اینکه فوتبالیست‌ها پس از بازگشت از مصدومیت، بازیکنان بهتری شوند، غیرمعمول نیست. به معنای واقعی کلمه - گرت بیل پس از یک سال تمرین در باشگاه، به یک هیولای فاتح در تاتنهام بازگشت - اما بیشتر اوقات به معنای مجازی، اغلب از طریق ترکیبی از ناامیدی هواداران و فراموشی.
هواداران منچستریونایتد به یاد خواهند آورد که چقدر از دیدن بازگشت لیساندرو مارتینز به ترکیب اصلی در فصل گذشته، پس از مصدومیت رباط صلیبی که او را نزدیک به یک سال دور نگه داشت، خوشحال شدند. او بهترین مدافع میانی باشگاه بود/هست – و ما اینجا در حال نقل قول هستیم – و جای تعجب نیست که دفاع در غیاب او آشفته بود.
او و کریستین رومرو توسط گری نویل به عنوان «بهترین، بدترین زوج مدافع میانی در جهان» در طول جام جهانی توصیف شدند، در انتقادی که حرفه مارتینز در اولدترافورد را خلاصه می‌کند، زیرا او در روزهای خوبش رقیبان کمی دارد اما وقتی در روز خوبش نیست، فاجعه‌ای در راه است.
او پرخاشگر است، عاشق تکل زدن است، بازی را خوب می‌خواند و می‌تواند پاس‌های دقیق به میانه زمین بدهد. و در واقع دوره‌ای پس از بازگشتش بود که هواداران یونایتد – کاملاً منطقی – فکر می‌کردند این همان چیزی است که ما گم کرده بودیم.
اما این فصل ما جنبه دیگر مارتینز را دیده‌ایم؛ جنبه‌ای که باعث می‌شود همان هواداران یونایتد که وقتی اوضاع خوب بود او را ستایش می‌کردند، اکنون موهای خود را از دست بدهند و خواستار فسخ قراردادش در اولین فرصت ممکن شوند.
یک دفع توپ ضعیف مقابل اورتون عملاً پاس گل اول آن‌ها بود. یک اشتباه فاحش مقابل ایپسویچ منجر به گل دوم آن‌ها شد. او یک گل به خودی مسخره مقابل فولام به ثمر رساند. و در روز شنبه، پس از اینکه یک بار توسط دومینیک سولانکه اذیت شد و از آن جان سالم به در برد، دوباره نتوانست مهاجم تاتنهام را کنترل کند و کاملاً توپ را نادیده گرفت تا سه امتیاز را از یونایتد بگیرد.
پس از دیدن نمایش فاجعه‌بار لنی یورو و آیدن هیون به عنوان زوج مدافع میانی در شکست ۳-۲ جام اتحادیه مقابل برایتون در ماه گذشته، مایکل کریک گزینه چندانی جز ادامه دادن با مارتینز در این شروع وحشتناک فصل برای ملی‌پوش آرژانتینی نخواهد داشت.
اما خبر اضافه شدن به ترکیب سفر یونایتد برای دیدارشان با اتلتیکو مادرید در روز سه‌شنبه، امید به استراحت قریب‌الوقوع مارتینز را برای کریک و هوادارانی که در حال حاضر شروع به بازنویسی تاریخچه پر فراز و نشیب ماتیس دلیخت در رد دویلز کرده‌اند تا او را راه‌حل مشکلات دفاعی خود معرفی کنند، ارائه می‌دهد.
او در فصل گذشته هنگام بازی در مرکز خط دفاع سه نفره روبن آموریم بد نبود، اما در فصل اول حضورش در دوران اریک تن هاخ مورد انتقاد قرار گرفت.
اجماع عمومی، همانطور که در مورد تمام مدافعان میانی یونایتد صدق می‌کند، این بوده است که او به اندازه کافی خوب نیست؛ او قطعاً هیچ شباهتی به بازیکنی که در آژاکس در آن تیم درخشان با فرنکی دی یونگ، حکیم زیاش، دونی فان ده بیک و دوشان تادیچ ظهور کرد، ندارد.
شگفت‌انگیز است که هری مگوایر – مردی که در طول دوران حضورش در یونایتد، اغلب ناعادلانه مورد تمسخر قرار گرفته – در سن ۳۳ سالگی، پس از هفت سال حضور در این باشگاه، همچنان بهترین و قابل اعتمادترین مدافع آن‌هاست.
استراتژی عجیب نقل و انتقالات اینئوس مبنی بر "رفع" یک منطقه از ترکیب در هر پنجره، به این معنی است که دفاع در سال ۲۰۲۵ پس از حمله و میانه زمین در سال ۲۰۲۶ در اولویت بعدی قرار دارد.
آن‌ها به تغییرات گسترده‌ای نیاز دارند زیرا لیساندرو مارتینز راه‌حل نیست و هرگز نبوده است، و ماتیس دلیخت نیز راه‌حل نیست.