همانطور که ژابی آلونسو می‌تواند گواهی دهد، لیورپول و چلسی در مورد ضربات پنالتی سابقه دارند. همانطور که مردی که هم لیگ قهرمانان و هم جام حذفی را با ضربات پنالتی در دوران حضورش در آنفیلد به دست آورد، می‌داند، جام‌های قهرمانی آن‌ها می‌تواند با مهارت از نقطه ۱۲ یاردی به دست آید.
و بنابراین، قابل پیش‌بینی بود که بازگشت آلونسو به آنفیلد با ضربات پنالتی به پایان برسد و لیورپول آن را ببرد. چلسی پنج ضربه پنالتی در مقابل آن‌ها داشته و همه را باخته است، که از نیمه نهایی لیگ قهرمانان سال ۲۰۰۷ آغاز شد، زمانی که آلونسو یکی از گلزنان لیورپول بود. چلسی همچنین در سوپرجام ۲۰۱۹، جام اتحادیه ۲۰۲۲ و جام حذفی ۲۰۲۲ نیز شکست خورده بود. آلونسو گفت: «وقتی به ضربات پنالتی رسیدیم، منظره غم‌انگیزی در انتظار بود.» برای چلسی، به هر حال همینطور بود.
بازگشت ژابی آلونسو به آنفیلد با ناامیدی به پایان رسید زیرا لیورپول در پنجمین ضربه پنالتی پیاپی چلسی را شکست داد (گتی)
شبی با چند ضربه پنالتی عالی با یک ضربه وحشتناک به پایان رسید، وسلی فوفانا هشتمین ضربه پنالتی چلسی، و نهمین ضربه شب، را به بالای کوپ فرستاد. اینکه هر دو بازیکنی که در نیمه اول پنالتی داده بودند، در پایان بازی آن‌ها را از دست دادند، شاید تصادفی بوده باشد؛ حداقل اشتباهات رایان خرافنبرخ به ضرر لیورپول تمام نشد.
اما برای آلونسو، با توجه به اینکه چلسی در فصلی نادر خارج از اروپا است، اولین شانس کسب جام از دست رفت. برای سومین بار در شش فصل، لیورپول آن‌ها را از این رقابت‌ها حذف کرده است. آلونسو گفت: «این یک عقب‌نشینی کوچک است، احتمالاً کم‌اهمیت‌ترین رقابت.» اما چلسی از سال ۲۰۱۸ هیچ جام داخلی نبرده است. در همین حال، لیورپول در مسیر سومین قهرمانی جام اتحادیه در شش فصل قرار دارد. آن‌ها پس از رویارویی با اسپرز و چلسی، در مرحله یک چهارم نهایی با تیم سابق ایراولا روبرو خواهند شد. او با اندوه گفت: «تنها چیزی که نمی‌خواستم، بورنموث بود.» «ما با قرعه‌ها خوش‌شانس نبودیم.»
با این حال، لیورپول چیزهای بسیار دیگری برای لذت بردن داشت، از جمله این واقعیت که ضربه پنالتی تعیین‌کننده نهایی توسط جو گومز به ثمر رسید، کسی که در ۱۲ فصل و ۲۷۸ بازی در آنفیلد هرگز گلی نزده بود.
الکسیس مک آلیستر، الکساندر ایساک، کودی خاکپو، فلوریان ویرتس و بردلی بارکولا نیز از نقطه ۱۲ یاردی گلزنی کرده بودند؛ اینکه همه به جز خاکپو تعویضی بودند، شاید پاداش سیاست جام اتحادیه ایراولا برای نگه داشتن برخی از بازیکنان اصلی خود و وارد کردن آن‌ها در مراحل پایانی بود. ایراولا گفت: «وقتی آخرین تعویض‌ها را انجام دادم و الکسیس و الکس را وارد کردم، شروع به فکر کردن کردم.» «احتمالاً بهترین بازیکنانی هستند که می‌توانید وارد کنید.»
چلسی حداقل از تکرار ناخواسته یک صحنه نجات یافت، زمانی که کوستاس تسیمیکاس، که پنالتی پیروز را در سال ۲۰۲۲ در ومبلی مقابل آن‌ها به ثمر رسانده بود، پس از اینکه والنتین بارکو به تیرک دروازه کوبید، هدف را از دست داد. هیچ سیوی در ۱۲ ضربه اول وجود نداشت، سپس دو سیو در دو ضربه، مایک پندرس تلاش رایان خرافنبرخ را دفع کرد و جورجی مامارداشویلی ضربه дебوت کننده امانوئل امگا را مهار کرد.
مورگان راجرز با ضربه پنالتی چلسی را پیش انداخت (گتی)
کودی خاکپو با پنالتی خود گل تساوی را به ثمر رساند (PA)
در شبی با ۱۸ ضربه پنالتی، تنها گل‌های وقت قانونی نیز از نقطه ۱۲ یاردی به ثمر رسیدند، زیرا آن‌ها پنالتی‌ها را مبادله کردند، هر دو به طور احمقانه و غیرضروری در پی هم داده شدند.
خرافنبرخ به موسی سیسه‌دو تکل زده بود و راجرز گلزنی کرد؛ اگر کول پالمر اخراج نشده بود، او مسئول ضربات پنالتی بود. اما سپس خاکپو نیز معمولاً در رده‌های پایین‌تر برای زدن پنالتی برای لیورپول قرار دارد.
با این حال، او ضربه خود را پس از اینکه فوفانا در تلاش برای جلوگیری از رسیدن ویرجیل فن دایک به کرنر تسیمیکاس، توپ را هند کرد، به ثمر رساند. به محض اینکه چلسی پیش افتاد، آن‌ها یک گل تساوی به لیورپول دادند.
پس از آن می‌توانست یک پیروزی رقم بخورد. پس از بازی ناامیدکننده او مقابل تاتنهام، پندرس یک سیو عالی برای دفع ضربه سر رونالد آراخو انجام داد. این بازگشتی بود، زمانی که او بارکولا، بازیکن تازه‌کار را که استعداد قابل توجه خود را نشان می‌داد، مهار کرد. آلونسو گفت: «او بسیار باثبات به نظر می‌رسید.»
مایک پندرس، دروازه‌بان چلسی، بازی خوبی داشت از جمله مهار ضربه رایان خرافنبرخ در ضربات پنالتی (PA)
ضربه پنالتی اشتباه وسلی فوفانا بازی را به نفع لیورپول تعیین کرد (گتی)
در انتهای دیگر، مامارداشویلی مانع اولین گل چلسی برای مارکو پالسترا شد، زمانی که خرید تابستانی توسط راجرز تغذیه شد. در طول ۹۰ دقیقه، نتیجه احتمالاً منصفانه بود. آن‌ها یکدیگر را خنثی کردند.
آلونسو می‌تواند در تاکتیک‌های خود انعطاف‌پذیر باشد و به دنبال تطبیق سیستم دوست دوران کودکی خود، ایراولا، بود. چلسی او ۴-۴-۱-۱ بازی کرد؛ دو دهه پیش، تیم‌های لیورپول رافا بنیتز نیز همینطور بازی می‌کردند. پژواک‌هایی از گذشته، برخی از خشم درگیری‌های دهه ۲۰۰۰ وجود داشت. وقتی جمعیت آنفیلد یکی از قهرمانان سال ۲۰۰۵ را که توسط رافا بنیتز امضا شده بود، تشویق کردند، آن‌ها در مورد لوئیس گارسیا آواز می‌خواندند، نه آلونسو.
یکی دیگر از بهترین هافبک‌های لیورپول در قرن ۲۱، هندرسون، با هو کردن در بازگشت به آنفیلد، عمدتاً به دلیل پیوستن به چلسی، مورد استقبال قرار گرفت، اما کاپیتان قهرمان لیگ قهرمانان اعصاب خود را حفظ کرد و ضربه پنالتی خود را به ثمر رساند در حالی که کوپ او را هو می‌کرد. اگر انتقال هندرسون به استمفورد بریج غافلگیرکننده بود، استقرار او در اینجا نیز همینطور بود، در نقشی به طور غیرمنتظره‌ای پیشرفته به عنوان شماره ۱۰. شاید او را معاون بازیکن محروم پالمر کرده بود. همتای لیورپولی او جیمز مک‌کانل بود، یکی دیگر از هافبک‌های دفاعی که درست پشت یک مهاجم تنها بازی می‌کرد.
با پرسنل بیشتر با گرایش دفاعی در مناطق هجومی، شاید تعجب‌آور نبود که فرصت‌های کمی وجود داشت. خلاقیت کم بود، احتیاط زیاد بود. با مصدومیت ژوائو پدرو و غیبت پالمر، چلسی تنها یکی از سه مهاجم اصلی خود را داشت. لیورپول سه خرید بزرگ خود را در ذخیره نگه داشت، سه خرید ۱۰۰ میلیون پوندی روی نیمکت که بیش از نیم میلیارد پوند هزینه داشت. هر کدام وارد شدند و هر کدام در ضربات پنالتی گلزنی کردند در حالی که چلسی با سه خطا به پایان رسید.