برخی فوتبالیستها مانند تکههای کوچک منیزیم هستند که در علم دبیرستان سوزاندید. آنها روشن و سریع میسوزند و سپس خاکستر میشوند. مایکل اوون منیزیم بود. آدریانو منیزیم بود. برخی فوتبالیستها برعکس هستند. برخی کنده های محکمی هستند که تا زمانی که اکسیژنی برای مصرف وجود دارد میسوزند، شعلههای ابدی در اتاقی از شمعهای سوخته. امروز ما به اینها علاقهمندیم. فوتبالیستهایی که علم زوال سلولی را به چالش کشیدند و با افزایش سن بهتر شدند. قصد داریم درباره برخی از بازیکنان مورد علاقهمان صحبت کنیم. بدون رتبهبندی، بدون مقایسه آنها با یکدیگر — فقط قدردانی خالص برای پیشکسوتان فوتبال. برای سهولت، دروازهبانان را شامل نمیشویم چون آنها متفاوت پیر میشوند، مانند آن عروس دریایی خونآشام که نمیمیرد. بسیار خب، شروع کنیم. پپه این تاجر ترس پرتغالیالاصل برزیلی، پدیدهای طبیعی است. در سن ۴۱ سالگی، او همچنان در دورهای حذفی لیگ قهرمانان اروپا عملکردی درخشان داشت و به هواداران حریف رجز میخواند. قهرمان ترسناک بزرگ. آنتونیو دی ناتاله زمانی بود که فکر میکردیم توتو دی ناتاله بهتر و بهتر میشود تا اینکه لیزر از چشمانش بیرون بیاید و به نوعی سوپر سایان دراگون بال زد تبدیل شود. او یک دوران حرفهای ۲۰ ساله پر از گلهای واقعاً زیبا داشت، مردی که مسئولیت مراقبت از خواهر همتیمی فقید سابق خود در اودینزه را بر عهده گرفت (که هیچ خانواده دیگری نداشت و با معلولیت زندگی میکند)، و مردی که نامش هنگام ترجمه به انگلیسی تقریباً به معنی «تونی کریسمس» است. فقط بهترین. کازویوشی میورا همه شما درباره کینگ کازو میدانید — ۵۷ ساله و هنوز حرفهای بازی میکند. چیزی که ما شگفتانگیز میدانیم این است که طبق Transfermarkt، میورا ۷۰۹ بازی انجام داده، ۱۹۳ گل زده، اما در کل دوران حرفهای خود فقط پنج پاس گل داده است. حالا، ما آگاهیم که آمار پاس گل احتمالاً از لیگهای منطقهای برزیل و فوتبال ژاپن در دوران قبل از اینترنت دشوار است. اما اگر این آمار پاس گل دوران حرفهای دقیق باشد، سوالات بسیار زیادی مطرح میشود. تدی شرینگهام شرینگهام تا ۳۰ سالگی به منچستریونایتد نرفت و برای ده سال دیگر در بالاترین سطح فوتبال انگلیس (به جز یک سال پربار در چمپیونشیپ با وستهم) به بازی ادامه داد بدون اینکه هرگز از اوج فاصله بگیرد. شرینگهام پس از پایان دوران حرفهای فوتبال خود، به طور مختصر بازیکن پوکر شد. این به نحوی برای ما منطقی است — تدی شرینگهام که پوکر حرفهای بازی میکند. خواکین ای کاپیتان، کاپیتان من. بازی در پست وینگر در بالاترین سطوح فوتبال حرفهای، در سن ۴۱ سالگی باید غیرقانونی باشد. این یک شوخی است. گیگسی وقتی شروع به کند شدن کرد به مرکز زمین رفت و روزی ۲۷ بار یوگا انجام میداد. خواکین یکی از معدود بازیکنانی بود که سطحش در طول دوران حرفهایاش هرگز افت نکرد. پسر فوقالعاده. فابیو کوالیارلا کاپوکانونیره در سن ۳۶ سالگی. دیگر سوالی نیست، جناب قاضی. جیانفرانکو زولا زولا به عنوان جانشین و جایگزین دیگو مارادونا در ناپولی شکوفا شد. چهار سال در جنوب ایتالیا، سه سال در آن تیم افسانهای پارما در اواسط دهه ۹۰، و سپس در سن ۳۰ سالگی، چلسی. زولا در طول هفت سال حضورش در چلسی به یک قهرمان تبدیل شد و هنوز هم بسیاری او را یکی از بهترین بازیکنان تاریخ آبیها میدانند، علیرغم ثروت، جامها و خریدهای فوق ستاره بعدی. در قد ۱.۶۸ متر و در اواسط دهه ۳۰ زندگیاش، زولا مدافعانی را که یک فوت بلندتر و یک دهه جوانتر از او بودند، به زمین میانداخت، از دیدن او که با تکنیک خود که تحت تأثیر محافظ ساق پا غولپیکری که تقریباً به اندازه خود مرد وزن داشت، به سمتشان دریبل میزد، میلرزیدند. فرانچسکو توتی رنسانس اواخر دوران حرفهای هشتمین پادشاه رم به عنوان یک کاذب ۹، دوباره احساسات را در ما زنده کرد. سرعتی نداشت — آن مدتها بود که رفته بود — اما تکنیک کافی برای تغذیه پنج هزار نفر را داشت. هر کسی که آن ویدئوهای اخیر از توتی را که پنج نفره بازی میکند دیده باشد، میداند که او هنوز هم همان توانایی را دارد. خدایا، او هنوز هم همان توانایی را دارد. ژابی آلونسو رئال سوسیداد > ایبار > لیورپول > رئال مادرید > بایرن مونیخ مسیر آلونسو احتمالاً هنوز در حال صعود است. او احتمالاً اکنون در فوتبال بهتر از زمانی است که بازنشسته شد. تنها چیزی که از ژابی آلونسو محو شد، توپ در انتهای آن پاسهای زیبا و با چرخش معکوس بود. و آن کاملاً عمدی بود. او اکنون احتمالاً پرتقاضاترین مربی اروپا است و قرار است بایرن را به راحتی از سکوی قهرمانی بوندسلیگا کنار بزند. خدای فوتبال در جسم و استخوان.
