منچسترسیتی بازیکنان خود را به خاطر جشن گرفتن پیروزی مقابل لیورپول در آنفیلد مورد انتقاد قرار دادند - اما دقیقاً انتظار داشتند چه کاری انجام دهند؟
اما ابتدا، قربانی دیگری از تبانی سیتی، آنچه را که طلب می‌کند، می‌خواهد.
پل، نفر دیگر افراد بسیار زیادی هستند که از تبانی منچسترسیتی به صورت شخصی و حرفهای آسیب دیده‌اند. پل پوگبا یکی از کسانی نیست که فوراً به ذهن می‌آید، پیش از استیون جراردها و مائوریسیو پوچتینوهای این دنیا، اما به عنوان رقیب لیگ برتر در این زمان، او همچنان صدای وزینی دارد.
اما این حرفهای پوچ از MailOnline است:
یادآوری می‌کنیم که منچستریونایتد در آن فصل‌ها به حدی با سیتی رقابت کرد که ۱۹ و ۱۲ امتیاز عقب افتادند؛ اولی همچنان رکورد لیگ برتر برای بیشترین اختلاف بین قهرمان و نایب قهرمان است.
منچستریونایتد هر دو بار با فاصله‌ای مضحک دوم شد. آن‌ها «نزدیک به پیروزی» نبودند.
بوی روح خودستایی می‌آید در جای دیگری در دیلی میل ، الیور هولت «خودستایی پیروزمندانه ستارگان منچسترسیتی در آنفیلد» را محکوم می‌کند، زیرا آن‌ها ثابت کردند که «حتی ذره‌ای خودآگاهی در بین آن‌ها وجود ندارد».
عقب نکش، اولی. به ما بگو واقعاً چه احساسی داری.
او بازیکنان، مربیان و کارکنان منچسترسیتی را به خاطر جشن گرفتن «با شادی بی‌پرده گروهی از احمق‌ها» سرزنش می‌کند و اضافه می‌کند که «زمان مناسبی برای نمایش خودنمایانه آن‌ها نبود».
او اضافه می‌کند: «آنچه در سیتی اتفاق افتاده، بحرانی که باشگاه را فرا گرفته، تقصیر بازیکنان نیست.»
متاسفیم، اما در این مرحله باید بپرسیم دقیقاً بازیکنان منچسترسیتی پس از پیروزی بر لیورپول در آنفیلد، پس از ۹۰ دقیقه سرزنش و بدگویی، چه کاری باید انجام می‌دادند؟
آیا ارلینگ هالند و الیوت اندرسون مجبور بودند لباس‌هایشان را درآورند و در شهر راه بروند در حالی که ویرجیل فن دایک پشت سر آن‌ها زنگ می‌زد و شعار «شرم» سر می‌داد؟
خودتان می‌گویید که «تقصیر بازیکنان نیست»، پس چرا آن‌ها به خاطر جشن گرفتن پیروزی در یک بازی فوتبال که شاید بی‌اهمیت باشد با هواداران خودشان سرزنش می‌شوند؟ مقیاس تبانی باشگاه پوچ، شرم‌آور و کاملاً ویرانگر است، اما خوشحال بودن از پیروزی «ظاهر خوبی ندارد»؟ این را ۱۱۶ اتهام حساب کنید.
آن‌ها دوباره، اقدامات طبیعی و قابل درک فوتبالیست‌های حرفهای بودند که مجبور خواهند شد هر هفته حداقل تا پایان این فصل، انتقادات عمومی را تحمل کنند، در حالی که خودشان در آن نقشی نداشتند. اگر انتظار داشتید که آن‌ها لیورپول را شکست دهند و سپس در آنفیلد راه بروند و از هر هوادار به صورت جداگانه طلب بخشش کنند، پس احمق هستید؛ آن‌ها به وضوح جشن می‌گرفتند و نمی‌توان آن‌ها را سرزنش کرد.
البته «هیچ‌کس دیگری احساس جشن گرفتن نداشت». چرا باید داشته باشند؟ آیا معمولاً این کار را می‌کنند؟
بین پیشنهاد یک روزنامه‌نگار برجسته که آن‌ها «چیزی برای بازی کردن ندارند» و «انگیزه نزدیک به صفر خواهد بود» قبل از بازی، تا دیگری که آن‌ها را به خاطر جشن گرفتن پیروزی پس از آن سرزنش می‌کند، به نظر می‌رسد مردم فراموش می‌کنند که این بازیکنان بی‌گناه، انسان‌های واقعی هستند نه اهداف شرور پانتومیم.
و دلیلش تو هستی ادامه موفقیت منچسترسیتی در فوتبال با وجود آنچه اتفاق افتاده، ظاهراً شوک بزرگی بوده است. عجله برای مجازات آن‌ها اکنون آغاز شده است.
ما مقاله‌ای از جان کراس در دیلی میرور با عنوان «منچسترسیتی باید اکنون قبل از اینکه لیگ برتر غیرقابل ترمیم شود، مجازات شود» داریم، و مارتین لیپتون در سان استدلال می‌کند که «وکلای لیگ برتر باید فوراً برای جلسه «مجازات‌ها» اقدام کنند».
این یک ایده عجیب است، اما به دلایل کاملاً واضح، کاملاً غیرممکن است.
موافقم. «هیچ دلیلی وجود ندارد» که روشی که اورتون و ناتینگهام فارست به سرعت برای دو و یک اتهام FFP مجازات شدند، نباید به سادگی برای ۱۱۴ اتهام منچسترسیتی و تقریباً یک دهه تبانی عمدی تکرار شود، که ممکن است منجر به کسر امتیاز شود اما می‌تواند مجازات‌های بسیار شدیدتری را نیز در بر داشته باشد.
یک سوال سریع برای لیپتون و دیگرانی که ناگهان خواستار این مجازات‌های فوری هستند: اگر تصمیم گرفته شود که منچسترسیتی اکنون اخراج شود، چگونه پیشنهاد می‌کنید که این کار در اواسط فصل اجرا شود و مشمول تجدیدنظر باشد؟ پاسخ‌ها را به ریچارد مسترز بفرستید.
خانه ما، در وسط خیابان ما برخی از خانه‌سازی‌های خیره‌کننده از وب‌سایت دیلی میرور در اینجا:
خب، لعنتی. او رفت. این عظیم است. مهاجرت آغاز می‌شود.
اوه لعنتی...
اینتر را بگیر «جی‌جی گابریل به باشگاه بعدی اشاره می‌کند زیرا ستاره جوان منچستریونایتد که می‌خواهد برود، تمرین می‌کند» - سان .
او یک جفت شورت اینتر از دو فصل پیش پوشیده بود. به سن سیرو خوش آمدی، رفیق.
عاشق من باش این عجیب‌ترین توصیف از اولیویه ژیرو، از سان را ببینید: