در منچستر در این آخر هفته، امکان داشت که سرگرمی پنجشنبه تا یکشنبه خود را با دو رویداد فرهنگی قاب بگیرید. ابتدا، اولین نمایش فیلم کن راسل «شیاطین» که دوباره منتشر شده و سانسور نشده است در تراکورد اودئون. و سه روز بعد، سه مایل آن‌طرف‌تر، منچستر یونایتد در مقابل استون ویلا در اولد ترافورد.
همانطور که انتظار می‌رفت، یکی از این رویدادها تجربه‌ای سینمایی، تأمل عمومی عمیقاً آزاردهنده در مورد معنای ایمان، خون، ترس، قدرت، آیین و شیء‌گرایی را ارائه داد که با صحنه‌ای ارگاتیک از رهایی ناپاک اما انکارناپذیر شهوانی به اوج خود رسید، همه در مجموعه‌ای در حالتی از ویرانی باشکوه و نمایشی اجرا شد. و دیگری فیلمی با بازی الیور رید بود.
با سوت پایان، آن تساوی وحشیانه ۴-۴ در اولد ترافورد احساس پایان مناسبی برای فصل اول لیگ برتر بود. با ورود به یک وقفه بین‌المللی ۱۲ روزه، در این مقطع معمول است که مجموعه‌ای از خوانش‌ها را انجام دهیم، فصل را تا به امروز کالبدشکافی کنیم، و گزارشی از وضعیت لیگ برتر ارائه دهیم.
پنج بازی از آخرین باری که این کار را انجام دادیم، چیز زیادی تغییر نکرده است. برایتون انرژی درخشان شورشی خود را حفظ کرده است. صدرنشینان جدول تاتنهام هستند که از رتبه دوم از آخر به ۱۱ رسیده‌اند. سطح تهدید رسمی «اسپرز در بحران» توسط وزارت کشور از «قطعاً در بحران» به «احتمالاً کمی بعد در بحران» کاهش یافته است. روبرتو دی زربی دیگر شبیه یک کرم کارتونی محکوم و تسخیر شده به نظر نمی‌رسد. در عوض، او شبیه یک کرم کارتونی پرانرژی و سرگرم‌کننده به نظر می‌رسد.
در غیر این صورت، در این بخش پاییزی، فقط یک داستان در شهر وجود داشته است. و آن داستان منچستر است، و پیچیدگی‌های خارق‌العاده دو باشگاه بزرگ متضاد، اما عمیقاً در هم تنیده.
روند منچستر سیتی از اکتبر تا نوامبر با حکم گناهکارانه در مورد تقریباً تمام اتهامات مالی آنها آغاز شد، و به دنبال آن پیروزی آدرنالینی در آنفیلد، و در نهایت سه شکست لیگ مشکل‌ساز. یونایتد اساساً در همین دوره از کف زمین سقوط کرده است: هشت بازی در تمام رقابت‌ها، یک برد، و یک امتیاز بالاتر از قعر جدول لیگ برتر.
در عین حال، هر دو باشگاه منچستر بر چرخه خبری تسلط داشته‌اند، ماشین‌های محتوای بی‌پایان، و منبع داستان‌های مرتبط با فوتبال که آنقدر عجیب و گسترده هستند که تهدید می‌کنند از دیوار دریایی بالا رفته و بقیه لیگ را ببلعند.
در این مقطع لازم است در مورد مایکل کریک صحبت کنیم و اینکه آیا او اخراج شده است یا خیر (پاسخ فعلی: خیر). به نظر می‌رسد که این اتفاق در وقفه فعلی رخ خواهد داد، هنگامی که جایگزین تعیین شده هماهنگ شود. یک پارادوکس دیگر منچستر یونایتد: فقط در اینجا، در قلمرو اخراج‌های عجولانه در میانه فصل، ما ناگهان خود را در دستان یک ماشین براق و با تجربه می‌یابیم. کنار بایستید. ما در این کار باتجربه هستیم. آن را به متخصصان بسپارید.
اما کریک البته اساساً یک ناظر دیگر بر ذوب شدن هسته‌ای راکتور جاری است. او مایکل کریک را منصوب نکرده است. او در نقش سرمربی خود هیچ کار غافلگیرکننده‌ای انجام نداده است، صرفاً بهترین مایکل کریک ممکن بوده است، که مایکل کریک فاقد صلاحیت برای این سطح از مدیریت است.
حتی مدیران باشگاه که هر هفته در تصاویر تلویزیونی در نمای نزدیک نشان داده می‌شوند، اساساً بازیکنان نقش دوم هستند، احمق‌های مفید برای رژیم: مدیر فوتبال، جیسون ویلکاکس، که هر هفته بیشتر شبیه یک کارمند اداری به نظر می‌رسد که در یک سفارتخانه خارجی ربوده شده گیر افتاده و سعی می‌کند با چشمانش به شدت سیگنال دهد که نزدیک به لبه است و آیا کسی با جلیقه ضد گلوله می‌تواند به زودی در پنجره فرار آتش ظاهر شود. و مدیر اجرایی، عمر بررادا، که شخصاً بر رژیم حمایت مالی تجاری منچستر سیتی نظارت داشت، و مطمئناً اگر درخواست تجدیدنظر علیه اتهامات سیتی رد شود، نمی‌تواند در سمت خود در یک شرکت سهامی عام باقی بماند.
اینها فقط علائم قابل مشاهده هستند، نه علت. این اتفاقی است که زمانی می‌افتد که شما سازمانی را اداره می‌کنید که در آن لازم است افرادی در سطوح قابل توجه منصوب شوند که مایل به وجود در سطحی سازش شده باشند، که از داشتن فرصت اداره این سازمان، حتی بد، خوشحال باشند.
و تا کنون گفتن بدیهی‌ترین چیز آسان به نظر می‌رسد. منچستر یونایتد یک مالک اکثریت شایسته اما کاملاً خودمحور دارد که این یک فرصت مالی فوق‌العاده برای او بوده است؛ و مالک دیگری که تنها افزودنی او به نمایش، نشان دادن مهارت‌های غیرقابل انتقال یک میلیاردر متوسط است.
ما این را اکنون می‌دانیم. یونایتد در چرخه خودمصرفی گرفتار شده است. این یک افول ذاتی و خود-تخریب‌گر است، مانند یک شهر افسرده پسا-صنعتی در مقیاس کوچک. تنها چیزی که باقی مانده است زنگار، مردم و میراث مصرف نشده است.
اما این همچنین در چند هفته گذشته چیزی خارق‌العاده ایجاد کرده است. در حال حاضر، فضای روز مسابقه اولد ترافورد کاملاً با هر چیز دیگری، نه فقط در ورزش، بلکه در هر فعالیت انسانی دیگر که به آن علاقه دارید، متفاوت است.
حاشیه اکنون به طور قطعی به عنوان رویداد تثبیت شده است. در اینجا مردی با لباس پشمی سرمه‌ای خیس که توسط صداهای عجیب تسخیر شده، مانند شاه لیر در راه آخر هفته گلف، در کنار خط لمس قدم می‌زند. در اینجا جمعیت یونایتد هستند که در داخل یک استادیوم پر سر و صدا و نشت‌کننده جمع شده‌اند، تحت تأثیر نیروهای کلان، فریاد می‌زنند به امواج قدرت، نمایشی از بیگانگی که درست فراتر از چراغ‌های سفید اطراف لبه سکو رخ می‌دهد.
جریان‌های انرژی بسیار مختلط و ظریف هستند. چه کسی چه چیزی را تشویق می‌کند؟ عشق، ترس، خشم در این لحظه دقیقاً به کجا هدایت می‌شود؟ مانند تمام درام‌های انسانی، هم گسترده و هم مبتذل است، هزاران روح انسانی در همان فضای مشترک، همه بر روی یک ایده انتزاعی، عمل ایمان و خاطره‌ای که آنها به طور جمعی به عنوان منچستر یونایتد شناسایی می‌کنند، متمرکز شده‌اند، در حالی که در مقابل آنها هری مگوایر مانند یک اسب پلیس سالخورده می‌دود و دیوگو دالوت سعی می‌کند با پاهای خود به روش اشتباه فوتبال بازی کند.
برای ناآگاهان، فوتبال می‌تواند به عنوان یک حواس‌پرتی، یک چیز احمقانه، جامعه نمایش با حذف پرخاشگرانه بخش جامعه به نظر برسد. اما هنوز چیزی شرافتمندانه در فریاد زدن در این فضای فیزیکی، در ابراز مخالفت، اعتراض، خشم وجود دارد که مخالف بسیاری از چیزهایی است که در دنیای گسترده‌تر ناراحت‌کننده هستند: جعل، احساسات از راه دور، تجربه از راه دور.
به دنیایی که تیم را در زمین احاطه کرده نگاه کنید: مالکان غارتگر دارایی، بارگذاری بیش از حد برند، باشگاهی که کاملاً متعهد به کسب درآمد از احساسات شما است. خشمگین شدن در برابر این چیز نه تنها منطقی و انسانی است، بلکه یک عمل مقاومت مناسب است.
اینجاست که نسخه پاییز ۲۰۲۶ منچستر سیتی نیز وارد تصویر می‌شود. در زمین، سیتی در شکست ۳-۱ مقابل ناتینگهام فارست عالی در روز شنبه، در میانه میدان گیج و غیرمعمول باز بود. اما در این دوره چیزی در اطراف باشگاه تغییر کرده است، که قوی‌ترین شکل آن در حمایت هواداران از راه دور بیان شده است.
میل به نادیده گرفتن حکم هیئت مستقل، به «شرور» بودن، از بیرون کمی گیج‌کننده بوده است. درک اینکه چگونه حقیقت، آزادی، نور خورشید، مرد کوچکی که علیه خارها لگد می‌زند با بلعیدن خط حزب یک پروژه تبلیغاتی خودکامه سازگار است، دشوار است.
اما فضا پیچیده‌تر از این است، تنش کمتر خطی است. هواداران سیتی با پیراهن‌های چییتوس که موزهای بادی یادآور را تکان می‌دهند، مشت‌های خود را به سمت جهان بلند می‌کنند، نیز به طرز عجیبی جذاب، متقاعدکننده، و به طور غیرمنتظره‌ای دوست‌داشتنی شده‌اند.
زیرا این در نهایت اعتراضی است علیه جهانی که فراتر از دسترس شما احساس می‌شود. مقررات حسابداری را فراموش کنید و یافتن چیزهای غم‌انگیز در مدل لیگ برتر، در تسلیم کامل فوتبال نخبه در پای پول، دشوار نیست. هرچه منبع آن باشد، صرف نظر از اینکه منطق چقدر گیج‌کننده باشد، عظمت پایه‌ای در این نمایش نافرمانی و جمع‌گرایی وجود دارد.
اگر اعتیادآور، وسوسه‌انگیز، و تماشای آن غیرممکن به نظر می‌رسد، شاید به این دلیل است که چیزی اصیل در دنیایی از جعل و توهم در حال رخ دادن است. باشگاه‌های منچستر به شیوه‌های جداگانه خود شکلی از شهر خود را احساس می‌کنند، از نحوه تلاش بریتانیای پسا-پسا-امپراتوری برای ایجاد انرژی از سرمایه‌گذاری داخلی یا تجزیه قطعات آن، فروش روح آن برای برخی آسمان‌خراش‌های شیشه‌ای و فولادی و یک خط تراموا. این فرایندی است که شامل تبدیل حامیان یک باشگاه فوتبال به محصول، قطعه‌ای از صحنه‌پردازی، درختان در نقاشی معماران نیز می‌شود.
هیچ راه‌حل آشکاری برای این وجود ندارد، هیچ راهی برای معکوس کردن آن فرایند با توجه به فروش زمین، کنترل، مالکیت معنوی، همانطور که ممکن است به نظر برسد هیچ مسیر عملی آشکاری به سمت چیزهای نرم، دلگرم‌کننده، قبلاً قابل دستیابی که اندی برنهام در سخنرانی‌های خود در مورد آینده به تصویر می‌کشد، وجود ندارد.
اما جالب است که فوتبال را مستقیماً با این بیگانگی روبرو می‌بینیم، که هرچند ناهمگون، بیان می‌کند که تنها پاسخ منطقی، امتناع از سکوت است. لیگ برتر به روش خود بازتاب کاملی از ملت است، با نسل در حال پیر شدن اما ثروتمند خود، نهادهای سبک‌وزن پاپ‌آپ آن که فضاهای خالی را در خیابان اصلی پر می‌کنند.
دیگر داستان کلیدی دوره پاییز البته آرسنال است که اساساً لندن در قالب یک باشگاه فوتبال است، از نظر اقتصادی کارآمد، از نظر جغرافیایی ممتاز، تحت محدودیت‌های با دقت تنظیم شده خود در حال پیشرفت است. آیا این داستان فصل از اینجا به بعد است؟ حتی با ۲۸ بازی باقی مانده، دیدن برتری پنج امتیازی آرسنال به جز پیشرفت مداوم به سوی قهرمانی دیگر لیگ، دشوار است.
در عین حال، هر معیاری، از اوج‌گیری رسانه‌های اجتماعی گرفته تا ارقام تخمینی تلویزیون، نشان می‌دهد که رویداد آخر هفته با فاصله زیاد یک تساوی تئاتری اما اساساً بی‌معنی ۴-۴ در باران یکشنبه شب بود. آن را بنوشید. مشت خود را به سمت جهان بلند کنید. منچستر برای مدت طولانی پایتخت فوتبال انگلیس بوده است. این شهر، حتی در وضعیت بحران مرتبط با فوتبال، همچنان قدرتمندترین نمایش آن است و هنوز هم قادر به ارائه حس چیزی واقعی در دنیای پسا-واقعی است.