این یک مناسبت تاریخی برای هری کین بود، روزی که او با ۱۲۶ بازی ملی، از پیتر شیلتون به عنوان پرافتخارترین بازیکن مردان کشورش پیشی گرفت. و در بیشتر شب، به نظر می‌رسید که تمایل به جشن گرفتن او، حداقل قبل از بازی، مهم‌ترین چیز بود. فوتبال واقعی در این بازی لیگ ملت‌ها حاشیه‌ای به نظر می‌رسید.
انگلیس ماه گذشته کرواسی را ۷-۰ در رییکا در هم کوبیده بود؛ این سنگین‌ترین شکست تاریخ کرواسی بود. اینجا داستان متفاوتی بود. انگلیس بی‌دقت بود، فاقد سرعت و هیجان بود و جو کلی در ومبلی خسته کننده بود. کرواسی بعید بود دوباره تحقیر شود و آنها با گل پتر سوچیچ در دقیقه ۶۰ پس از اشتباهی از یارل کوانسا، که بازی را ۱-۱ مساوی کرد، احساس انتقام کردند.
در آن نقطه بود که کین دراماتورژی را به دست گرفت. قرار بود این شب او در ۹۰ دقیقه باشد، مگر نه؟ در یک صحنه کرنر انگلیس در محوطه جریمه کرواسی، کوانسا احساس کرد که ایوان اسمولچیچ پیراهن او را کشیده است و وقتی به زمین افتاد، به نظر می‌رسید که داور ویدئویی علاقه‌مند خواهد شد. همین‌طور هم شد و تصمیم گرفت که این صحنه پنالتی است – و نه اینکه کوانسا بیش از حد به زمین افتاده باشد.
نوبت کین بود که از نقطه پنالتی ضربه بزند. لرزش آشنای همیشگی او و ضربه به وسط دروازه، به سختی از پای دروازه‌بان، دومینیک لیواکوویچ، عبور کرد. این ۹۲مین گل ملی کین بود؛ ۲۷مین پنالتی موفق او.
کرواسی تا پایان جنگید و در دقایق پایانی چند فرصت داشت، که بهترین آن در دقیقه ۸۲ بود که نیکولا واسیچ با یک لمس توپ شوت زد و توپ کمی به بیرون رفت. انگلیس به اندازه کافی کار را انجام داد. توماس توخل به امتیازات نیاز داشت تا اطمینان حاصل کند که تیمش با شانس پیروزی و پیشی گرفتن از اسپانیا در مادرید در بازی روز یکشنبه، در صدر گروه قرار می‌گیرد. او به خواسته‌اش رسید.
کین قبل از شروع بازی با چهار فرزندش وارد زمین شد و قبل از شروع بازی چیزهای زیادی برای او – و آنها – وجود داشت که باید در نظر می‌گرفتند. اول از همه، بنر بزرگی پشت یکی از دروازه‌ها بود که کین را «بهترین بازیکن انگلیس» معرفی می‌کرد. سپس، پس از اینکه او جام توپ طلای خود را به اهتزاز درآورد، هدایایی از سوی شیلتون، لوکا مودریچ و شاهزاده ویلیام ارائه شد. هدایایی که آنها به ترتیب به همراه داشتند، یک یادگاری کوچک، یک کپی از اولین توپ فوتبال که در سال ۱۸۸۰ به کرواسی آورده شد و یک پیراهن قاب شده یادبود کین بود.
این اتفاق سریع بود. به ندرت اینقدر سریع هدایایی اهدا شده بود. تا حدودی قابل پیش‌بینی بود که با شروع بازی، اثری از آن هیجان باقی نماند. آیا نمایش قبلاً تمام نشده بود؟ تماشاگران ومبلی خواب آلود بودند. صدا از هواداران کرواسی می‌آمد. توخل همیشه در شروع بازی خواهان شدت عمل بود. این وجود نداشت.
تاریخچه‌ای بین این دو ملت وجود دارد، با در نظر گرفتن رویارویی‌های بزرگ در تورنمنت‌ها و آن بازی که انگلیس را از رسیدن به یورو ۲۰۰۸ باز داشت. کلمات «والی» و «برولی» همه را به یاد آن زمان می‌اندازد. کرواسی با خاطره تلخ بازی قبلی به ومبلی آمده بود؛ شکست سنگین آنها در رییکا توسط اسلاون بیلیچ «شرم ابدی» توصیف شده بود.
سرمربی کرواسی در آن مقطع دید که انگلیس دفاع چهار نفره آنها را از هم درید. این بار او به خاطر امنیت بیشتر، با سه مدافع میانی بازی کرد و جایی برای مودریچ ۴۱ ساله در ترکیب اصلی نبود. آیا او برای بازی خانگی روز یکشنبه مقابل چکیا کنار گذاشته شده بود؟
کین در اواسط نیمه اول در گل اول نقش داشت، پاسی از لوئیس هال دریافت کرد و یک پاس قطری زیبا به جود بلینگهام در سمت راست محوطه جریمه کرواسی فرستاد. بلینگهام با یک ضربه والی اول، توپ را ارسال کرد و آنچه در پی آمد یک فاجعه شخصی برای یوشکو گواردیول بود. او پاهایش را در هم گره زد و اجازه داد توپ به مورگان راجرز برسد، که با عقب رفتن و ضربه زدن، توپ را از کنار لیواکوویچ دروزاه‌بان در فاصله نزدیک وارد دروازه کرد. دروازه‌بان نتوانست به موقع واکنش نشان دهد.
انتخاب چشمگیرتر توخل، قرار دادن ترنت الکساندر-آرنولد به جای بن وایت در دفاع راست بود و بازیکن رئال مادرید به موقعیت‌های پیشرفته‌ای دست یافت. او چند پاس خوب داد. او می‌خواست نبض بازی را تندتر کند. بلینگهام نیز با آن پیشروی‌هایش همین کار را کرد. در نیمه اول همه چیز نسبتاً سرد بود؛ انگلیس در کنترل بازی بود اما اتفاق زیادی رخ نمی‌داد. به راحتی می‌شد احساس کرد که کرواسی از اینکه تحت فشار قرار نگرفته بود، راضی است.
کین به عقب زمین آمد. او می‌خواست حرکات انگلیس را جرقه بزند. او حتی اوت دستی‌ها را می‌انداخت. راجرز، که توخل او را در بال راست بازی داد، آزادی عمل داشت تا به مناطق مرکزی حمله وارد شود. الکساندر-آرنولد بالا رفت؛ گاهی تا موقعیت مهاجم نوک. راجرز و الکساندر-آرنولد ترکیبی جالب بودند.
کین در ابتدای نیمه دوم به گل نزدیک شد، ضربه نزدیک او دفع شد و بلینگهام نتوانست ضربه خود را پس از اینکه آنتونی گوردون سعی کرد با یک شیرجه واضح پنالتی بگیرد، به ثمر برساند.
انگلیس در خواب بود. به نظر می‌رسید که رضایت از خود رخنه کرده است. الیوت اندرسون چند پاس اشتباه داد. هال مجبور شد در یک دوئل یک در مقابل یک با ایگور ماتانوویچ پیروز شود و کرنر داد. از آنجا، انگلیس بیدار شد. گواردیول برای توپ هوایی جنگید و وقتی توپ برگشت، یارل کوانسا سعی کرد برای جردن پیکفورد سر بزند؛ یک حرکت پرخطر. او به سادگی پتر سوچیچ را ندید که پایش را دراز کرد و توپ را وارد دروازه کرد.
کین وارد شد. دقایق پایانی با هو کردن بن وایت هنگام ورودش به جای الکساندر-آرنولد قابل توجه بود. و کرواسی تهدید به زدن گل تساوی دوم کرد. جیمز گارنر، که به عنوان تعویضی وارد شده بود، توپ را در آستانه گلزنی داشت اما بلینگهام به دلیل آفساید پرچم خورد. انگلیس پیروزی را به دست آورد.