انگلیس با شکست قهرمان جهان، اسپانیا، در صدر گروه خود در لیگ ملت‌ها قرار گرفت – اما چه کسانی در این پیروزی تیم را ناامید کردند؟

و جالب‌تر از آن، کدام بازیکنان ارزش خود را به توماس توخل ثابت کردند؟

جیمز ترادفورد ممنون برای خاطرات، جردن پیکفورد. اما کار شما تمام شده است. انگلیس بدون شما نمی‌توانست به این نقطه برسد. اما به ترادفورد نگاه کنید – او اکنون کاپیتان است.

پس از بیش از ۷۰ دقیقه انتظار برای اولین مهار خود، ترادفورد متعاقباً شش مهار با درخشندگی فزاینده انجام داد تا اینکه شاهکار او رقم خورد: توپ ضربه لوپز را دفع کرد و سپس به طرز عجیبی به موقع به پاهایش برگشت تا ضربه بعدی لاپورته را به بیرون از تیرک دروازه منحرف کند.

این دومین مهار دوگانه در عرض ده دقیقه از نخستین رقیب قانونی برای دستکش‌های پیکفورد در یک دهه بود. ترادفورد با توپ نیز آرام بود: ۱۱ پاس او به یک سوم پایانی بیشترین تعداد بازیکن در هر دو تیم بود و غلتاندن توپ او منجر به کرنر برای گل کنس شد.

یادداشت زیادی از وایت نداشتم، فراتر از دخالت او در برخی درگیری‌های خفیف بین دو نیمه. سپس او با یک حرکت عالی و تمام‌کننده، انگلیس را ۳-۰ مقابل قهرمان جهان پیش انداخت. آن دفاع روی ویلیامز در دقیقه ۳-۲ شاید حتی بهتر بود.

عزری کنسه‌/INLINE2» باید کار بسیار بدی در حق سم ماتر فیس انجام داده باشد که گزارشگر نه تنها سومین گل ملی او را به جارل کوانسا نسبت داد، بلکه اعلام کرد که او به دلیل تکل اندرسون که کنسه‌ده یارد با آن فاصله داشت، اخراج شده است.

این یک حرکت و ضربه سر عالی برای دومین گل آرسنال بود، و کنسه‌ در مراحل پایانی مقاومت را رهبری می‌کرد.

جارل کوانسا به نظر می‌رسید که کوانسا به طور خاص دستور گرفته بود که بیش از یک لمس در هر زمان نداشته باشد، زیرا اصرار قابل تحسین او بر خلاص شدن فوری توپ پس از رسیدن به او بود. تست چشمی و آمار نیز همسو بودند: ۱۶ دفع توپ و دفع توپ سر کوانسا حداقل ۹ مورد بیشتر از هر بازیکن دیگری بود.

اگر او یک گل دیگر اضافه می‌کرد، احتمالاً بهترین عملکرد ملی او تا به امروز بود. اما کوانسا به جای آن در تله یامال افتاد، هم‌تیمی خود را اخراج کرد و تیمش را به نیم ساعت بسیار ناراحت‌کننده محکوم کرد.

کوانسا، به اعتبار او، به اندازه کافی خوب پاسخ داد و آرامش خود را بازیابی کرد در حالی که دیگران ممکن بود فرو بریزند. اما ۱۱ بازی ملی او در حال حاضر شامل مقدار ناخوشایندی از اشتباهات فردی است.

لوئیس هال این واقعاً به نظر می‌رسد که مدافع چپ انگلیس در حال رقصیدن به محوطه جریمه اسپانیا است. البته نمی‌تواند باشد. این مضحک خواهد بود. اما قطعاً شبیه بازیکنی بود که منچستریونایتد تصمیم گرفت او را جذب نکند زیرا پنجره نقل و انتقالات تابستانی امسال به طور خاص به هافبک‌ها اختصاص داشت و آندری سانتوس‌ها ارزان نمی‌آیند.

هال که مجبور بود نه تنها با یامال بلکه با مماشات داور کلمنت تورپین با مهاجم بارسلونا مقابله کند، با درجه‌ای از اعتماد به نفس پوچ به چالش برخاست. کار دفاعی حیاتی در زمانی که سیمون انگلیس را با پاسی که خط دفاعی را می‌شکافت در نیمه اول باز کرد، وجود داشت، اما در هیچ مرحله‌ای مدافع چپ نیوکاسل اجازه نداد این مسئولیت‌ها مانع مشارکت تهاجمی او شوند.

با ده نفر، مبارزه بسیار بیشتری وجود داشت، اما وقتی تعداد مساوی بود، هال احتمالاً بهترین بازیکن بازی بود.

الیوت اندرسون به مدت ۶۲ دقیقه، عمدتاً شبیه مردی بود که مسئولیت پوشش دادن انزو فرناندز را بر عهده نداشت. در آن ساعت، اندرسون هوش موقعیتی، پیش‌بینی و سرعت پاهای مورد نیاز برای حفظ فشار بر اسپانیا را نشان داد، در یک مقطع توپ را در لبه محوطه جریمه به دست آورد تا شوت کان را تنظیم کند، و سپس بعداً کاپیتان را با آن پاس استثنایی و کوکورلا-شکننده آزاد کرد.

ممکن بود از استراحت خود از فرناندز لذت برده باشد، اما کوانسا با فداکاری این انتقال را تسهیل کرد و به اندرسون اجازه داد تا استراحت بین‌المللی بعدی را استراحت کند.

جود بلینگام دیوانه‌کننده است که انگلیس بهترین بازیکن جهان را دارد. خنده‌دار است که بلینگام، نه قهرمان درخشان توپ طلا، کان، آن بازیکن است.

او فقط به طرز احمقانه‌ای، اغلب ناعادلانه‌ای خوب است. بلینگام برای الف) نگه داشتن توپ برای حرکتی که منجر به پنالتی شد، ب) بردن کرنر که منجر به گل دوم شد، و ج) تنظیم گل سوم با پاسی دلپذیر برای شکافتن پنج بازیکن اسپانیا اعتبار می‌گیرد.

فراتر از نقشش در هر سه گل، بلینگام نیروی محرکه پیروزی خیره‌کننده بود. قدرت، تعادل و توانایی حمل توپ او مضحک است. او تمام پنج دریبل خود را تکمیل کرد، ۱۱ از ۱۲ دوئل خود را برد و در لحظاتی مانند سولیست تفرقه‌انگیز بزرگی که قطعاً هست انگلیس را به تنهایی کشید.

دکلان رایس بازی نسبتاً آرام‌تری داشت، اما برای هر کسی که گراهام سونس نام نداشت، کمتر تاثیرگذار نبود. حس ماجراجویی رایس به تدریج پس از مراحل اولیه که توپ را در لبه محوطه جریمه اسپانیا از پاس سیمون به دست آورد و سپس برای بردن کرنر پیش رفت، از بین رفت. با آرام شدن بازی، او به آن موقعیت "تقلب" عقب‌تر رفت و با فوتبال پیرمردانه خوب به هدایت انگلیس کمک کرد.

عجیب است که او قطعاً تصمیم گرفت پس از آن، مقایسه‌هایی با بازی نه چندان موفق آرژانتین انجام دهد .

مورگان راجرز مایل بود شرط ببندد که او مسافت بیشتری نسبت به هر بازیکن دیگری طی کرده است، راجرز به وایت کمک کرد تا سمت چپ نسبتاً نادیده گرفته شده اسپانیا را ببندد. بقیه بازی مهاجم چلسی با اجرای ضعیف ایده‌های خوب خلاصه شد، مانند ضربه پشت تیرک دروازه به بلینگام که شوت ممکن بود عاقلانه‌تر باشد.

یک حرکت زیبا در نیمه دوم باعث اخطار کوکورلا شد که همیشه سرگرم‌کننده است.

هری کین به طور کامل و خنده‌داری پو کوبارسی را فریب داد تا پنالتی‌ای را به دست آورد که به راحتی آن را تبدیل کرد، کین پذیرفت که نمی‌تواند از حریف خود در پاس اندرسون سریع‌تر باشد و به جای آن بازی را کند کرد، مدافع میانی را به دام انداخت و با یک لمس اضافی برای تحریک خطا، دور شد.

این یک مهاجم استثنایی بود که با کیفیت بازی نگهدارنده خود پس از آن که برنامه بازی انگلیس تغییر کرد، مطابقت داشت. کار کین برای گل وایت زیر گل دیگری دفن خواهد شد و هم‌تیمی‌هایش چگونه اعتماد کردند که پیروزی را بدون او به پایان برسانند.

آنتونی گوردون این یک اشتباه بسیار ناامیدکننده برای گل دوم اسپانیا است، تا آنجا که گوردون تا آن نقطه خوب بود.

او پووبیل را با مصدومیت زودهنگام، که believed to be a bruised ego، پس از تلاش بی‌امان در سمت چپ، مجبور به خروج کرد. دویدن مستقیم گوردون منبع بیشتر حملات اولیه انگلیس بدون فشار بود، در حالی که کار سخت او با دزدیدن توپ از زوبیمندی در میانه زمین در یک مقطع برجسته شد.

دوباره در نیمه دوم در نتیجه ۳-۱ خود را در آنجا یافتن، hubristic به نظر می‌رسید و به درستی توسط پدری مجازات شد زیرا گوردون در یک بن‌بست آمبل کرد در حالی که سادگی – که اغلب نقطه قوت او بود – کلیدی بود.

تجزیه و تحلیل خود را به درستی انجام داد ، هرچند.

مایلز لوئیس-اسکلی (به جای کین، دقیقه ۷۷) شاید مرد مناسبی برای آن کار خاص نبود: یک لمس داشت و تنها پاسی را که امتحان کرد، اشتباه فرستاد.

جد اسپنس (به جای بلینگام، دقیقه ۸۳) همچنین تنها پاس خود را اشتباه فرستاد، اما چهار لمس داشت.

دومینیک کالورت-لوین (به جای گوردون، دقیقه ۸۳) تمام سه پاس خود را اشتباه فرستاد و بیشترین لمس ناموفق را در بین بازیکنان داشت، برابر با یامال با چهار لمس در زمان کمتر. اما تنها یکی از آن مردان پیروز شد.