لایمر عالی، دومین گل را در شبی به ثمر رساند که ۱۹ شوت زدند. مدتی بود که کار سخت شده بود و آن‌ها مجبور بودند منتظر بمانند، اما در نهایت بایرن کمی بهتر بود.
اگرچه با شوت جولیان آلوارز که از کنار دروازه رد شد در دقیقه ۱۱۵ شروع شد، بهترین تصویر نیمه اول احتمالاً دومین شوت آرژانتینی ۱۹ دقیقه بعد بود. اگر اولین تلاش از لبه محوطه جریمه بود، فرصتی پیش آمد، دومی از لبه دایره میانی، عمیقاً در نیمه اتلتیکو بود و بیشتر درباره فرصت‌ها نبود تا فقدان آن‌ها. درست است، مانوئل نویر از خط دروازه دور بود، اما آلوارز ۷۰ یارد دورتر بود و شوت او هرگز واقعاً پرواز نکرد و هرگز احتمال پرواز نداشت، و به سمت بیرون رفت.
اجتناب از این نتیجه‌گیری که او به دلیل نوعی ناتوانی، تمایل به انجام کاری ، هر کاری، دست به این اقدام زده بود، دشوار بود. اتلتیکو فرصت‌های بسیار کمی برای نزدیک شدن به دروازه نویر و فرصت‌های چندانی برای نزدیک شدن به توپ داشت. یک لحظه وجود داشت که سانتر مارک پوبیل تقریباً به الکساندر سورلوت رسید که نتوانست به اندازه کافی پایین خم شود تا در تیرک دور به آن برسد، و لحظه دیگری که نروژی لحظه‌ای به نظر می‌رسید از دایوت اوپامکانو فرار کرده است. با این حال، این همه ماجرا بود. او چهره‌ای بزرگ و کاملاً تنها بود.
بایرن با تقریباً ۷۰ درصد مالکیت توپ به پایان نیمه رسید، که بیشتر آن در یک نوار ۱۰ تا ۱۵ متری در جلوی محوطه اتلتیکو و گاهی اوقات در داخل آن بود. تیم دیگو سیمئونه به تدریج بیشتر و بیشتر به عقب رانده شد، ناامیدی از عدم اجازه ورود به بازی افزایش یافت. و با این حال، این ناامیدی مشترک بود و این به نوعی تمرین صبر برای هر دو طرف تبدیل شده بود: در واقع سیمئونه ممکن بود از اینکه تیمش چه فضاهای کمی به بایرن داده بود، رضایت داشته باشد، که بایرن ضربه زد و فشار آورد و به ندرت به حرکت درآمد اما راهی برای عبور پیدا نکرد.
کین در میانه بسیاری از حرکات بایرن بود و چند بار در انتهای تیز آن‌ها ظاهر شد. او یکی را برای کانتس آماده کرد تا شوت کند، فرصتی برای بازیکن ۱۸ ساله باز شد، و دو بار خودش شانس گلزنی داشت. کین با تکیه بر عقب، در حال چرخش، یکی را از هفت یاردی به بیرون زد. دیگری از موقعیت مشابهی آمد که لایمر سانتر کرده بود و به آلفونسو دیویس در تیرک دور رسیده بود. دوباره در حال چرخش، تلاش کین به طرز ماهرانه‌ای توسط دیوید هانکو مسدود شد. یوسیپ استانیچ یکی را به بیرون زد و لایمر، که بیشتر وینگر بود تا مدافع، نیز شوت خود را خراب کرد زمانی که به نظر می‌رسید در موقعیت بود.
بیشتر اوقات بایرن وارد نمی‌شد، اتلتیکو آن‌ها را پشت دروازه نگه می‌داشت. شک همیشه این بود که این چه مدت می‌تواند ادامه یابد، یان اوبلاک مجبور شد ۳۰ ثانیه پس از شروع مجدد، از جاشوا کیمیش مهار کند. به طور معنی‌داری، این اولین مهار دروازه‌بان بود، اما بایرن ادامه داد. وقتی تام بیشوف ضدحمله لحظه‌ای اتلتیکو را متوقف کرد و مدتی بعد کین را پیدا کرد، کاپیتان انگلیس از سمت چپ وارد شد و به بیرون زد. و سپس، تنها ۹ دقیقه بعد، اتلتیکو دری را که قبلاً قفل کرده بود باز کرد. شوت منحرف شده بیشوف به پای رابین لو نورماند و پوبیل افتاد. هیچ کدام مسئولیت آن را بر عهده نگرفتند؛ بلکه آن‌ها مانع یکدیگر شدند. کانتس آن را از آن‌ها گرفت و از اوبلاک عبور داد.
بازی در آنجا تغییر کرد، یا به نظر می‌رسید که تغییر کرده است، و سیمئونه نیز همینطور: سه تعویض – لی کانگ-این، کوکه و آدامولا لوکمن تقریباً بلافاصله وارد شدند – نقش خود را ایفا کردند، اما شاید بیشتر به رویکرد مربوط بود تا بازیکنان. اتلتیکو شروع به بازی کرد، توپ را در اختیار گرفت، و در دقیقه ۶۵ یک حرکت هوشمندانه و پاس هوشمندانه از آلوارز باعث شد مارکوس یورنته در محوطه جریمه بچرخد و اولین مهار نویر را رقم بزند.
البته تولید گل فراوان نبود و خطر – و واقعیت – این بود که این امر باعث شد بایرن کمی از فضایی که قبلاً از آن محروم بود، به دست آورد. آن‌ها از این موضوع لذت بردند، مایکل اولیس به زودی لایمر را به سمت راست فرستاد تا شوت کند و به بیرون بزند. در همین حال، اتلتیکو نمی‌توانست با آن‌ها رقابت کند. سپس کین به بیرون زد. سپس اوپامکانو از عقب زمین عبور کرد و شوت منحرف شده‌ای زد که به تیرک دروازه برخورد کرد.
گلی که بازی را تمام کرد زمانی به ثمر رسید که دیویس یورنته خسته را ربود، کین پاس دقیقی به لایمر در سمت راست داد و اتریشی خونسردی لازم را داشت تا منتظر بماند تا هانکو برای مسدود کردن یک شوت ساختگی که نیامد، به سمت او سر بخورد و سپس، با فریب خوردن مدافع، ضربه‌ای به بالای تور زد. هنوز زمانی برای یک تلاش دیگر کین، پنجمین تلاش او، وجود داشت. آن نیز به بیرون رفت، اما کار تمام شده بود و روزهای دیگری نیز خواهد بود؛ شاید، او امیدوار است، بزرگترین روز همه، دوباره در اینجا.