در بوکس، برخی می‌گویند با کلاس‌ترین راه برای خداحافظی این است که روی پشت دراز بکشی و به چراغ‌ها خیره شوی. همه پایان‌های افسانه‌ای را دوست دارند، اما پایان بسته‌ای وجود دارد که با پذیرش شکست حاصل می‌شود.
با وجود گلزنی در آخرین بازی ملی خود در بوئنوس آیرس، پیروزی دوستانه ۳-۰ مقابل بنین، لیونل مسی دوران حرفه‌ای خود را در آرژانتین به پایان رساند. طعم نهایی و غالب، طعم باخت بود.
این بازیکن ۳۹ ساله که هشت بار برنده توپ طلا شده است، پس از جام جهانی ۲۰۲۶ از فوتبال ملی خداحافظی کرد. بازی خداحافظی او در ورزشگاه نمادین مونومنتال، خانه ریور پلات برگزار شد.
تصویر در گالری باز شود
لیونل مسی از فوتبال ملی خداحافظی کرد (گتی ایماژ)
مسی که به طور گسترده‌ای به عنوان بزرگترین فوتبالیست تمام دوران شناخته می‌شود، با افزایش بیشتر ارزش خود در تابستان از این ورزش کنار رفت. او انتظارات را، حتی برای خودش، در جام جهانی کاملاً پشت سر گذاشت تا نشان دهد که هنوز هم می‌تواند در آستانه ۴۰ سالگی نمایش خیره‌کننده‌ای داشته باشد. هشت گل، چهار پاس گل و، برای مدت کوتاهی، برترین گلزن تاریخ جام جهانی - قبل از اینکه کیلیان امباپه، برنده کفش طلایی، این عنوان را از آن خود کند - نمایشی واقعاً قابل توجه برای جادوگر آرژانتینی بود، حتی اگر همه اینها به هیچ نتیجه‌ای نرسید.
پس از هدایت مدافع عنوان قهرمانی به دومین فینال متوالی جام جهانی، او نتوانست قهرمانی خود را در قطر تکرار کند تا در بالاترین سطح به پایان برساند. در واقع، این پایین‌ترین سطح بود. درگیری پس از بازی آرژانتین که توسط لئاندرو پاردس و همکارانش آغاز شد، سایه‌ای از شرم را بر او و کل ملت افکند، هرچند مسی در عملکرد شرم‌آور آرژانتین بی‌تقصیر نبود.
در پی اخراج انزو فرناندز در وقت‌های تلف شده نیمه دوم پس از هل دادن پاو کوبارسی، او تلاش کرد تا بازی را متعادل کند پس از اینکه مارک کوکورلا در حالی که دهانش را پوشانده بود صحبت کرد و با استناد به «قانون وینیسیوس» از داور خواستار کارت قرمز شد - چیزی که به لطف نژادپرستی ادعایی هموطنش جیانلوکا پرستیانی به بازی اضافه شده بود. این یک انحراف ناامیدانه از صداقت ورزشی از سوی یک اعجوبه فوتبال بود که به نظر می‌رسید از اشتباهات مصون است.
تصویر در گالری باز شود
مسی بخشی از شرم ناشی از شکست آرژانتین در فینال جام جهانی در تابستان بود (گتی ایماژ)
تلاش‌های او هم در این زمینه و هم با توپ در پاهایش بی‌ثمر بود. اسپانیا در وقت‌های اضافه شایسته پیروزی در برابر ضد فوتبال آرژانتین بود.
اشک‌های مسی در سواحل نیوجرسی از اجتناب‌ناپذیری حکایت داشت. هرچند با رسوایی فردی کمتری نسبت به دیگو مارادونا قبل از او، که بازنشستگی ملی او پس از تست ناموفق مواد مخدر در جام جهانی ۱۹۹۴ بود، مسی نیز به طور مشابه به پایان دوران خود به عنوان چهره قهرمان آرژانتین نزدیک می‌شد. این با درگذشت پدر و مدیر برنامه‌هایش، خورخه، در سن ۶۸ سالگی پس از یک بیماری طولانی، مهر تأیید خورد.
شش هفته پس از فینال، مسی بازنشستگی خود را تأیید کرد. او در اینستاگرام نوشت: «زمان زیادی باقی نمانده است، فصل‌ها به پایان می‌رسند و این فصلی است که عمیقاً مرا آزار می‌دهد. من عاشق تیم ملی بودم، هستم و همیشه خواهم بود. تمام توانم را گذاشتم، دیگر چیزی برای دادن ندارم و علاوه بر این، بازیکنان جوان فوق‌العاده‌ای در پشت سر من هستند که شایسته فرصت خود هستند.»
حس درستی بود. پس از ۲۱ سال، ۲۰۷ بازی، ۱۲۵ گل و ۶۸ پاس گل، تنها یک بازی دیگر وجود خواهد داشت. یک دوران حرفه‌ای ملی که با درد و پشتکار مشخص شده بود، او با یک جام جهانی، دو کوپا آمریکا و یک مدال طلای المپیک به پایان می‌رسد؛ هرچند در تضاد با موفقیت باشگاهی‌اش، او بیشتر اوقات در آخرین مانع شکست می‌خورد. مدال‌های نایب قهرمانی در دو جام جهانی و سه کوپا آمریکا، شکست‌های مکرر در دوران مسی - چیزی که در نهایت به سوخت موشکی برای نسل فعلی بازیکنان تبدیل شد، که متعهد به رساندن آن عناوین به او قبل از اینکه خیلی دیر شود، بودند. لیونل اسکالونی تیمی ساخت که اول و مهمتر از همه برای مسی می‌مرد؛ آن تیم اولین جام جهانی آرژانتین را از سال ۱۹۸۶ و سومین جام جهانی را به دست آورد.
او در حالی بازنشسته شد که به آنچه می‌خواست دست یافت و به عنوان یک قهرمان بی‌چون و چرا بازنشسته شد. همین را نمی‌توان در مورد همتای «بحث GOAT» او گفت، اگر بتوان او را دیگر اینطور نامید، زیرا پایان کریستیانو رونالدو با توجه به آخرین عصبانیت او، به ناامیدکننده‌ترین شکل ممکن بود.
پس از حداقل دو سال مانع‌تراشی برای تلاش‌های تیم، اشغال یک جایگاه در ترکیب اصلی که باید به کسی جوان‌تر و شایسته‌تر می‌رسید، رونالدو به جای استفاده از پایان طبیعی چرخه جام جهانی برای خداحافظی از کفش‌های ملی خود، در تیم باقی ماند. این تا زمانی ادامه داشت که او به دلیل وعده‌های شکسته ادعایی توسط خورخه ژسوس، سرمربی تیم، که مربوط به نیمکت‌نشینی بدون استفاده برای اولین بار در ۱۸ سال در بازی لیگ ملت‌های اروپا مقابل نروژ بود، از تیم خارج شد؛ دیداری که پرتغال برد و گونسالو راموس، جانشین او، گل پیروزی را به ثمر رساند.
تصویر در گالری باز شود
آخرین عصبانیت کریستیانو رونالدو برای پرتغال باعث شد دوران حرفه‌ای ملی او به ناامیدکننده‌ترین شکل ممکن به پایان برسد (گتی)
نکته اینجاست که دیگر هیچ‌کس واقعاً اهمیت نمی‌دهد. رونالدو مانند آن دستمال خیس خودخواه است که می‌شناسید و پست می‌گذارد: «شبکه‌های اجتماعی‌ام را پاک می‌کنم، از آدم‌های دروغین خسته شدم. اگر مرا نیاز دارید، به من پیامک بزنید.» جز اینکه او ۱۴ ساله نیست، بلکه ۴۱ ساله است.
به نظر می‌رسد او واقعاً این پیام غلتیدن چشم‌های جمعی فوتبال را دریافت کرده است، زیرا پس از جریمه ناچیز ۲۱۵ پوند و تعلیق ۳۰ روزه توسط فدراسیون فوتبال پرتغال، رونالدو اکنون تصمیم گرفته است به دوران ۲۳ ساله خود در پرتغال پایان دهد. او به عنوان برترین گلزن و رکورددار بازی ملی در تاریخ فوتبال ملی خداحافظی می‌کند، اما بازنشستگی او با طعمی تلخ و اجتناب‌ناپذیر همراه است؛ مانند کسی که با پتک به مجسمه‌ای ضربه زده است. یکی از نمادهای بی‌چون و چرای این ورزش بدون شک میراث خود را به دلیل رفتارهای اواخر دوران حرفه‌ای‌اش از بین برده است، هرچند که دیدن اینکه او سرانجام به هوش آمده و به جبهه پرتغال بازگشته است، تسکینی در اقدام کنترل خسارت است.
سپس رقیب او وجود دارد، که بی‌صدا تماشا کرده است که رونالدو میخ‌های بیشتری را به تابوت بحث «GOAT» خود می‌کوبد. میراث مسی همچنان می‌درخشد، علی‌رغم اینکه تازه از شکست در بزرگترین صحنه، هم در سطح فردی و هم تیمی، بازگشته است. او اعتبار کافی در بانک دارد که این موضوع بخشیده شود.
تصویر در گالری باز شود
میراث مسی علی‌رغم شکست در کسب دومین جام جهانی همچنان می‌درخشد (گتی ایماژ)
بسیاری در پرتغال احتمالاً همین را برای رونالدو می‌گویند. به هر حال، او کاپیتان کشورش در اولین عنوان قهرمانی بزرگ در یورو ۲۰۱۶ بود و با ۱۴۶ گل در ۲۳۴ بازی، بهترین گلزن تاریخ این کشور است. اما دام‌های شخصیت او به طور فزاینده‌ای دفاع از آنها دشوار شده است، حتی اگر «دفاع دشوار» دقیقاً عبارتی نباشد که شما رونالدو را در بالاترین سطح با آن مرتبط بدانید.
هر دو فوتبالیست به حدی دوران فوتبال را تعریف کرده‌اند که در سرزمین‌های خود به مقام خدایی رسیده‌اند. فقط این است که مسی در زمان مناسب، با وقار و سر بلند خداحافظی کرد؛ در حالی که رونالدو پس از چسبیدن بیش از حد به آن، حوله انداخت.