فراوانی نمی‌توانست برای همیشه ادامه یابد. اولین تساوی بدون گل سری آ در این فصل در پنجاه و چهارمین بازی خود، به طرز غم‌انگیزی بین دو تیم پرفروغ‌تر رخ داد. شاید اگر دونیل مالن، آقای گل لیگ، در ابتدای نیمه دوم اخراج نمی‌شد، بازی بین کومو و رم به گونه‌ای دیگر به پایان می‌رسید.
آیا این یک فرصت از دست رفته برای هر دو تیم بود؟ رم بازی را بهتر شروع کرد و با شوت لورنزو پلگرینی تیرک دروازه را به لرزه درآورد. کومو پس از اخراج، با ۸۰٪ مالکیت توپ، کاملاً بازی را در اختیار داشت، اما نتوانست از فشار خود استفاده کند.
در نهایت، این نتیجه‌ای بود که هر دو تیم می‌توانستند با آن کنار بیایند. کومو و رم پس از اولین وقفه بین‌المللی این فصل، همچنان محتمل‌ترین مدعیان برای رقابت با اینتر هستند. اما تعدادی تیم شگفت‌انگیزتر نیز حضور خود را در بالای جدول احساس می‌کنند. پیروزی ۳-۱ لاتزیو مقابل مونزا در روز یکشنبه، آن‌ها را در رده اول جدول، هم‌امتیاز با نراتزوری نگه داشت. این یک دستاورد شگفت‌انگیز در زمانی است که هوادارانشان حتی به بازی‌های خانگی هم نمی‌آیند.
و سپس کالیاری وجود دارد. ساردینیایی‌ها در ۳۰ سال گذشته تنها یک بار در نیمه بالای جدول سری آ قرار گرفته‌اند. آن‌ها که در سال ۱۹۷۰ قهرمان ایتالیا شدند، از آن زمان به ندرت در بحث قهرمانی مطرح شده‌اند. اما آن‌ها این فصل را با چهار پیروزی از پنج بازی آغاز کردند، که بهترین شروع آن‌ها در یک فصل سطح اول در بیش از نیم قرن گذشته است.
آیا باید این را پیش‌بینی می‌کردیم؟ کالیاری فصل گذشته را با قدرت به پایان رساند و چهار پیروزی از هفت بازی آخر خود را کسب کرد. اولین نشانه‌های یک پروژه که تحت هدایت فابیو پیساکانه، بازیکن محبوب سابق که در سال ۲۰۲۲ به عنوان دستیار مربی بازگشت و سپس دو سال با آکادمی کار کرد و قبل از هدایت تیم اول در سال ۲۰۲۵، در حال شکل‌گیری بود.
پیساکانه، یک فرد خارق‌العاده که جایزه بهترین بازیکن سال گاردین را در سال ۲۰۱۶ دریافت کرد، در نوجوانی با سندرم گیلن-باره زندگی کرد، فلج شد و ۲۰ روز در کما بود، اما بهبود یافت و در دسته‌های پایین‌تر فوتبال ایتالیا پیشرفت کرد تا در ۳۰ سالگی اولین بازی خود در سری آ را انجام دهد. در این مسیر، او به دلیل گزارش تلاش یک مدیر راونا برای رشوه دادن به او برای باختن یک بازی در دسته سوم، خبرساز شد. هیچ‌کدام از این‌ها لزوماً به معنای موفقیت او به عنوان مربی نبود. پیساکانه خود را به عنوان یک تاکتیسین زیرک و ماهر در ایجاد ارتباط با بازیکنانش نشان داده است.
هری وینکس، هافبک کالیاری، در مصاحبه‌ای اخیر گفت: «من در دوران حرفه‌ای خود با مربیان بزرگ زیادی کار کرده‌ام. «مربی پیساکانه قطعاً در بالاترین سطح است… از زمانی که من به اینجا آمدم، او همه، از جمله خودم را بهبود بخشیده است. من واقعاً از کار کردن با او لذت می‌برم؛ فکر می‌کنم او می‌تواند به اوج ورزش برسد.»
باشه، مکث کن. خوانندگانی که با داستان کالیاری کمتر آشنا هستند، ممکن است لحظه‌ای طول بکشد تا پردازش کنند که گوینده در واقع هری وینکس، ملی‌پوش سابق انگلیس، که قبلاً در تاتنهام و لستر بازی می‌کرد، است. او اکنون ۳۰ ساله است و از زندگی و فوتبال خود در جزیره زیبای ساردینیا لذت می‌برد.
اگر اکنون ذکر کنم که او با یری مینا در کالیاری بازی کرده است، ممکن است تصویری از تیمی از بازیکنان قدیمی و بازیکنان اخراجی لیگ برتر که برای آخرین ماجراجویی آفتابی گرد هم آمده‌اند، در ذهن شما ایجاد شود. این برداشت اشتباه خواهد بود. اکثر بازیکنان اصلی کالیاری ۲۵ ساله و جوان‌تر هستند، از جمله دو بازیکنی که در شب یکشنبه با همکاری هم از دفاع یوونتوس عبور کردند.
هنوز ۱۵ دقیقه از بازی نگذشته بود که دنیل مالدینی از سمت چپ به داخل زد. شوت اولیه او از گوشه محوطه جریمه خوش‌بینانه به نظر می‌رسید، اما پس از برخورد با مدافع به او برگشت و سپس به هم‌تیمی‌اش پل مندی رسید که به زیبایی از یک بازیکن حریف عبور کرد و توپ را به مالدینی برگرداند تا او از فاصله نزدیک گلزنی کند. این چهارمین بازی متوالی مالدینی در سری آ با گلزنی بود و راهی عالی برای جشن گرفتن بیست و پنجمین سالگرد تولدش. مالدینی روی زانوهایش سر خورد و سپس برای جشن گرفتن به پشت دراز کشید.
گفتن اینکه این چند هفته پر فراز و نشیب بوده، کم‌اهمیت جلوه دادن ماجراست. مالدینی ماه گذشته گواهینامه رانندگی خود را به دلیل تصادف با ماشین و تست تنفسی ناموفق ضبط کرد، در حادثه‌ای که گفته می‌شود پنج نفر با جراحات جزئی مصدوم شدند. آزمایش‌های بعدی بیمارستان برای مواد مخدر منفی بود و او به تیم ملی ایتالیا از زمان انتصاب مجدد روبرتو مانچینی به عنوان سرمربی تیم ملی دعوت شد.
عملکرد فردی مالدینی برای آتزوری ترکیبی از خوب و بد بود، اما او در کنار هم‌تیمی کالیاری خود، الساندرو رومانو، برای پیروزی ۳-۱ خانگی مقابل ترکیه به میدان رفت. این اولین بار در بیش از نیم قرن - از سال ۱۹۷۲ - بود که دو بازیکن این باشگاه در یک بازی رسمی برای ایتالیا در ترکیب اصلی قرار گرفتند.
در هر دو مورد، این فرصت به خوبی به دست آمده بود. مالدینی، پسر مدافع بزرگ میلان، پائولو، اغلب توسط منتقدانش به عنوان "un raccomandato" - کسی که فرصت‌های خود را مدیون شناختن افراد مناسب است - رد شده است. یا در مورد او، بخشی از خانواده مناسب بودن. نه تنها یک نپو بیبی، بلکه یک نپو نوه، که پدربزرگش سزار با میلان قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد و پدرش پنج بار دیگر این افتخار را تکرار کرد. این‌ها کفش‌های بزرگی برای پر کردن هستند. دنیل، که در آکادمی میلان بزرگ شد و اولین بازی بزرگسالان خود را برای آن‌ها در سال ۲۰۲۰ انجام داد، هرگز در سن سیرو موفق نشد و از آن زمان از اسپتزیا، امپولی، مونزا، آتالانتا و لاتزیو عبور کرده است بدون اینکه واقعاً مسیر خود را پیدا کند.
اما پیساکانه از ابتدا نسبت به پتانسیل بازیکن مصمم بوده و بر نحوه ارتباط خطوط میانی و حمله تأکید کرده است. سرمربی همچنین از پرداختن به کاستی‌ها ابایی نداشته و تأکید کرده است که مالدینی باید در اجرای خود سازگارتر باشد.
بدیهی است که او در اوج نسل‌های قبلی نیست. حتی روند گلزنی فعلی شامل درجه‌ای از شانس بوده است. گل مالدینی مقابل اودینزه با دفاعی تسهیل شد که بنی هیل نیز آن را کمی زیاده‌روی می‌دانست. اما بازیکنی در درون او وجود دارد و پیساکانه بهترین را از او در سیستمی که آزادی حرکت بین بال و فضای یک شماره ۱۰ متعارف را می‌دهد، بیرون کشیده است.
این داستان مشابهی در سراسر تیم از بازیکنانی است که در نقش‌هایی که مناسب آن‌هاست، شکوفا می‌شوند. کار بی‌سروصدای وینکس در جلوی دفاع به رومانو ۲۰ ساله، که تصمیم او برای نمایندگی ایتالیا پس از بازی برای تیم‌های جوانان سوئیس به عنوان یک پیروزی برای مانچینی مورد ستایش قرار گرفت، آزادی بیشتری برای بالا و پایین رفتن در زمین می‌دهد. مندی ۱۹ ساله به عنوان یک مهاجم هدف، اعتماد به نفس بیشتری پیدا می‌کند.
و دروازه‌بان الیا کاپریله فوق‌العاده بوده است. او به کالیاری کمک کرد تا در روز یکشنبه پس از اینکه یوونتوس در نیمه دوم جان گرفت، یک امتیاز را حفظ کند. او قبلاً از ادون ژگرووا مهار کرده بود قبل از اینکه راندال کولو موانی از سانتر کریم علاجبوویچ گل تساوی را به ثمر برساند. از فاصله نزدیک از کنار او گذشت، دروازه‌بان کار زیادی نمی‌توانست انجام دهد. لحظاتی بعد، یوونتوس تیرک دروازه را به لرزه درآورد و کاپریله ضربه برگشتی نیک ولتماده را مهار کرد. سپس یک مهار درخشان از شوت از فاصله نزدیک موانی وجود داشت، اگرچه مهاجم در موقعیت آفساید بود.
بازی با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید و پیساکانه گفت که یوونتوس حداقل سزاوار این نتیجه بود. او و لوچیانو اسپالتی پس از سوت پایان به دلیل درگیری پس از بازی که درک آن دشوار بود، هر دو کارت قرمز دریافت کردند. آن‌ها ابتدا دست دادند، اما سرمربی یوونتوس از ابتدا کلمات تندی را فریاد می‌زد و به نظر می‌رسید به نحوه گذاشتن دست پیساکانه روی آرنج او واکنش نشان داد، اگرچه هیچ‌کدام از این حرکات به هیچ وجه خشونت‌آمیز به نظر نمی‌رسید. اسپالتی بعداً گفت که از هوشمندی بازیکنش در اتلاف وقت توسط پیساکانه تمجید می‌کرده است. پیساکانه نیز به نوبه خود گیج به نظر می‌رسید و شنیده شد که می‌پرسد: «من چه کار کردم؟»
همه این‌ها مانند طوفانی در فنجان چای به نظر می‌رسید. اما ما می‌توانیم به سوال پیساکانه به روش دیگری پاسخ دهیم. کاری که او انجام داده این است که کالیاری را در هشت بازی اخیر خود، که به فصل گذشته بازمی‌گردد، به شش پیروزی و یک تساوی رسانده است. تنها رم در این مدت امتیازات بیشتری کسب کرده است.