حیف شد، به جهات مختلف، که منچستریونایتد و مایکل کریک دیگر خیلی دور شده‌اند. اینکه جدایی او قریب‌الوقوع و اجتناب‌ناپذیر باقی مانده است، اینکه هنوز غیرقابل تصور است که یونایتد بتواند پس از وقفه بین‌المللی پیش رو با او ادامه دهد.
چون اگر هیچ شانسی برای واقعی شدن این موضوع و تبدیل شدن آن به چیزی وجود داشت، این پیروزی مضحک ۳-۲ مقابل رم می‌توانست نقطه شروعی خارق‌العاده برای ریکاوری باشد.
اما متأسفانه اینطور نیست و نمی‌تواند باشد. این فقط مجموعه‌ای از اتفاقاتی بود که رخ داد. مطمئناً اتفاقاتی هیجان‌انگیز و پرهیاهو بود که شامل تمام طیف تجربه منچستریونایتد و تمام آنچه که مستلزم آن است، می‌شد.
نیمه اول به اندازه هر چیزی که یونایتد در این فصل ارائه کرده بود، ناگوار بود. آنها تمام ضربات خود را می‌زدند. به طور مداوم در دفاع به طرز نگران‌کننده‌ای از فرم خارج می‌شدند، جایی که رم همیشه به نظر می‌رسید یک یا دو مهاجم اضافی برای پیدا کردن دارد. در میانه میدان وجود نداشتند. در حمله کسل‌کننده و ایستا بودند، با برونو فرناندز که به وضوح دستپاچه شده بود و در حالت رهبر ارکستر با دست‌های برافراشته بود زیرا او به شدت تلاش می‌کرد تا به همکاران بی‌حال خود جانی تازه ببخشد.
هر دو گل رم در ۲۰ دقیقه اول به ثمر رسید. هر دو اشتباهات وحشتناک یونایتد بودند، به راحتی توپ را از دست دادند و کاری چندانی در قبال آن انجام ندادند قبل از اینکه ماتیاس سوله - که برای اولین یا آخرین بار در آن نیمه اول بی‌معنی، آزادی جعبه یونایتد را داشت - از سن لامن عبور کرد.
چند دقیقه بعد، یونایتد دوباره توپ را از دست داد و آیدن هیون با دست باز شده به سمت جلو سُر خورد و شوت را مسدود کرد. این حتی یک «پنالتی هند اروپایی» هم نبود. این فقط یک هند بود، علیرغم سردرگمی اولیه مفسران.
قبل از نیمه وقت می‌توانست بدتر شود، و هیچ نشانه‌ای وجود نداشت که بهتر شود. تا وقت اضافه نیمه اول یونایتد حتی دروازه‌بان سوم رم، که فقط در ساعت ۵ بعد از ظهر به ترکیب اصلی فراخوانده شده بود، مجبور به واکنش کرد. و حتی آن هم از یک شوت از راه دور ضعیف کوبی مینوی بود.
همه چیز در مورد آن تلاش - فقدان ناامیدکننده آن، رسیدن دیرهنگام و غیرقابل توضیح آن - همه چیز را در مورد نیمه اول یونایتد خلاصه می‌کرد.
و سپس نیمه دوم بود. یک سواری هیجان‌انگیز، مست‌کننده و در عین حال گمراه‌کننده. شما به قلبی از سنگ نیاز داشتید تا برای کریک خوشحال نباشید که این آخرین پیروزی، این شب معروف اروپایی را به دست آورد. و برای انصاف دادن به او، او قطعاً در نیمه وقت چیزی گفت که آتشی زیر پای یونایتد روشن کرد. با این حال، حتی این نیز به خودی خود شرم‌آور است زیرا چرا فقط در آن زمان؟ چرا در نیمه اول با کمی آتش و گوگرد بازی نکنیم؟ انگار قبل از امشب همه چیز خوب پیش می‌رفت .
به نظر می‌رسید که با اولین اقدام نیمه دوم، کارلوس باله‌با در حالی که در موقعیت گلزنی بود، از ناحیه همسترینگ مصدوم شد و با درد از زمین خارج شد. در این نقطه ترسیدید که یونایتد ممکن است سطوح نسل‌های دوران شوخی را تعیین کند.
اما معلوم شد که «در موقعیت گلزنی» در واقع بخش آموزنده آن صحنه کوچک بود. زیرا یونایتد ناگهان با هدف و مهارت و دقت به سمت جلو سرازیر شد.
آنها هنوز در طول مسیر به دو تکه شانس بزرگ نیاز داشتند. دو ضربه پای اشتباه رم در حیاتی‌ترین لحظات. اولین مورد در محوطه جریمه در حالی که اولین تلاش برونو برای پنالتی ضعیف و به راحتی مهار شد. او با آسودگی مردی که می‌دانست از یکی فرار کرده است، فرصت غیرمنتظره را به دست آورد.
سپس لئوناردو بالردی یک دفع توپ معمولی را از دست داد و ماتیوس کونیا جایزه بزرگی را برای خرید بلیط قرعه‌کشی به دست آورد.
تا این زمان بازی به گونه‌ای شده بود که حرکت آن غیرقابل توقف شده بود. هیچ تعجبی نداشت وقتی همان بازیکن سوم درخشانی را به ثمر رساند. با بردن پنالتی که (در نهایت) شروع کننده بازگشت بود، شب قابل توجهی برای کونیا بود که حتی وقتی دومین کارت زرد خود را برای یک تکل احمقانه در دقایق پایانی پس از دریافت اولین کارت زرد خود برای شادی از آنچه که پیروزمندانه بود، دریافت کرد، نتوانست از عمل دور شود.
او ممکن است هنوز در آینده یک دوره هشت دقیقه‌ای دراماتیک‌تر را در دوران حرفه‌ای خود تجربه کند که شامل هر دو گل و هر دو کارت زرد در اینجا باشد، و اگر چنین است، ما بسیار امیدواریم که بتوانیم آن را ببینیم.
همانطور که ۱۰ مرد باقی‌مانده یونایتد در وقت اضافه اجتناب‌ناپذیر پرتنش مقاومت کردند، سوالاتی در مورد اینکه اینها چه معنایی دارند (احتمالاً هیچ) و چه اتفاقی در ادامه می‌افتد (احتمالاً همان چیزی که در هر صورت اتفاق می‌افتاد) احساس می‌شد که می‌توانند منتظر بمانند. اینکه این می‌تواند به تنهایی به عنوان اتفاقی که افتاد و یونایتد به شدت به آن نیاز داشت، بایستد.
یک رکورد نُه بازی بدون پیروزی کوتاهتر از شرمندگی دو رقمی است. هوادارانی که در نیمه اول توپ‌های تنیس را به زمین انداختند - یا پایه‌های ۳.۵۰ پوندی خود را اگر فراموش کرده بودند توپ تنیس بیاورند - و سپس یونایتد را در نیمه وقت هو کردند، می‌توانستند در سوت پایان با تشویق‌های پرشور فریاد بزنند.
رم، که تا زمانی که دیگر لذت نمی‌بردند، اوقات خوشی را سپری می‌کردند، به سادگی نمی‌دانستند چه اتفاقی افتاده است. هنگامی که یونایتد به بازی بازگشت، مهمانان به سادگی توسط جزر و مد جارو شدند. اگر سهم آنها در شب در درام نتیجه‌گیری آن گم شود، حیف خواهد بود.
آنها واقعاً سرگرم‌کننده هستند. سه مدافع میانی واقعی. جوانان پر جنب و جوش مختلف که با آزادی نگران‌کننده‌ای به سمت شما می‌دوند. یک چهره آشنا در جلو که از فرار از بارکلیز از زندگی جدیدی لذت می‌برد. کاملاً مخالفان اروپایی کلاسیک، که.
و همه تحت نظارت جیان پیرو گاسپرینی، مربی کارکشته و حیله‌گر که اکنون دو بار سرمربی تیم مهمان در اولدترافورد بوده است، هر دو بار در نیمه اول ۲-۰ پیش افتاده و هر دو را ۳-۲ باخته است.
این فصل در این رقابت تیم او اکنون در دقیقه ۸۲ مقابل رئال مادرید ۳-۱ و مقابل منچستریونایتد ۲-۱ پیش افتاده و هر دو بازی را باخته است.