مائوریسیو پوچتینو و توماس فرانک به لیگ برتر بازگشتند، اما نیوکاسل نیز باید به وسواس خود نسبت به مدیران سابق اسپرز ادامه دهد.

چرا به هر یک از آخرین مدیران اسپرز تا یک نقطه دلخواه، شغل جدیدی در لیگ برتر بدهیم؟ نکته خوبی است، اما ما این کار را انجام داده‌ایم.

۱۰) هری ردنپ به کاونتری ده مدیر اسپرز قبل از این، به جز پوچتینو و فرانک که شغل جدیدی پیدا کردند، به اندازه کافی دور است تا ردنپ را پس از نزدیک به یک دهه فعالیت در زمینه اسب‌دوانی، گلف و سخنرانی‌های بعد از شام، دوباره به عرصه بازگردانیم.

به جز یک دوره کوتاه در سال ۲۰۲۴ به عنوان سرمربی تیم «Cwm Albion» در لیگ دسته چهارم «Coventry Senior League»، ردنپ به بازنشستگی خود که بلافاصله پس از اخراج از بیرمنگام هفت سال قبل اعلام کرده بود، پایبند بوده است.

این مربی ۷۹ ساله تقریباً به تنهایی باعث انتصاب اخیر در لیدز شد ، اما از زمانی که در سال ۲۰۱۵ با زانوی آسیب‌دیده از کوئینز پارک رنجرز جدا شد، از رقابت‌های لیگ برتر دور بوده است.

و اگر او لامپارد را در کاونتری دنبال کند، می‌تواند در کنفرانس مطبوعاتی معارفه خود اصرار کند که برادرزاده احتمالا اخراج شده‌اش «به بالاترین سطح خواهد رسید»، قبل از اینکه احتمالاً بپرسد «Milan van Ewijk» دقیقاً چیست.

۹) کریستین استلینی به برنتفورد عجیب است که چهار بازی به عنوان سرمربی موقت اسپرز، که در آن یک برد، یک تساوی و دو شکست کسب کرد، از جمله شکست ۶-۱ مقابل نیوکاسل که منجر به اخراجش شد، نتوانست استلینی را به تب مدیریت علاقه‌مند کند.

حتی عصبانی کردن روبرتو دی زربی هم نتوانست تأثیر چندانی بر استلینی بگذارد.

این ایتالیایی روزهای پس از اسپرز خود را همچنان وقف همراهی با آنتونیو کونته در ناپولی کرده است و از زمان جدایی مشترکشان در تابستان منتظر تلفن است تا بفهمد تیم بعدی که قرار است آن را وحشت‌زده کنند کدام است.

وقتی استلینی دیر متوجه شود که می‌خواهد دوباره از خط اول نیمکت هدایت تیمی را بر عهده بگیرد، او به عنوان یک آزمایش کنترل‌شده به برنتفورد فرستاده خواهد شد تا مشخص شود آیا همه دستیاران در اولین پست مربیگری دائمی خود در آنجا موفق می‌شوند یا خیر. او به سرعت توسط جیسون تیندل جایگزین خواهد شد.

۸) نونو اسپریتو سانتو به هال سیتی پس از نیم دهه عجیب، نونو ممکن است پس از اخراج از وستهام، زمانی را برای استراحت واقعی به خود اختصاص دهد.

این پرتغالی بین پست‌هایش در اسپرز و الاتحاد هشت ماه از فوتبال دور بود، اما هفت هفته بین اخراج از عربستان و صعود به ناتینگهام فارست فاصله بود؛ او تنها ۱۶ روز به بررسی انتخاب‌های شغلی خود پس از اخراج توسط آقای ماریناکیس پرداخت، قبل از اینکه به این نتیجه اشتباه برسد که وستهام پاسخ هر سوال ارزشمندی است.

مقصد بعدی برای مردی که نتایج او در لیگ برتر به شرح زیر است: ۷، ۷، ۱۳، ۱۷، ۷، ۱۸؟ بدیهی است که هال سیتی. رنگ نارنجی اساساً طلای قدیمی است و اگر او این شغل را درست زمانی که به چمپیونشیپ سقوط می‌کنند، بپذیرد، او و خورخه مندس می‌توانند شادترین خاطرات خود را با کمی دقت دوباره زنده کنند.

۷) آندره ویلاس-بواس به استون ویلا ساختن سناریویی که ویلاس-بواس پنج سال پس از ترک مارسی به دلیل امضای بازیکنی که او «نه گفته بود» به مدیریت بازگردد، آسان نیست.

این پرتغالی اخیراً بیشتر از اینکه تیمی را مربیگری کرده باشد، در مسابقات قهرمانی رالی جهان رانندگی کرده است و بقیه وقت آزاد خود را صرف پاسخ غیرمستقیم به حکایت‌های جان تری در مورد امتناع از نشستن در کلاس بیزینس به جای فرست کلاس کرده است.

با توجه به اینکه او در اسپرز به دلیل جذب بازیکن درگیر شد ، شاید ایده خوبی باشد که رئیس فعلی پورتو را با وعده کنترل و اختیار مطلق به این باشگاه بازگردانیم. هنگامی که اونای امری یا با اکراه تعهدات خود را به زنجیره غذایی فوتبال بپذیرد، یا باشگاه دیگری در نزدیکی لیگ اروپا با «ویلا» در نام خود پیدا کند، جایگاه طبیعی برای ویلاس-بواس باز خواهد شد.

۶) آنگه پوستکوگلو به لیدز یونایتد در زمان‌های بسیار شادتر و قبل از اسپرز، پوستکوگلو در کنار آندونی ایرائولا، فیلیپ کلمنت و آرنه اسلوت در یکی از فهرست‌های کوتاه مدیران بزرگ لیگ برتر در لیدز قرار داشت.

آنها بدیهی است که خاوی گارسیا را انتخاب کردند، سپس توسط سم آلاردایس به چمپیونشیپ کشیده شدند.

پوستکوگلو هرگز کاملاً از رادار الد رود خارج نشده است و به عنوان جایگزینی برای دنیل فرکه قبل از اینکه آلمانی اوضاع را درست کند، مطرح بود.

با این حال، همچنان لازم است که پوستکوگلو با وادار کردن او به یادگیری از اشتباهاتش در لیگ برتر، با وادار کردن او به «آنجه‌بال» کردن تیمی از بازیکنان غول‌پیکر در ضربات ایستگاهی، که بازی‌هایشان کمترین گل را در فصل جاری لیگ برتر داشته است، مجبور به یادگیری شود. او ممکن است رکورد خودش را بشکند .

۵) تیم شروود به کاونتری زانوی ردنپ – و نبرد سقوط کوئینز پارک رنجرز – تنها چیزی نبود که باعث استعفای او شد در سال ۲۰۱۵.

البته مطرح شدن شروود به عنوان جانشین او «کمی مرا خسته کرد». هر موجود زنده‌ای تحت تأثیر منفی قرار می‌گرفت. اما این مربی ۵۷ ساله کارهای ناتمام با لیگ برتر، «Sky Blues» و کل مفهوم مربیگری دارد؛ او یک برنده دیگر توپ طلا برای کشف دارد.

۴) ایگور تودور به کریستال پالاس باشگاهی مستقر در لندن در رقابت‌های اروپایی که پس از جایگزینی یک مدیر محبوب و قهرمان با یک ماهی که از آب بیرون افتاده، به سمت نبرد سقوط پیش می‌رود، اما از پذیرش اینکه در دردسر هستند تا زمانی که دوره سرپرستی فاجعه‌بار تودور به پایان برسد، امتناع می‌کند؟ هرگز اتفاق نمی‌افتد.

۳) ژوزه مورینیو به نیوکاسل یونایتد هر دو طرف در نهایت مجبور خواهند شد گلوله را ببلعند. پلک‌ها به هم خورده‌اند و نگاه‌های مشتاقانه بیش از دو دهه بین مورینیو و نیوکاسل رد و بدل شده است، اما رابطه معنوی هنوز به ثمر ننشسته است.

این اتفاق تقریباً در سال ۲۰۰۰ رخ داد، زمانی که مورینیو پیشنهاد سر بابی رابسون برای پیوستن به عنوان دستیار او را «برای یک سال، حداکثر دو سال» رد کرد، قبل از اینکه سرمربی در «St James' Park» شود.

اما ستاره‌ها هرگز کاملاً هم‌تراز نشدند. مورینیو به زودی از «Magpies» پیشی گرفت و در سال ۲۰۱۹ احتمال هدایت این تیم را رد کرد زیرا «من به پروژه‌ای نیاز دارم که احساس کنم برای بردن بازی می‌کنم».

سرمایه‌گذاری عربستان و سقوط مورینیو از اوج باعث شد که «ارتباط عاطفی» که او «همیشه با آن شهر و آن هواداران داشته» به رسمی شدن نزدیک‌تر شود، اما اکنون باید چند مهره دیگر جابجا شوند تا هدایت جوئلینتون هر دو را به بازنشستگی زودهنگام بفرستد.

۲) آنتونیو کونته به منچستریونایتد هیچ خویشاوندی احساسی بین کونته و منچستریونایتد وجود ندارد. رابطه آنها یک رابطه فرضی ابدی است که بر اساس نیاز غریزی محض بنا شده است: نیاز هواداران به دیدن قربانی شدن زنده این تیم در زمین «Old Trafford».

این ایتالیایی ممکن است برای همیشه تهدیدی باشد که والدین درمانده به فرزندان بدرفتار خود نشان می‌دهند. اگر برونو فرناندز سبزیجات خود را نخورد، کونته او را خواهد گرفت. بهتر است امشب خوب بخوابی، لیساندرو کوچولو، وگرنه کونته در کمد جلسات تمرینی هشت‌گانه‌ای را در روزهای بازی تحمیل خواهد کرد. خبری از سس کچاپ یا مایونز برای تو، لوک شاو، نیست.

تهدید قریب‌الوقوع ممکن است جیسون ویلکاکس و بقیه اعضای هیئت مدیره «INEOS» را به تکاپو بیندازد.

سر جیم رتکلیف، روح بیچاره، بیگناه و ساده‌لوح، از علت کونته پس از کریک حمایت کرد ، احتمالاً به طور غیرمستقیم برای کاهش هزینه‌ها زمانی که «Old Trafford» را قبل از انتقال ورزشگاه به آتش می‌کشد، در حالی که ۲۰ بازیکن ترسیده به طور همزمان هزینه فسخ قرارداد خود را می‌پردازند.