فصل گذشته تا ماه مارس بود که آرسنال رویای چهارگانه را در سر می‌پروراند، پیش از آنکه در فینال جام اتحادیه شکست بخورد. این بار، حتی فرصتی برای تحقق چنین رویاهایی هم فراهم نشد - آنها در ماه اکتبر از همین رقابت‌ها حذف شدند.
و به شکلی تکان‌دهنده، این اتفاق در مقابل فلیت‌وود تاون رخ داد که در نیمه پایین جدول لیگ دو قرار دارد.
شکی نیست که آرسنال در دوران اخیر در حال بازگشت به روزهای پر افتخار خود بوده و قهرمانی آنها در فصل گذشته لیگ برتر گواه این موضوع بود.
اما آرسنال باشگاهی نیست که کارها را نصفه و نیمه انجام دهد. و آنها بیش از سهم خود لحظات تحقیرآمیزی را تجربه کرده‌اند.
حذف از جام اتحادیه توسط فلیت‌وود تاون
چیزی طعنه‌آمیز در مورد حذف آرسنال از جام اتحادیه امسال در ورزشگاه هایبری وجود دارد.
روزی روزگاری، آنها در ورزشگاه مشابهی که نامش را داشت، برخی را می‌بردند و برخی را می‌باختند. منطقی است. اما باختن در خانه یک تیم ضعیف لیگ دویی چیز دیگری است.
میکل آرتتا ممکن بود چند بازیکن جوان را به میدان فرستاده باشد، اما همچنان چهره‌های آشنایی مانند ویکتور ژوکرس، کای هاورتز و پیرو هینکاپیه را در ترکیب اصلی خود قرار داده بود.
و با این حال فلیت‌وود در نیمه اول پیش افتاد و آرسنال تنها توانست یک بار در نیمه دوم پاسخ دهد.
برای بدتر کردن اوضاع، مکس داومن پیش از رفتن بازی به ضربات پنالتی اخراج شد.
برونو گیمارش پنالتی حیاتی را از دست داد و ایلان مسلیه نتوانست هیچ توپی را مهار کند، در حالی که فلیت‌وود با پیروزی ۵-۳ در ضربات پنالتی، پیروزی بزرگی را کسب کرد.
حذف از جام اتحادیه توسط برادفورد سیتی
حذف آرسنال از جام اتحادیه توسط یک تیم لیگ دویی، چیز کاملاً جدیدی نیست. برادفورد سیتی را به یاد دارید؟
عملکرد آرسنال در دور چهارم فصل ۱۳-۲۰۱۲ به اندازه کافی بد بود. پس از چهار گل خورده مقابل ردینگ، آنها در نهایت مجبور شدند برای پیروزی ۷-۵ پس از وقت اضافه بجنگند.
شش هفته بعد، آنها به سمت شمال به برادفورد برای بازی یک چهارم نهایی خود رفتند. تنها ۱۶ دقیقه از بازی گذشته بود که آنها عقب افتادند.
توماس ورمالن گل تساوی را به ثمر رساند، اما تنها در دقیقه ۸۸. بنابراین، بازی تا وقت اضافه و ضربات پنالتی کشیده شد.
ورمالن از ناجی به گناهکار تبدیل شد و پنالتی حیاتی را از دست داد که باعث حذف آرسنال شد.
اعتبار کامل به برادفورد، که سپس استون ویلا را حذف کرد و در نهایت در فینال به سوانزی سیتی باخت. این مسیری است که آرسنال از اینکه مال خودشان نبود، خود را لگد می‌زد.
منچستر یونایتد ۸-۲ آرسنال
دورانی بود که آرسنال و منچستر یونایتد دو قدرت اصلی فوتبال انگلیس بودند. یکی از آنها یا دیگری، تمام عناوین لیگ برتر به جز یکی را در ۱۲ دوره اول کسب کردند.
هر دو دچار افت شدند، اما آرسنال زودتر شروع کرد - و آنها در سال ۲۰۱۱ به شدت آن را احساس کردند.
یونایتد با نتیجه ۸-۲ آنها را شکست داد و وین رونی هت تریک کرد. در نیمه اول تنها ۳-۱ بود، اما در نیمه دوم همه چیز برای آرسنال از هم پاشید - حتی پیش از اخراج کارل جنکینسون نوجوان.
چشمان خود را ببندید و می‌توانید عکس‌های تابلو نتایج را بعد از آن تصور کنید. یکی از معدود بازی‌های لیگ برتر که صفحه ویکی پدیای خاص خود را دارد.
فروپاشی ویلیام گالاس
یکی برای تاریخ.
این مورد واقعاً در مورد خود نتیجه نیست، اگرچه باختن در وقت اضافه با پنالتی مقابل بیرمنگام سیتی، اندکی شرم‌آور بود.
آنچه در پی آن اتفاق افتاد، فراموش نشدنی شد: عصبانیت ویلیام گالاس.
پس از سوت پایان، گالاس عصبانی شد و وسط زمین نشست. هیچ کس نتوانست برای چند دقیقه او را متقاعد کند.
در نهایت، او حس کرد که ونگر می‌آید و به آرامی دور شد. همه اینها پس از لگد زدن به تابلوهای تبلیغاتی در اوایل بازی، پس از دادن پنالتی بود.
گالاس بعداً عذرخواهی کرد - خب، تا حدی - اما قهر او در افسانه‌های لیگ برتر ثبت شد.
چلسی ۶-۰ آرسنال در هزارمین بازی ونگر
شما به سادگی باید از طول عمر آرسن ونگر شگفت‌زده شوید. پیش از آنکه ایده‌های انقلابی دیوانه‌وار خود را به فیفا بیاورد، او بیش از ۲۰ سال به عنوان سرمربی آرسنال خدمت کرد.
اما زمانی که استقامت او باید در مناسبت هزارمین بازی خود در راس آرسنال جشن گرفته می‌شد، او ترجیح می‌داد پنهان شود.
مارس ۲۰۱۴. استمفورد بریج. اول مقابل سوم، این شانس بزرگ آرسنال برای باقی ماندن در کورس قهرمانی بود. اما یک فاجعه کامل بود.
آرسنال در عرض هفت دقیقه دو گل عقب افتاد و در عرض ۱۵ دقیقه یک بازیکن اخراجی داد. اوضاع بدتر و بدتر شد.
حتی محمد صلاح گلزنی کرد و او هرگز برای چلسی گلزنی نکرد.
فینال جام اتحادیه ۲۰۱۱
چند سال پس از حادثه گالاس، بیرمنگام سیتی دوباره در سمت دیگر تحقیر آرسنال قرار گرفت.
این بار فینال جام اتحادیه ۲۰۱۱ بود و پس از پنج فصل بدون جام، به نظر می‌رسید زمان مناسبی برای آرسنال برای پایان دادن به خشکسالی خود باشد.
سرنوشت ایده‌های دیگری داشت. بیرمنگام از طریق نیکولا ژیگیچ در ومبلی پیش افتاد، پیش از آنکه روبین فن پرسی گل تساوی را به ثمر برساند.
یک گل پیروزی در دقیقه ۸۹ قرار بود به ثمر برسد، اما نه برای آرسنال. در عوض، اوبافمی مارتینز گلزنی کرد تا پیروزی به یاد ماندنی را برای بیرمنگام رقم بزند.
آرسنال باید تعجب می‌کرد که چه زمانی دوباره طعم افتخار را خواهد چشید. آنها تا سال ۲۰۱۴ برای بردن جام داخلی بعدی خود صبر کردند.
بایرن مونیخ ۱۰-۲ آرسنال در مجموع دو بازی
شکست ۵-۱ از بایرن مونیخ؟ این اتفاق می‌تواند رخ دهد. اما دو بار در عرض سه هفته؟ اوه.
آرسنال در دوران مربیگری میکل آرتتا سخت روی اعتبار خود در لیگ قهرمانان کار کرده است و حتی فصل گذشته به فینال رسید.
اما همیشه اینطور نبوده است. در فصل ماقبل آخر ونگر، آنها با شکست ۱۰-۲ در مجموع مقابل بایرن به طور غیرمنتظره‌ای از لیگ قهرمانان حذف شدند.
آنها حتی برای لیگ قهرمانان بعدی نیز واجد شرایط نشدند، بنابراین این یک راه فاجعه‌بار برای ونگر بود تا با این رقابت خداحافظی کند.