خوش آمدی، مائوریسیو، به دستگاه گوشت‌کوب. یا بهتر بگوییم، خوش آمدی دوباره. منتظرت بودیم. هیچ چیز غافلگیرکننده‌ای در خبر احتمال انتصاب مائوریسیو پوچتینو توسط منچستریونایتد وجود ندارد. یونایتد همیشه در آستانه انتصاب پوچتینو است. این باشگاهی است که ۱۳ سال صرف استخدام و اخراج همان مربی با ساختار محکوم شده کرده است – همان چشم‌های شوک‌زده، همان مشکلات کلان حل‌نشدنی – و هشت سال گذشته تقریباً این کار را با پوچتینو انجام داده است.
خب، شاید بالاخره اینجا هستیم. شاید او فقط به اندازه کافی شکسته شده باشد تا با آن سازگار شود. و چه کسی می‌داند، شاید حتی یک نوع هم‌افزایی تصادفی در اینجا وجود داشته باشد.
تا الان پوچتینو کاملاً از طریق ماشین استخراج روح فوتبال باشگاهی سطح بالا پردازش شده است. او پیش‌خورده، پیش‌تسخیر شده به اولدترافورد می‌آید، یک مربی ۵۴ ساله که از تجربیاتش در پاری سن ژرمن، چلسی و تاتنهام در دوران لوی اطرافیان، ضربه خورده است. این یک سرمربی است که آنقدر در خون باشگاه‌های ابرقدرت ناکارآمد غرق شده است که بازگشت تقریباً همان معنای رفتن به سمت شکل نهایی آن در غرب منچستر را دارد.
مشکلات در اولدترافورد البته به انتصاب آخرین آواتار مدیریتی بی‌ربط است. استخدام و اخراج مداوم یک علامت است نه علت. این اساساً یک حواس‌پرتی است، یک پرچم دروغین که توجه را از طمع و بی‌کفایتی سطوح اجرایی منحرف می‌کند.
با این حال، در این مواقع لازم است دلایلی را بیان کنیم که چرا انتصاب اخیر احتمالاً کارساز نخواهد بود. اول از همه، حس آشکار بازده کاهشی است.
چگونه یک باشگاه را که در ۱۰ سال پیشرفت مداوم رو به پایین، دو جام بزرگ برده است، حل می‌کنید؟ آسان است. شما مربی‌ای را استخدام می‌کنید که در ۱۳ سال پیشرفت مداوم رو به پایین، دو جام بزرگ برده است. چگونه به گذشته اخیر که به سختی به یاد می‌آوریم بازگردیم؟ ما گذشته اخیر را که به سختی به یاد می‌آوریم، استخدام می‌کنیم.
آیا این شبیه یک گلوله جادویی است؟ در این مرحله، استخدام پوچتینو مانند رزرو کردن مردی است که آهنگ «گانگام استایل» را خوانده تا در سوپر بول اجرا کند. بله، طرفدار بزرگی هستم. یادآوری کن. مگر نبودی که در سال ۲۰۱۳ خیلی معروف بودی؟
پس همه اینها به کنار. جالب‌تر این است که در مورد این واقعیت تأمل کنیم که، مانند همیشه با این باشگاه فوتبال عظیم و پر از دود سمی، همیشه امید وجود دارد، و نوعی منطق که می‌گوید شاید این همان باشد. ما هر بار این را می‌بینیم. استاد هاله‌ی سالخورده؟ بله، انجامش بده. متعصب سیستم جوان و داغ؟ او را بیاور. بازیکن سابق تصادفی، که تقریباً بلافاصله به یک چهره مرطوب و محکوم تبدیل می‌شود که مانند یک پدر طلاق گرفته در نرده‌های مدرسه روی خط لمس مچاله شده است؟ ما جای خالی داریم.
این بار دو چیز به نفع پوچتینو است. اول، خاطره بهترین روزهایش در تاتنهام: کاریزما، خنده بلند، راه رفتن مانند خوش‌تیپ‌ترین حفار نفت جهان. به علاوه البته سبک پرشور و دویدن سخت آن تیم اولیه تاتنهام، فوتبال به عنوان زندگی، درد، خستگی، سرخوشی. لحظاتی وجود خواهد داشت. فقط چند تا از اینها را به ما بده. در نهایت همه اینجا فقط می‌خواهند چیزی را احساس کنند.
دوم، و وسوسه‌انگیزتر، حس نوعی قوس رستگاری مشترک، اتحادی از روح‌های گمشده است. باشگاه شکسته، با مدیر شکسته ملاقات کن. شما دو نفر با هم کنار خواهید آمد. این در فیلم‌ها اتفاق می‌افتد، پویایی «ترک لاس وگاس»: رسیدن به ته خط، بهبودی، رستگاری. آیا این قانع‌کننده است؟ آیا ما، از همه چیز، نه امید – البته نه آن – بلکه امید محکوم به فنا داریم؟
پوچتینو در حرفه‌اش یک نقص دارد. این مدیری است که هرگز وعده کامل سال‌های اولیه خود را محقق نکرد، توسط ساوتهمپتون سرپرستی شد، سپس دوباره توسط تاتنهام ربوده شد، جایی که او تزریق قابل توجهی از انرژی را ارائه داد. آن پوچتینو شخصیتی بسیار اعتیادآور بود. شما می‌خواستید او را بشنوید که صحبت می‌کند، گونه‌های چاله‌دارش را نوازش کنید، بوی گوچوی او را استشمام کنید در حالی که کلمات خشن را در گوش شما در مورد مبارزه و رنج زمزمه می‌کرد، و شاید شما را بعداً به باربیکیو دعوت می‌کرد.
یک دهه بعد، پوچتینو هنوز هوای کسی را دارد که به دنبال خانه و شکل نهایی خود است. این یک تمرین جالب است که فقط سعی کنیم تصمیم بگیریم چه چیزی او را واقعاً شکست داد. شاید پاری سن ژرمن بود، از ژانویه ۲۰۲۱ تا ژوئیه ۲۰۲۲، هنوز منبع تنها جام‌های بزرگ او.
در پاریس، پوچتینو به نظر می‌رسید که از قبل خسته شده بود، و مجبور بود از ابتدا منطقی برای مجموعه‌ای از گالاکتیکوس ابرنواختر پیدا کند. این پاری سن ژرمن دوران شکوه افراطی بود، منبع میم اصلی کیلیان امباپه، ژنرال خودکامه، و زمانی که نیمار به نظر می‌رسید که بیشتر یا کمتر به طور مداوم روی عصا در یک دیسکو زیرزمینی سطح بالا می‌رقصد که با کلاه بولر طلای جامد و کفش‌های ساخته شده از سنگ ماه پوشیده شده بود.
کسانی که پوچتینو را می‌شناسند، از خودشیفتگی فوق ستاره‌ها، غرور بازیکنان جوان اثبات نشده، تمریناتی که به نبردی بازنده برای شدت تبدیل شد، ناامیدی گزارش کردند. و بله، در اینجا یک آژیر خطر پیش از یونایتد وجود دارد. چگونه قرار است این کار پیش برود؟ آیا به نظر می‌رسد که یک تناسب فرهنگی آشکار است؟
از طرف دیگر، شاید چلسی بود که او را شکست داد، فصلی نامناسب قبل از جدایی با توافق متقابل، که با ناامیدی از یک تیم نامتعادل و یک سلسله مراتب نامنسجم همراه بود. باز هم، آیا این شبیه مردی است که به طور ایده‌آل برای درک تیمی که تحت نظر شش مربی و دخالت‌های «جیم بزرگ» از طریق چت‌های کافه‌ای جمع شده است، ساخته شده است؟
شما حتی می‌توانید استدلال کنید که تاتنهام بود که پوچتینو را شکست داد، حتی اگر برای پنج فصل این اوج دوران مربیگری او در باشگاه بود. دوران خوب در تاتنهام از بین رفت زیرا پوچتینو نتوانست دانیل لوی را متقاعد کند که نیاز به ساختن از نقطه قوت وجود دارد. آن تیم محکوم به خوردن خودش بود. پوچتینو تحت تأثیر مکتب فوتبال مارچلو بیلسا به عنوان بازی دویدن، پیروزی به عنوان تابعی از خستگی جسمی و عاطفی بود.
در نهایت، چیزی که باعث شد تاتنهام دوران پوچتینو کار کند، همان چیزی بود که آن را کشت، تیمی با انرژی بالا که به یک موجود زامبی تبدیل شد، تیمی از اجزای تخریب شده، خود پوچتینو که از قبل کمی غمگین و خسته از جنگ بود.
پس، به منچستر خوش آمدی. آیا هیچ یک از این عناصر آشنا به نظر می‌رسند؟ شاید چیز جالبی در اینجا وجود داشته باشد. شاید این یک تناسب باشد. یونایتد ممکن است یک کشتی ارواح باشد که در یک آرامش بی‌پایان گرفتار شده است. پوچتینو نیز ممکن است از اوج خود عبور کرده باشد. هانسی فلیک اولین جام خود را در بایرن مونیخ در سال ۲۰۱۹، در همان سن پوچتینو، به دست آورد. اما مربیان ۵۴ ساله با سابقه طولانی تمایل ندارند در این سطح به اوج سال‌های خود برسند.
از طرف دیگر، فوتبال اغلب به اندازه جزئیات، احساسی است و منچستریونایتد قطعاً در حال حاضر اینگونه است، موجودیتی که فقط نیاز دارد احساس خوبی داشته باشد، گرما ساطع کند، به غلتیدن ادامه دهد. انتصاب پوچتینو حداقل یک داستان خواهد بود، ملاقات آخرین شانس‌ها و آخرین سالن‌ها. آیا ما یک قوس در اینجا داریم؟
اگر چنین است، باید با یک دنباله اکشن طولانی شروع شود. یونایتد در رده سوم از پایین لیگ برتر قرار دارد. تیم مجموعه‌ای تصادفی از قطعات واگرا است. در سمت مثبت، چیزی قابض و پاک‌کننده در بهترین سبک پوچتینو، ۴-۲-۳-۱ با شدت بالا وجود دارد. حتی بازیکنانی هم وجود دارند که ممکن است مناسب باشند.
کوبی مینوی دارای کیفیت‌های لازم برای مقاومت در برابر پرس و پاس سریع است. کارلوس بالبا و آندری سانتوس هافبک‌های دویدن سخت‌تری نسبت به آنچه تا کنون نشان داده‌اند، هستند. که چیز زیادی نمی‌گوید. آنها اصلاً اینطور به نظر نرسیده‌اند. از ماتئوس کونیا و برایان امبوئمو خواسته می‌شود که تلاش کنند، که می‌توانند انجام دهند. بنجامین سسکو واقعاً شروع نکرده است. اما پوچتینو مردان بزرگ را دوست دارد.
دفاع به سرعت و تمایل به بازی در خط بالا نیاز دارد، به این معنی که هری مگوایر بیش از هر زمان دیگری مانند قطار اسب‌کش در دنیای فورد مدل تی به نظر می‌رسد. آیا برونو فرناندز تا به حال واقعاً خواسته شده است که با نظم و ریسک کمتر بازی کند؟ این اکنون اتفاق خواهد افتاد.
و بله، ما بارها و بارها اینجا بوده‌ایم. هیچ گلوله جادویی، هیچ واکسن عظیمی، هیچ طرح اصلی که در انتصاب پوچتینو گرد هم می‌آید، وجود ندارد. هیچ کس در حال تخلیه باتلاق، شعله‌افکنی هیئت مدیره، یا خشمگین شدن از میانه‌روی مدیریت شده در هر سطحی نیست.
خود پوچتینو مانند تصویری متحرک از دوران بهتر و قدرت‌های کاسته شده است. اما همیشه فصل‌های دیگری وجود دارد، و در این مورد، حس چیزی که ممکن است حس تئاتر مشترک خود را ارائه دهد، خصوصی و عمومی؛ شانسی، هرچند دور، برای ترمیم خود.