سر الکس فرگوسن در ۲۷ سال حضورش در منچستریونایتد بازیکنان فوق‌العاده‌ای را جذب کرد – اما چند نفر را هم از دست داد.
فرگوسن در اولدترافورد اشتباهات زیادی مرتکب نشد. اما در کنار چندین تصمیم الهام‌بخش در میان حدود ۱۰۰ خرید، چند خرید ناموفق هم وجود داشت.
با این حال، هرچند فرگوسن ممکن است از برخی بازیکنانی که در طول سال‌ها جذب کرده پشیمان باشد، اما مطمئناً به همان اندازه از بازیکنانی که جذب نکرده پشیمان است.
زین‌الدین زیدان
هیچ هوادار یونایتدی فرگوسن را برای ترجیح دادن اریک کانتونا به هر بازیکن جدیدی سرزنش نمی‌کند، اما تصور زیدان در اولدترافورد آنقدر وسوسه‌انگیز است که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد.
مارتین ادواردز در کتابش به تفکر فرگوسن اشاره کرده است، زمانی که به او گفته شد یونایتد باید این بازیکن فرانسوی را در سال ۱۹۹۶ از بوردو جذب کند: «الکس گفت که اریک نیز زیدان را به او معرفی کرده بود، اما الکس احساس می‌کرد زیدان در همان پستی بازی می‌کند که اریک بازی می‌کرد.
«پس از اینکه برای متقاعد کردن اریک برای تمدید قرارداد با ما، پس از حادثه کریستال پالاس، به فرانسه رفتم، او احساس کرد که اگر زیدان را می‌آورد، ممکن بود موقعیت اریک تحت تأثیر قرار گیرد، بنابراین با اریک ماند.»
همانطور که مشخص شد، کانتونا تنها یک فصل پس از رفتن زیدان از بوردو به یوونتوس بازنشسته شد.
جان بارنز
لیورپول چیز زیادی برای قدردانی از فرگوسن ندارد، اما از دست دادن فرصت جذب جان بارنز از واتفورد در سال ۱۹۸۷ قطعاً یکی از دلایل سپاسگزاری آنهاست.
ادواردز در اتوبیوگرافی خود، گِلوری قرمز ، توضیح می‌دهد: «گراهام تیلور با الکس فرگوسن تماس گرفت تا ببیند آیا او قبل از پیوستن به لیورپول، او را می‌خواهد یا خیر.
«الکس او را نادیده گرفت زیرا اولین فصل حضورش در یونایتد بود، جسپر اولسن را در ترکیب خود داشت و می‌خواست ببیند آیا جسپر موفق می‌شود یا خیر.»
اولسن لحظاتی از درخشش را نشان داد، اما بال دانمارکی هیچ شباهتی به تأثیری که بارنز بر لیورپول گذاشت، نداشت.
دیوید سیلوا
حتی سرسخت‌ترین هوادار یونایتد که از سیتی متنفر است، اعتراف خواهد کرد – حداقل در خلوت – که یافتن دلیلی برای دوست نداشتن دیوید سیلوا غیرممکن است. اما فرگوسن این کار را کرد.
قبل از اینکه این نابغه اسپانیایی در سال ۲۰۱۰ با مبلغ ۲۴ میلیون پوند به منچسترسیتی بپیوندد، یونایتد چشم به او داشت.
فرگوسن گفت: «ما سیلوا را زیاد تماشا کردیم وقتی در والنسیا بود. مشکل من این بود که باید خیلی، خیلی خوب باشی تا در آن پست بازی کنی، چون وظایف دفاعی برای آنها وجود ندارد.
«بنابراین اگر می‌خواهید واقعاً موفق شوید، همه باید وظایف خود را انجام دهند، باید کار کنند، می‌دانید؟»
روبرتو مانچینی، مانوئل پیگرینی و پپ گواردیولا همگی موفق شدند سیلوا را به انجام کارهای سخت وادار کنند. شاید تنها کاری که لازم بود انجام شود این بود که از او بخواهید؟
فرانک لمپارد
بازیکنانی مانند برایان رابسون، روی کین و پل اسکولز همگی در خط میانی یونایتد درخشیدند و به طرز معروفی چشم به گلزنی داشتند.
فرگوسن قبل از انتقال لمپارد به چلسی در سال ۲۰۰۱، این ویژگی را در او می‌دید و سرمربی سابق یونایتد اذعان می‌کند که شاید در عدم پیگیری علاقه اولیه خود اشتباه کرده باشد.
فرگوسن گفت: «لمپارد فوق‌العاده بوده است. فکر نمی‌کنم یک بازیکن میانی بتواند دوباره این آمار را تکرار کند. این کاملاً خارق‌العاده است.
«مانند برایان رابسون، او استعداد زیادی در زمان‌بندی دویدن‌هایش به داخل محوطه جریمه در زمان مناسب داشت. جان وارک یکی دیگر در ایپسویچ بود.
«این بازیکن دوران حرفه‌ای فوق‌العاده‌ای داشته است. باید بگویم ما وقتی او در وستهام بازیکن جوانی بود او را زیر نظر داشتیم و شاید از اینکه این کار را نکردم پشیمانم.
«از کجا می‌توانستم ۲۰۰ گل به ثمر برسانم؟»
قطعاً نه از خوان سباستین ورون، که همزمان با انتقال لمپارد به چلسی به اولدترافورد رفت.
پتر چک
علیرغم جذب پیتر اشمایکل، ادوین فن در سار و داوید دخ شیا در دوران حضورش در اولدترافورد، فرگوسن گاهی اوقات در مورد دروازه‌بانان نقطه کوری داشت.
جایگزینی اشمایکل شش سال طول کشید و در این مدت، چک در لیگ ۱ تأثیر بسیار مثبتی می‌گذاشت.
فرگوسن گفت: «من در سال ۲۰۰۳ برای دیدن او در رن رفتم. ما فکر می‌کردیم پتر برای بازیکنان سرسخت لیگ برتر خیلی جوان است.»
بنابراین او به تیم هاوارد و روی کارول که دستکش‌ها را بین خود رد و بدل می‌کردند و اغلب آنها را می‌انداختند، ادامه داد.
چک به جای آن در سال ۲۰۰۴ به چلسی رفت، جایی که بیش از یک دهه موفقیت داشت، اما فن در سار یک سال بعد آمد و او هم عملکرد بدی نداشت.
دیدیه دروگبا
چک تنها اسطوره چلسی نبود که فرگوسن در مورد او مردد بود. دروگبا نیز در فرانسه با مارسی چشم‌ها را به خود خیره کرده بود، اما عدم قطعیت سرمربی یونایتد به آبی‌ها تقریباً فرصت یکه‌تازی را داد.
فرگوسن گفت: «ما برای بررسی او [در مارسی] رفتیم اما باشگاه ۲۵ میلیون پوند می‌خواست و چلسی قبل از اینکه ما تصمیم بگیریم، برای شکار او اقدام کرد.»
یک ماه بعد، فرگوسن ۲۷ میلیون پوند برای وین رونی خرج کرد و در نهایت نتیجه خوبی داشت…
سرخیو آگوئرو
فرگوسن در پاسخ به سوالی درباره علاقه یونایتد به سرخیو آگوئرو گفت: «ایجنت او قیمتی را مطالبه می‌کرد که ما حاضر به پرداخت آن نبودیم.»
هر مقداری که بود، تقریباً مطمئناً ارزشش را داشت.
کمتر از یک سال پس از پیوستن آگوئرو به منچسترسیتی با مبلغ کل ۳۱.۵ میلیون پوند، این مهاجم گل پیروزی‌بخش را در آخرین لحظات به ثمر رساند که عنوان قهرمانی را در سال ۲۰۱۲ از فرگوسن و یونایتد گرفت.
رائول
رائول ۳۳ ساله بود که یونایتد پس از جدایی از رئال مادرید فرصت جذب او را داشت، اما با توجه به اینکه فرگوسن به دلیل داشتن مایکل اوون در ترکیب خود از انجام این کار امتناع کرد، ممکن است از تصمیم خود پشیمان باشد.
فرگوسن در سال ۲۰۱۱ گفت: «آوردن رائول شبیه زمانی بود که ما هنریک لارسن را برای مدت کوتاهی داشتیم.
«ما با ایجنت او در مورد انتقال احتمالی صحبت کردیم اما ما در آن زمان خاویر هرناندز را داشتیم و با وجود وین رونی، دیمیتار برباتوف و مایکل اوون در دسترس، فکر کردیم می‌توانیم از این فرصت عبور کنیم.
«اگر در آن زمان مایکل را در باشگاه نداشتیم، شاید او را جذب می‌کردم.»
اوون در آن فصل در تنها یک بازی فیکس و ۱۰ بازی تعویضی در لیگ برتر دو گل به ثمر رساند. رائول در شالکه به یک اسطوره محبوب تبدیل شد.
فرانک ریبری
تنها ۴۵ دقیقه کافی بود تا فرگوسن تصمیم بگیرد ریبری برای منچستریونایتد به اندازه کافی خوب نیست.
آلیستر کمپبل، سخنگوی سابق حزب کارگر، داستان همراهی فرگوسن برای تماشای بازی بولتون مقابل مارسی با حضور ریبری ۲۲ ساله را تعریف می‌کند.
او گفت: «الکس فرانک ریبری، وینگر مارسی را تماشا می‌کرد اما تا پایان نیمه اول تصمیم گرفت که او برای یونایتد به اندازه کافی خوب نیست.»
برای یونایتد به اندازه کافی خوب نبود، اما بایرن مونیخ نظر دیگری داشت و به نظر می‌رسد حق با آنها بود.