دوباره اینجا هستیم، با منچستریونایتد نزدیک به حالت فروپاشی. خشم در میان هواداران. گری نویل با اظهارات اغراقآمیز خود به باشگاهی که زمانی در آن بازی میکرد حمله میکند . آمار در همه جا بدون زمینه برای برانگیختن خشم منتشر شده است. هیاهو و حدس و گمان مداوم در اطراف باشگاه احتمالاً کمکی نمیکند و اگر بازیکن باشید، نادیده گرفتن آن بسیار دشوار است. توجه به آنچه اشتباه به نظر میرسد منحرف میشود و ناگهان، خشم بدون بحث مناسب در مورد اینکه منچستریونایتد برای مقابله با زوال چه کاری باید در زمین انجام دهد، غلبه میکند. در اینجا چند نکته وجود دارد... پرس کردن را رها کنید. برونو فرناندز و مارکوس رشفورد پرسکنندگان خوبی نیستند. حتی زمانی که در خارج از مالکیت توپ مشتاق هستند، به ندرت میبینید که توپ را برگردانند یا تیمها را به نزدیکی دروازه خودشان برانند. اگر میسون مونت در تیم باشد (مانند بازی مقابل برایتون)، کریک میتواند از آن به عنوان یک تاکتیک خوب استفاده کند. با این حال، او بازیکن اصلی نیست و مثالهای زیادی از تیمهایی وجود دارد که به راحتی از دفاع با پاس از عقب از طریق پرس منچستریونایتد عبور میکنند. منچستریونایتد با شدت به تیمها در جلو پرس نمیکند؛ این کاری است که آنها به خاطر انجامش انجام میدهند. این یک پرس شلخته است که مشکلساز است زیرا بسیاری از بازیکنان در یک منطقه در کنار خط گیر میکنند. پرس شلخته منچستریونایتد مقابل ایپسویچ ایپسویچ به راحتی راه خود را پیدا میکند ایپسویچ و فولام میتوانستند توپ را به کنارهها منتقل کنند و یا آن را از بالای پرس عبور دهند یا با استفاده از یک فولبک برای پاس دادن به یک وینگر کناری، از آن خارج شوند. اگر این دو تیم پرس نرم منچستریونایتد را فاش کردند، تصور کنید بقیه لیگ چه کاری میتوانند انجام دهند. فولام به راحتی از برونو فرناندز عبور کرد منچستریونایتد در مهار فولام هنگام راه رفتن ناکام است نقص عدم مالکیت توپ زمانی تشدید میشود که یک فولبک تلاش میکند تا بالا بیاید و ملحق شود، زیرا آنها اکنون در موقعیت نامناسبی قرار دارند. هیچ مشکلی با بلوک میانی منچستریونایتد در فصل گذشته هنگام اولویتبندی فشرده کردن مرکز زمین وجود نداشت و ممکن است در بازیهایی که توپ کمتری دارند دوباره آن را ببینیم. اما اضافه کردن پرس تا کنون کارساز نبوده است. مشکلات اطراف محوطه جریمه نحوه پیشبرد توپ توسط منچستریونایتد با دو بازیکن – کوبی ماینو و یوری تیلمانس – که قادر به فرار از فشار و یافتن فضا در میانه زمین هستند، در واقع خوب بوده است. اما وقتی به محوطه جریمه میرسند، آنطور که باید تهدیدکننده نیستند. بازی کردن متئوس کونیا و برونو فرناندز به عنوان دو مهاجم کاذب که عقب میکشند به این معنی است که شما آنها را به عنوان تهدیدی در مقابل خط دفاعی از دست میدهید. با حضور برایان امبوئمو در کنارهها، پس از پیشبرد توپ توسط منچستریونایتد، هیچ تهدید مرکزی وجود ندارد. علاوه بر این، فرناندز در موقعیتهای ناخوشایند پشت هافبک و جلوی دفاع گیر کرده است، تقریباً به عنوان یک طعمه برای کونیا که جدا شود و توپ را دریافت کند. این ستاره پرتغالی یکی از بهترین سازندگان بازی در تمام دوران است و از زمان ورودش طلسم یونایتد بوده است، اما فقدان آزادی او از نظر جایی که توپ را دریافت میکند، او را کمتر مؤثر کرده است. آنچه شما دارید این است که کونیا و فرناندز به مناطق مناسب عقب میکشند تا توپ را دریافت کنند و فقدان تهدیدی برای بازی پس از آن وجود دارد. آیا بازی کردن بنجامین سسکو این مشکل را حل میکند؟ قطعاً، اما او از زمان ورودش نتوانسته از مصدومیتها خلاص شود. آنچه مردان کریک انجام دادهاند، استفاده از پیشرفت خوب برای رسیدن به نیمه حریف و سپس نگاه کردن به کنارهها برای ارسال توپ به رشفورد بوده است. منچستریونایتد توپ را به سمت رشفورد میبرد مشکل این است که مردان کمتری برای هدف قرار دادن در محوطه جریمه و هیچ مهاجم هدف برای ارسال توپ (اگر سسکو بازی نکند) وجود دارد. ما شاهد بسیاری از این موقعیتهای تهاجمی بودهایم که منچستریونایتد مجبور به تکیه بر ارسالهای عرضی بوده است و آنها در مقابل دروازه کمی بدشانس بودهاند و در این فصل شش بار به تیرک دروازه کوبیدهاند. راشفورد کسی را در مرکز برای هدف قرار دادن ندارد این بخش خاص از بازی آنها نیازی به کنار گذاشتن مانند پرس کردن ندارد، بلکه فقط نیاز به تنظیم دقیق دارد ( بازگشت سسکو ، امبوئمو در مرکز، دادن مجوز به فرناندز برای پرسه زدن مانند فصل گذشته). تعداد زیاد بازیکن در مرکز یک تغییر جهت واضح از سوی کریک در این فصل در تمایل به داشتن توپ بیشتر وجود داشته است، اما در مقابل منچسترسیتی و هال سیتی، ما در حال حاضر دو مثال عالی از چرایی این حرکت منچستریونایتد را خطرناکتر کرده است داریم. منچستریونایتد با ازدحام در دربی دست و پنجه نرم میکند تیمهایی که عمیق دفاع میکنند میتوانند منچستریونایتد را به کنارهها بکشانند، زیرا آنها مهاجمان زیادی در مرکز زمین جلوی دفاع و پشت هافبک دارند. منچستریونایتد مقابل هال هیچ جایی نمیرود این طرح اگر یک یا دو بازیکن بود، ایده بدی نبود، اما تقریباً هر کدام از آنها میخواهند با پشت به دروازه توپ را دریافت کنند. همچنین، یک بار دیگر، فرناندز را بیاثر میکند و تیمها خوشحال خواهند شد که منچستریونایتد به کنارهها با فقدان تهدید در محوطه جریمه برود. این را میتوان با دویدنهای بیشتر در پشت خط دفاعی بهبود بخشید. اگر مهاجمان خود را بالاتر از خط دفاعی قرار دهید، میتوانند در بین شکافهای خط دفاعی و همچنین پشت سر آنها بدوند. این مدافعان را مجبور به دفاع میکند. آیا او میتواند زوال را مهار کند؟ متوقف کردن این لغزش زمانی که به این شکل در اولدترافورد میرسد بسیار دشوار است. با این حال، این هنوز همان جو را ندارد که زمانی که اوضاع با روبن آموریم یا اریک تن هاگ بد شد. تصمیم احمقانه آفساید مقاب
