۱۴۷ روز طول کشید تا رایو وایکانو برای یک بازی رسمی در ایونیو د آلبوفرا قدم به زمین بگذارد و ۲۴ دقیقه و ۵۶ ثانیه طول کشید تا دوباره خارج شود. نیمی از این زمان صرف تماشای فرود آمدن هزاران هواپیمای کاغذی روی چمن شد، بازی متوقف شد تا پیامی بارها و بارها منتقل شود، تا جایی که دیگر نمی‌شد از آن اجتناب کرد. این تیم که از خانه‌اش رانده شده بود، پنج ماه دور بود. در بعد از ظهر روشن شنبه که بازگشتند، تنها ۱۳ دقیقه فوتبال بازی شد و اعتراض هواداران باعث شد بازی‌شان با اتلتیکو کلوب، آخرین قسمت از یک داستان بی‌پایان، نیمه‌کاره رها شود.
آخرین بار که یک بازی لیگ در اینجا برگزار شد، پیروزی بر ویارئال در ماه مه بود. از آن زمان اتفاقات زیادی افتاده بود: رایو کوچک، رایو وایکانو ، فینال اروپا را بازی کرده بود، ۱۱۰۰۰ هوادار به لایپزیگ رفته بودند و همانطور که بنر به خوبی بیان می‌کرد، آنها پیروزی بزرگ‌تری از همراهی شما در شکست نمی‌شناختند. اینیگو پرز، سرمربی‌ای که آنها را به آنجا رساند، رفته بود. و اسکار تِرِخو، مردی که بازوبند کاپیتانی را به دلیل رفتار با کارکنان کنار گذاشت - بهترین کاری که او به عنوان کاپیتان می‌توانست انجام دهد این بود که دیگر کاپیتان نباشد - بازنشسته شده بود و به شکلی که محله بهترین کار را می‌کند، جاودانه شده بود: در گرافیتی چهار طبقه ارتفاع. سپس، در اواخر ژوئیه، دولت ماد توافقنامه‌ای را که به آنها اجازه می‌داد زمین را در ازای ۸۱۷۸۴ یورو در سال اجاره کنند، تعلیق کرد.
جام حذفی، مربی و کاپیتان بازنگشتند. با شروع فصل جدید، هیچ‌کدام از آنها هم بازنگشتند. رائول مارتین پرسا، رئیس رایو، گفت که از شورا خشمگین است، دروازه‌ها را قفل کرد تا تکنسین‌هایشان را بیرون نگه دارد و آنها را به سگوندا محکوم کرد. اما وقتی گزارش، زمین را ناامن و ناسالم توصیف کرد، هواداران رایو می‌دانستند که حق با آنهاست: آنها سال‌ها بود که این را می‌گفتند و از اینکه بالاخره شنیده شدند، احساس سبکی می‌کردند. نگهداری زمین مسئولیت مستاجران بود اما - مانند بسیاری چیزهای دیگر - رها شده بود و به ویرانی سپرده شده بود. آنها از رئیس‌جمهوری که معتقد بودند آنها را به سرنوشتی بدتر از سقوط محکوم می‌کند، خشمگین بودند، مردی که بیشتر از او متنفر بودند و او نیز از آنها متنفر بود، و از او فقط یک چیز می‌خواستند، هرچند وقت یک‌بار که می‌توانستند: که برود.
آنها تنها نیستند. فصل گذشته بازیکنان از شرایط شکایت کرده بودند، مجبور بودند در ختافه تمرین کنند و در لگانس بازی کنند؛ با شروع فصل جدید، دوباره مجبور بودند این کار را بکنند. پس از یک تابستان طولانی و سه بازی خانگی که در ۲۰ کیلومتری جنوب برگزار شد، جایی که ۴۲۸۰، ۴۵۲۹ و ۳۷۴۲ نفر برای دیدن آلاوس، راسینگ و اسپانیول آمدند، به ترتیب - مجموعاً کمتر از یک بعد از ظهر در وایه‌کاس - آنها بالاخره بازگشته بودند. لگانس سه‌چهارم خالی مانده بود، توسط هواداران تحریم شده بود، اما از نظر فوتبال به آنها خوب خدمت کرده بود، که این خلاصه‌ای از رایو است: همه چیز اشتباه اما به نحوی درست. پیروزی فصل گذشته بر اتلتیکو در آنجا با دو پیروزی و یک تساوی در این فصل دنبال شد. با این حال، این خانه است. علاوه بر این، در رایو، در قلب جمهوری خودخوانده مستقل والکاس، فوتبال کمترین اهمیت را دارد، سرجیو کاملو، مهاجم می‌گوید؛ این در مورد چیزی است که آنها نشان می‌دهند. و این آخر هفته آنها قرار بود موضع دیگری اتخاذ کنند.
آنها نمی‌توانستند حریف بهتری انتخاب کنند: هواداران اتلتیک متحد هستند، هوادارانی که در بارها اطراف زمین و میدان جلوی مرکادو نومانسیا در کنار هواداران رایو جمع شده بودند و در آفتاب آواز می‌خواندند. اعتراض از ابتدا برنامه‌ریزی شده بود؛ آنچه که آنها احتمالاً برنامه‌ریزی نکرده بودند، نحوه پایان آن بود. روی سطوح اطراف استادیوم، برچسب‌های سبز اعلام می‌کردند