مایکل کریک گفته بود که بازیکنانش را در این مورد دیده، اما هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند. نه تا الان در این فصل، که بدترین شروع خود را در ۴۰ سال گذشته تجربه کرده‌اند، و نه اینجا در مادرید که سرمربی منچستریونایتد اصرار داشت که چالش را خواهند پذیرفت. او گفته بود که واکنش از راه می‌رسد؛ او از آن مطمئن بود. در عوض، تنها پس از ۵۳ ثانیه گل خوردند و شکست دیگری رقم خورد. گل زودهنگام پابلو باریوس و گل دوم آдеمولا لوکمن در اواخر بازی به معنای شکست ۲-۰ بود.
پس این هم از واکنش و شورش؛ در عوض، نوعی تسلیم وجود داشت، این حس که این واقعیت آنهاست: بازی‌ای که بد شروع شد، به سختی بهتر شد و بدتر به پایان رسید. حتی اخراج لنی یورو در دقیقه ۱-۰ که می‌تواند به عنوان عامل کاهش شدت شکست مطرح شود، شاید واقعاً اینطور نباشد؛ یونایتد نباید اینگونه باشد.
کریک اصرار داشت که بازیکنانش چالش را خواهند پذیرفت، که او آن را در آنها دیده بود: مقداری شخصیت، مقداری غرور، مقداری… چیز. شاید، اما هرچه که بود اینجا مشهود نبود.
سرمربی یونایتد گفته بود: «گاهی اوقات وقتی اوضاع خوب پیش نمی‌رود، می‌بینید چه کسی واقعاً آنجاست»، پیامی که شاید به عمق بیشتری اشاره داشت، اما برای گل اول هیچ‌کس واقعاً آنجا نبود. آنها در سمت چپ نبودند، جایی که پاس لی کانگ-این، آلکس بائنا را به فضایی کاملاً باز فرستاد؛ آنها برای مهار او هنگام ورود به محوطه جریمه حضور نداشتند؛ و آنها در سمت راست نیز نبودند، جایی که باریوس در حال دویدن بود و هیچ‌کس در حال بازگشت نبود. بائنا توپ را به عقب کشید و باریوس با اولین ضربه شوت زد؛ آیدن هیون، در حال تلاش، به آنجا رسید اما نه به طور قاطع و توپ از او رد شد و وارد دروازه شد.
باریوس در حالی که شش انگشت را بالا گرفته بود، دوید، شماره کاپیتان باشگاه، کوکه، که مادرش ساعاتی قبل از شروع بازی درگذشته بود. از روی نیمکت، پیراهن کوکه بالا برده شد. در سراسر متروپولیتانو، هواداران غریو می‌کشیدند. اتلتیکو نیز متوقف نمی‌شد، تلاش بائنا به زودی به لیساندرو مارتینز برخورد کرد، اگرچه یونایتد توانست بازی را متعادل کند و ممکن است احساس کنند که باید راهی برای بازگشت به بازی پیدا می‌کردند.
برایان امبوئمو دو فرصت واضح داشت: اولی، پس از حرکات پای عالی در سمت راست، به بیرون رفت؛ دومی، پس از یک تبادل زیبا با یوری تیلمانس پس از اینکه کارلوس بالبا کریستین رومرو را سرنگون کرد، توسط یان اوبلاک در کنار تیر دروازه در سمت دیگر مسدود شد. از کرنر، بالبا مستقیماً به سمت دروازه‌بان ضربه سر زد.
اما این مدت کوتاه بود، اتلتیکو به زودی خود را بازیافت. اگر همیشه راهی برای عبور پیدا نمی‌کردند، پاس نهایی اغلب اشتباه بود، آنها توپ را با سرعتی و باوری جابجا می‌کردند که یونایتد قادر به رقابت با آن نبود. باریوس و بائنا قابل کنترل نبودند و فضاهای باز شده عظیم بود. فشاری که یونایتد وارد می‌کرد دیر یا اصلاً نمی‌رسید. در کنار خط نیز، تضاد آشکار بود. هر دو مربی لباس سیاه پوشیده بودند اما در حالی که دیگو سیمئونه قدم می‌زد، کریک بی‌حرکت در گوشه، چانه در دست، ایستاده بود. سیمئونه برای نشان دادن کارت خیالی جریمه شد. شاید سرمربی یونایتد می‌توانست آن را امتحان کند. به هر حال، چیزی.
تا پایان نیمه اول، اتلتیکو ۶۶٪ مالکیت توپ را در اختیار داشت؛ آنها همچنین می‌توانستند پیشی بیشتری بگیرند. آلکس گریمالدو یک ضربه آزاد عالی را به تیر دروازه کوبید و درست قبل از استراحت، شوت جاروب‌کننده جانی کاردوزو وارد دروازه شد، اما کمک داور ویدیویی یک هند هند مارکوس یورنته را در جریان بازی آشکار کرد.
یک توپ خوش‌تراش از باریوس منجر به ضربه والی خولیان آلوارز به تیر دروازه در اوایل نیمه دوم شد. باز هم، فضا، زمان و سهولت اجرای حرکت بیش از حد بود. در سمت دیگر، برونو فرناندز سپس فرصت فوق‌العاده‌ای برای تساوی داشت. تیلمانس برای پیدا کردن او عالی عمل کرد، توپ در لبه محوطه جریمه قرار گرفت و اوبلاک برای رویارویی با او از خط خود دور شد – به طور خلاصه، فرصتی که باید به یک شکل به پایان می‌رسید اما این بار به شکلی دیگر به پایان رسید. کاپیتان یونایتد آن را از بالای دروازه‌بان و کسری از عرض تیر دروازه عبور داد. به زودی، اتلتیکو دوباره برگشت، بائنا به بیرون خم شد.
در دقیقه ۶۵، سه نفر آمدند و سه نفر رفتند، مارکوس رشفورد، تیلمانس و بالبا جای خود را به میسون مونت، آماد دیالو و جاشوا زیرکزی دادند. در حقیقت، تغییر از قبل آغاز شده بود: هیچ چیز رادیکالی، اما یک تغییر. اتلتیکو به نظر می‌رسید که آرام شده است، که شاید به نفع یونایتد بود، تهدید دیگر چندان حاضر نبود. توپ اکنون سریعتر جابجا می‌شد؛ همچنین برای اولین بار متعلق به آنها بود. و پیشی هنوز فقط یک گل بود. فرناندز به طور فزاینده‌ای درگیر بود و پس از یک کرنر کوتاه، شوت خود را به تیر دروازه کوبید.
که در آن زمان بالاخره، قطعی شد. ناگهان، جاناتان دیوید در حال دویدن در وسط زمین به سمت توپ مورتن هولماند بود. یورو با او دوید و هر دو افتادند. اگرچه گلن نیبرگ در نگاه اول خطایی اعلام نکرد و اجازه داد حرکت ادامه یابد و دیوید توپ را به آдеمولا لوکمن رساند تا شوت بزند، او به صفحه نمایش فراخوانده شد تا برخورد را دوباره ببیند. وقتی برگشت، قرمزی در دست داشت. تصمیم سختگیرانه به نظر می‌رسید؛ همچنین پایان بود، همان دو مرد این را تمام کردند. یک دقیقه بعد، اتلتیکو دوباره از آنها عبور می‌کرد. گریمالدو پاسی را به دیوید، کاملاً در داخل محوطه جریمه، فرستاد و اگرچه شوت او توسط سن لامینس مهار شد، لوکمن برای گلزنی آنجا بود. هیون و برونو تعویض شدند؛ این کار تمام شده بود، چیزی برای جنگیدن باقی نمانده بود، شبی دیگر با شکست به پایان رسید.