مایکل کریک در ابتدای کنفرانس مطبوعبوعاتی خود در بعدازظهر جمعه، احساسات کم‌رنگ شده DNA منچستر را با شور و حرارت بیان کرد، که شبیه به آخرین مراسم مذهبی مدیری بود که در انتظار حکم خود به سر می‌برد.
او رایان گیگز، وین رونی، سر الکس فرگوسن و سر مت بازبی را به عنوان شیاطین سرخ نمادین معرفی کرد که ارزش‌های باشگاه مبنی بر «فروتنی، فروتنی و سخت‌کوشی» را تجسم می‌بخشند و اصرار داشت که او و بازیکنانش - مانند کسانی که پیش از آن‌ها بودند - هرگز «بزرگتر از باشگاه» نخواهند بود و به هیچ وجه «حق پیروزی» ندارند.
این چیزی نبود که قبلاً از مدیران منچستریونایتد نشنیده باشیم و کاملاً با پیشنهاد منطقی برونو فرناندز که برای پیشرفت باید «زندگی در گذشته را متوقف کرد» در تضاد بود، اما این امر به کسانی که فراموش کرده‌اند یادآوری کرد که حداقل یک نفر در منچستریونایتد واقعاً به باشگاه فوتبال اهمیت می‌دهد.
این را نباید دست کم گرفت، اما همچنین دلیلی برای ادامه همکاری با کسی که فقدان درک تاکتیکی او همچنان توسط همتایانش آشکار می‌شود، وجود ندارد. اگر عشق به منچستریونایتد عامل اصلی در تصمیم‌گیری برای انتخاب مدیر بود، ریو فردیناند یا تونی از پایین «The Nags Head» را مسئول می‌کردند.
تصور شکست دیگری برای کریک دشوار است، زیرا یونایتد روز یکشنبه در اولدترافورد میزبان بورنموث خواهد بود، اگرچه ممکن است تحقیر مشابهی را که روز چهارشنبه در لیگ قهرمانان توسط کومو متحمل شدند، تجربه کنند.
فرناندز با مصاحبه دوم بمب‌گونه خود در عرض یک هفته، پس از اینکه لیساندرو مارتینز پس از اتلتیکو مادرید، تلاش‌های جیسون ویلکاکس را در بازار نقل و انتقالات زیر سوال برد، به موضوع شورش در رختکن ادامه داد.
کریگ هنگام پرس و جو در مورد اینکه آیا او فرناندز را از ترکیب اصلی کنار خواهد گذاشت یا بازوبند کاپیتانی را پس از « انتقاد کاپیتان از تاکتیک‌های او » از او خواهد گرفت، کارت‌های خود را نزدیک به سینه نگه داشت.
« کریگ گفت : «مهم‌ترین چیز برای من تیم است، اول از همه.»
«این تیم، پویایی تیم است. و باز هم، این در مورد باشگاه فوتبال است. و من همیشه کاری را انجام خواهم داد که به نفع باشگاه فوتبال باشد.»
کمتر کسی که عملکرد برونو فرناندز را برای منچستریونایتد در این فصل دیده باشد، پیشنهاد می‌دهد که او حتی قبل از ابراز ناامیدی خود از «تصمیم عدم پرس» شایسته حضور در ترکیب اصلی است.
کریگ افزود: «مسئولیت من این است که تیمی را در زمین قرار دهم که نماینده این باشگاه فوتبال، نماینده هواداران باشد و آن‌ها بتوانند به آن افتخار کنند با هویتی که ما نشان می‌دهیم.»
این بدان معناست که برونو فرناندز نباید در ترکیب باشد، که حضور او در تیم - « همانطور که توسط جیمی کاراگر برجسته شد » - به این معنی است که منچستریونایتد «نمی‌تواند پرس کند»، در حالی که مزایای بازی دادن به او که در دوره موقت کریک در پایان فصل گذشته بسیار مشهود بود، زمانی که ستاره پرتغالی با کسب پاس گل‌های فراوان، بهترین بازیکن فصل لیگ برتر شد، در این فصل ناچیز بوده است. تنها گل‌های او در ۱۱ بازی مقابل ایپسویچ و صباح بوده است.
کنار گذاشتن او یک برد-برد برای کریک خواهد بود، که می‌تواند به فرناندز، هم‌تیمی‌هایش، هواداران و رسانه‌هایی که خواهان برکناری او هستند نشان دهد که در مواجهه با یک تصمیم بزرگ عقب‌نشینی نخواهد کرد، در حالی که قادر به قرار دادن تیمی است که بتواند پرس مؤثری را اجرا کند.
اینکه آیا او قادر به آموزش آن‌ها برای اجرای این پرس است، مسئله دیگری است، اما او باید توانایی خود را ثابت کند اگر می‌خواهد برای مدت طولانی در اولدترافورد دوام بیاورد. یک بلوک میانی و ضد حملات به سادگی در بلندمدت جواب نمی‌دهد. این منچستریونایتد است، به هر حال.
و چقدر باشکوه خواهد بود که یک منچستریونایتد پرانرژی و پرس‌کننده را ببینیم که در زمین اولدترافورد «نماینده باشگاه فوتبال» در سطحی قابل قبول می‌دود، در حالی که فرناندز در سکوها دلخور است.
یک نتیجه مثبت پس از چنین نمایشی، به کریک دلایل ملموسی برای دور نگه داشتن فرناندز از تیم می‌دهد تا زمانی که بتواند نشان دهد مایل و قادر به تطابق با پویایی میسون مونت یا هر کسی که جای او را گرفته است، می‌باشد.
و او این کار را نخواهد کرد. او در روش‌های خود ثابت است. فرناندز ممکن است باور نکند که «حق پیروزی» دارد، اما قطعاً احساس می‌کند که حق حضور در تیم را دارد و درک ناگهانی که او اینطور نیست، قطعاً خروج تلخ او از باشگاه فوتبال را تسریع می‌کند، که در هر صورت دور به نظر نمی‌رسد.