در سال ۲۰۰۷ که آث میلان آخرین بار قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را جشن گرفت، بورنموث در جایگاه هجدهم لیگ دسته اول انگلستان قرار داشت. در آن زمان، آن‌ها رؤیای چنین شبی را در سر نمی‌پروراندند. با این حال، این اتفاق رخ داد.
اگر پیروزی هفته گذشته مقابل اشتورم گرات، جشنی برای میزان پیشرفت بورنموث بود، این یکی را برای سنجش بزرگی آن در نظر بگیرید.
بورنموث در مقابل اشتورم گرات بازی خیلی خوبی ارائه نداد ، اما توانست با نتیجه ۳-۰ پیروز شود، آن هم در اولین میزبانی خود در لیگ اروپا.
آث میلان دیگر آن تیم سابق نیست، همانطور که از حضور صرف آن‌ها در این رقابت‌ها به جای لیگ قهرمانان اروپا می‌توان استنباط کرد. اما آن‌ها هنوز هم آث میلان هستند.
روبن آموریم شروع خوبی در سری آ داشته است، جایی که تیمش در میان چهار تیمی قرار دارد که پس از هفت بازی بدون شکست بوده‌اند، اما او در انگلیس، در دوران هدایت منچستر یونایتد رو به سقوط، محکوم به شکست بود و شاید در این سرزمین‌ها نفرین شده باشد.
تنها کاری که او می‌توانست انجام دهد، خندیدن بود، زمانی که تماشاگران حاضر در ورزشگاه شعار می‌دادند «روبن آموریم، دوباره اتفاق افتاد» در حالی که بورنموث به پیروزی مشهور خود نزدیک می‌شد.
برتری عددی کمک کرد – مایک مانیان، دروازه‌بان و کاپیتان میلان، به دلیل هل دادن تایلر آدامز در محوطه جریمه از زمین اخراج شد – همانطور که وزن نسبتاً کمتر فشار و انتظارات در مقایسه با هفته گذشته، اما این یک عملکرد دلگرم‌کننده از سوی بورنموث بود که هویت جدید خود را تحت هدایت مارکو رُز پیدا می‌کرد.
تا پایان نیمه اول، آن‌ها ۱۰ شوت به سمت دروازه میلان داشتند، در حالی که میلان تنها یک شوت. بله، دو گل آن‌ها از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید – و آموریم ممکن بود از هیچ‌کدام از آن‌ها راضی نباشد، یکی برای هند کردن توپ در فاصله نزدیک و دیگری برای لحظه دیوانه‌وار مانیان – اما برتری آن‌ها به خوبی به دست آمده بود.
بورنموث بدون ترس بازی می‌کرد و تا سوت پایان مسابقه روحیه بالایی داشت. ضربه آزاد زیبای امین عدلی نتیجه را ۳-۰ کرد و فرصت‌هایی برای گل چهارم نیز وجود داشت، رایان با یک ضربه هوشمندانه دروازه‌بان ذخیره لورنزو توریانی را به چالش کشید – که میلان در ابتدا قصد داشت بدون تعویض بازیکنی به جای مانیان اخراج شده وارد زمین کند – و آدرین تروفرت با ضربه‌ای قدرتمند توپ را به بیرون زد.
میلان به سختی توانست حریف بورنموث و دروازه‌بان آشنای ایتالیایی آن‌ها، میشل دی گرگوریو، شود. هیچ شوت در چارچوبی برای میهمانان در ۹۰ دقیقه بازی، گویای همه چیز بود.
تماشاگران حاضر در ورزشگاه قبل از شروع بازی، بنری با این مضمون که «چگونه به اینجا رسیدیم؟» را به اهتزاز درآورده بودند. شاید میلان باید به همان اندازه بورنموث از خود بپرسد که چگونه به اینجا رسیده‌اند.
کسانی خواهند بود که از این نتیجه برای کوبیدن سری آ به عنوان یک لیگ، که دیگر مانند گذشته رقابتی نیست، استفاده خواهند کرد. شکست تنها تیم ایتالیایی در روز دوم لیگ قهرمانان اروپا این تئوری را تقویت کرد، اما هر چهار نماینده آن‌ها این هفته در روز سوم با پیروزی بازگشتند – به ویژه کومو در مقابل منچستر یونایتد .
بنابراین، این بازی باید صرفاً به عنوان پیدا کردن بورنموث در مسیر درست در شبی که در تاریخ این باشگاه ثبت خواهد شد، مورد قدردانی قرار گیرد.
آن‌ها ممکن است پیروزی‌های مهم‌تری در تاریخ خود داشته باشند. اما به سختی می‌توان گفت که آن‌ها تا به حال نتیجه بهتری از این کسب کرده‌اند.