فوتبال مدرن بازی‌ای دو نیمه است: یک ساعت اول که با برنامه‌های بازی و الگوهای تمرینی با دقت طراحی‌شده هدایت می‌شود؛ و نیمه نهایی که با ورود انبوهی از تعویضی‌ها، ساختارهای سفت و سخت محو می‌شوند و بازی درز می‌کند. آرسنال در بیشتر این بازی در ورزشگاه سیتی گراند ضعیف بود و توسط دیوار قرمز ناتینگهام فارست بسته شده بود. اما باز هم قدرت «تمام‌کننده‌های» مایکلا آرتتا بازی را تعیین کرد.
نونی مادوئکه در نیمه اول به جای ابرچی ازی که در پست خود در سمت چپ خط لمسی بی‌حرکت بود، به میدان فرستاده شد که البته انصافاً باید گفت آن پست، پست او نیست. با نزدیک شدن زمان به دقیقه ۸۰، مادوئکه کاری را کرد که ازی نکرده بود و با حمله به دفاع فارست، شلیکی را رها کرد که با برخورد خوش‌شانس به جایر کونیا در مسیرش از ماتز سلز بی‌دفاع گذشت. این تنها شوت در چارچوب آرسنال بود و در حقیقت ممکن بود به بیرون منحرف شود.
این سومین بازی متوالی بود که آرتتا در نیمه دوم با وجود دست و پنجه نرم کردن تیمش با هماهنگی، تعویض‌هایی را انجام داد، پس از لیدز در آخر هفته گذشته و لیل در اواسط هفته. او دوباره در دقیقه ۶۵ تعویض سه‌گانه انجام داد و یورین تیمبر، مایکلا مریو و ویکتور ژوکرس را به میدان فرستاد و دوباره یک دفاع سرسخت در مراحل پایانی فرسوده شد. هیچ تیمی در لیگ برتر از ابتدای فصل گذشته گل و پاس گل بیشتری از روی نیمکت نداشته است.
گالری تصویر باز کنید
نونی مادوئکه تنها گل بازی را به ثمر رساند (رویترز)
فارست در عزم خود برای خنثی کردن حمله آرسنال عالی بود. مانند ازی، کای هاورتز و بوکایو ساکا نیز توفیق چندانی نداشتند و اولیور گلاسنر از نمایشی منسجم و با روحیه مثبت گرفت. لیام دلاپ در حمله یک مزاحم درخشان بود و می‌توانست در دقایق پایانی گل تساوی را به ثمر برساند، اما با تکل ازی کونسا در آخرین لحظه. موریلو تقریباً گل فصل را به ثمر رساند و از سمت چپ خط لمسی به داخل زمین نفوذ کرد و با یکی از آخرین ضربات، توپ را کمی بالای تیرک دروازه به بیرون فرستاد. اما فارست پس از سومین شکست متوالی در رده سوم از پایین جدول باقی ماند و انتظارشان برای اولین گل خانگی فصل همچنان ادامه دارد.
در همین حال، آرسنال در رده دوم باقی ماند، سه امتیاز کمتر از منچسترسیتی و دو امتیاز بیشتر از برایتون. رده دوم ممکن است برای اولی کافی باشد، زمانی که سیتی در نهایت جریمه شود. و حتی اگر آرسنال با مشکلاتی بیشتر از آنچه در بیشتر این بازی داشت، دست و پنجه نرم کند، قدرت عمق ممکن است تفاوت بین قهرمانان و بقیه را رقم بزند.
مادوئکه پس از بازی که هم‌تیمی‌های تعویضی‌اش مکس داوومن، مارتین زوبیمندی و مایلس لوئیس-اسکلی نیازی به بازی پیدا نکردند، گفت: «اگر به کیفیت یازده نفر اصلی و نیمکت ما نگاه کنید، این مضحک است. ما می‌دانیم که برخی از بازی‌ها را شروع خواهیم کرد و برخی را تمام خواهیم کرد، و برای من هر بار همان ذهنیت است: من فقط می‌خواهم گلزنی کنم یا موقعیت بسازم.
«همه ۲۰ بازیکن بیش از حد نخبه و در بالاترین سطح هستند. داشتن چنین رقابتی عالی است، شما می‌دانید که روی نیمکت آماده تأثیرگذاری هستید.»
آرتتا افزود: «برخی از آنها سه روز پیش بازی کردند و برخی از آنها بازی بعدی را شروع خواهند کرد، و آنها می‌دانند که همه باید در اوج باشند. اگر بعد از ۶۰ دقیقه، ۴۵ دقیقه و گاهی دو دقیقه نیاز به شما باشد، ما اکنون تیمی داریم که می‌تواند در لحظات نتیجه‌بخش باشد و ما باید از آن استفاده کنیم.»
گالری تصویر باز کنید
مایکلا آرتتا در پایان بازی هواداران آرسنال را تشویق می‌کند (رویترز)
این یک بازی ناامیدکننده بود. برای کسانی که علیه هژمونی فوتبال موقعیتی می‌جنگند، کسانی که می‌گویند خلاقیت و سرگرمی را محدود می‌کند، این نیمه اول نمایشگر اصلی بود. آرسنال ۷۴٪ مالکیت توپ و هیچ شوت در چارچوب نداشت. گابریل توپ را به ازی در خط لمسی پاس می‌داد که آن را به وسط برمی‌گرداند، تکرار و تکرار.
روی کین در نیمه وقت گفت: «آرسنال تیم بهتری بوده است»، و او درست می‌گفت، به این معنا که آنها به معنای واقعی کلمه تیم بهتری هستند. اما بهتر در چه چیزی، دقیقاً؟ شاید بهتر در دور نگه داشتن توپ از انگشتان کنجکاو حریف، بهتر در آن پاس افقی که دکلان رایس پس از تصمیم‌گیری علیه یک پاس رو به جلو به یک مدافع میانی می‌دهد.
آرسنال با ۳۳۱ پاس با نرخ تکمیل ۹۱٪، قطعاً در خراب کردن آمار خود بهتر بود، اگرچه فارست نیز به خودشان کمکی نکردند: در یکی از بسیاری از وقفه‌ها، عثمان دیوماند، مدافع میانی ساحل عاجی، توپ را مستقیماً از زمین بیرون پاس داد، با سینه‌ای بالا، نزدیک به هیچ‌کس، با اطمینان مردی که نقشه‌ای را اجرا می‌کرد که فقط خودش از وجود آن خبر داشت.
اما وقتی به اصل بازی رسید، به تکل زدن، دویدن، بردن نبردها، تشخیص تفاوت بین دو تیم دشوار بود. پس از ۴۵ دقیقه خسته‌کننده که هیچ دروازه‌بانی هیچ سیوی انجام نداد، در واقع فارست پنج شوت از هشت شوت بازی را به خود اختصاص داده بود.
رایس به خصوص در نقش شماره ۶ در پایه خط میانی ناکارآمد بود. این نقشی است که کمترین نمایش از بهترین ویژگی او، یعنی ورزشکاری‌اش را نشان می‌دهد، اما با وجود لوئیس-اسکلی در نیمکت، گوییمارس اجازه یافت تا با مارتین اودگارد به جلو حرکت کند. این زوج گاهی اوقات لحظات کوتاهی از سرعت را به بازی آرسنال تزریق می‌کردند، اما هیچ‌کس دیگر موج آنها را پیدا نکرد. جایگزینی ازی با مادوئکه در نیمه وقت تعجب آور نبود، اما آرسنال با مشکلات مشابهی روبرو شد.
گالری تصویر باز کنید
لیام دلاپ نتوانست از دفاع آرسنال عبور کند (رویترز)
سپس تعویض سه‌گانه آرتتا فرا رسید: مریو به جای گوییمارس، تیمبر به جای بن وایت، ژوکرس به جای هاورتز. فارست عقب‌تر رفت و در دقیقه ۷۱، آرسنال بهترین حرکت بازی را با پاس کوتاه ساکا به اودگارد انجام داد که تیمبر را که از پشت دفاع فارست می‌دوید، در موقعیت قرار داد. تیمبر به رایس پاس داد که شوتش را از فاصله ۱۲ یاردی بالای تیرک دروازه زد.
اما مادوئکه با نفوذ به داخل و گلزنی پس از اینکه مریو ابتدا مدافعان میانی فارست را با یک حرکت خطرناک عقب راند، به نجات آمد.
آرتتا درباره مادوئکه افزود: «او شخصیت خاصی دارد. او کسی است که همه در رختکن او را دوست دارند، به خاطر نحوه ارتباط و صحبت با مردم. فکر می‌کنم مصاحبه‌ای را دیدم که از بازیکنان ما پرسیدند، «اگر مشکلی داشته باشی با چه کسی تماس می‌گیری؟» و برخی از آنها گفتند «نونی»، که من را شگفت‌زده کرد. اما فکر می‌کنم این اعتبار عظیمی است و شخصیت او را توضیح می‌دهد.
«ما می‌دانستیم که امروز در ۲۰، ۳۰ دقیقه اول گل نخواهیم زد. ما با یک فارست متفاوت روبرو خواهیم شد زیرا آنها به شدت خوب مربیگری شده‌اند، آنها مانند یک درخت کریسمس [ترکیب] بازی می‌کنند، فضایی برای بازی وجود ندارد. شما باید بسیار دقیق و مرتب باشید. شما باید هرج و مرج زیادی در محوطه جریمه ایجاد کنید، چه در بازی باز و چه در ضربات ایستگاهی.
«در پایان من این باور را داشتم که سطح فیزیکی [فارست] کاهش می‌یابد، فضاها کمی بزرگتر می‌شوند، زمان بیشتری برای مؤثرتر بودن وجود دارد. و تمام‌کننده‌ها نتیجه دادند.»