حدود یک بار در ماه، بن کلارک، بهترین فوتگولفر جهان، مجموعه توپهای فوتبال آدیداس جابولانی خود را با دقت باد میکند. مانند اکثر بازیکنان نخبه، کلارک مجموعه گستردهای از توپها را در اختیار دارد که همگی برای جلوگیری از فرسودگی نیاز به باد شدن منظم دارند، حتی آنهایی که در جعبههای اصلی خود بکر باقی ماندهاند و هیچ توپی به آنها نخورده است. توپهای فوتبال، ارزشمندترین دارایی در یک ورزش نوظهور هستند که در آن بازیکنان باید با ضربه زدن به توپ در یک زمین، و انداختن آن در ۱۸ سوراخ بزرگ، با کمترین ضربه ممکن، بازی کنند. دقت همه چیز است. با این حال، به نظر میرسد که افتخار جایگاه در انبار کلارک به جابولانی بدنام تعلق دارد، توپی که زمانی فابیو کاپلو آن را «بدترین توپی که در عمرم دیدهام» توصیف کرد. سرمربی سابق انگلیس تنها کسی نبود که چنین ارزیابی تندی داشت. دیوید جیمز، دروازهبان انگلیس، آن را «وحشتناک» خواند، همتای برزیلی او ژولیو سزار گفت که شبیه «یکی از آنهایی است که در سوپرمارکت میخری»، در حالی که رابینیو، مهاجم برزیل، پیشنهاد داد «کسی که این توپ را طراحی کرده هرگز فوتبال بازی نکرده است». توپهای کمی به اندازه توپی که برای جام جهانی ۲۰۱۰ ساخته شد، مورد تمسخر قرار گرفتهاند، جایی که پرواز غیرقابل پیشبینی آن باعث شد تا غیرقابل کنترل خوانده شود. با این حال، ۱۶ سال بعد، نیازهای بهترین فوتگولفرهای جهان به این معنی است که هر کسی که صاحب یک جابولانی باشد، اکنون در حال نشستن بر روی یک معدن طلا است، به طوری که مدلهای جعبهدار با قیمت بیش از ۵۰۰ پوند فروخته میشوند و ارزش آن تنها در حال افزایش است. کلارک، مستقر در هرتفوردشایر، که پنج بار در ردهبندی جهانی فوتگلف در صدر قرار گرفته است، اعتراف میکند: «کمی دیوانهوار است. هیچکس نتوانست توپ را در جام جهانی [۲۰۱۰] کنترل کند، اما ما اکنون از آن برای یک ورزش دقیق استفاده میکنیم. همه ما به آن اعتماد داریم و به آن تکیه میکنیم. این بسیار عجیب است.» دلیل آن در نقص مهندسی دقیق جابولانی نهفته است که فوتبالیستها را در بزرگترین صحنه تا این حد ناامید کرد. جابولانی که از هشت پنل با پیوند حرارتی ساخته شده است - کاهش یافته از ۱۴ پنل در نسل قبلی خود، آدیداس تیمگایست جام جهانی ۲۰۰۶ - درزها را به حداقل رساند و صافترین و گردترین توپ ساخته شده تا کنون را ایجاد کرد. هنگامی که با حداقل چرخش در سرعتهای بالا که فوتبالیستهای سطح بالا تمایل به شوت زدن یا ارسال دارند، ضربه میخورد، باعث یک اثر آشفته توپ ناکل شد و باعث چرخشهای ناگهانی یا افت شد. برعکس، برای فوتگولفرها، که توپ را با داخل پای خود میزنند تا چرخش مداوم ایجاد کنند، درزهای کاهش یافته جابولانی به آن کمک میکند تا مسافت بیشتری نسبت به هر توپ دیگری طی کند. تنها محصولات جانبی آدیداس از همان دوره - از جمله تیمگایست، تراپاس، اسپیدسل و تورفابریک اصلی - نزدیک هستند. با توجه به اینکه هیچکدام از این مدلها نزدیک به ۱۵ سال است که تولید نمیشوند، تقاضای فوتگلف سطح بالا همراه با کمیابی عرضه، باعث افزایش قیمتها شده است. کلارک، که سه جابولانی جعبهدار، در کنار تعداد زیادی توپ دیگر آدیداس از آن دوره دارد، میگوید: «آنها کمیابتر و گرانتر میشوند. چند سالی است که یکی نخریدهام، فقط به دلیل گرانی آنها. شما تمایل دارید آنها را از سایر فوتگولفرها یا کلکسیونرهایی که آنها را میفروشند، تهیه کنید، زیرا بازار فوتگلف را میبینند. آخرین توپی که گرفتم حدود سه سال پیش حدود ۲۵۰ پوند بود، اما اکنون ۵۰۰ پوند یا بیشتر است. اگر توپ را به درختی بزنید و بترکد، میتواند یک اشتباه پرهزینه باشد.» در این ورزش اجماع وجود دارد که وضعیت ناپایدار است. شان رونتری، یکی از مدیران نهاد حاکم بر فوتگلف در انگلستان، سه جابولانی و سه اسپیدسل در مجموعه شخصی خود دارد. او پایان قریبالوقوعی را پیشبینی میکند. رونتری میگوید: «زمانی خواهد رسید که دیگر هیچ توپی در بازار نخواهد بود. آدیداس دیگر تولید نخواهد کرد. ما با آنها صحبت کردهایم، اما تعداد توپهایی که باید برای سودآوری درخواست کنند - حدود ۱۰,۰۰۰ توپ - از توان ما خارج بود.» این کمبود باعث مسابقه تسلیحاتی شده است. با هدف قرار دادن ۱۲۰۰ بازیکنی که در جام جهانی فوتگلف امسال در مکزیک شرکت کردند، گروهی از کارآفرینان در تلاشند تا توپی سفارشی بسازند که بتواند جام مقدس رقابت با جابولانی را به دست آورد. برندهایی از جمله FGB (مالزی)، Squb (هلند)، Triero (بریتانیا) و Birdie (برزیل) همگی توپهای مخصوص فوتگلف را عرضه کردهاند که با قیمت حدود ۱۰۰ پوند به فروش میرسند. جفری کوتام، بنیانگذار FGB، که شرکتش اکنون در نسل سوم توپ خود است، میگوید: «من فکر میکنم، در کل، توپ ما از نظر کیفیت و عدم نیاز به تعمیر برتر است. اما از نظر تلاش برای شکست دادن جابو، فکر نمیکنم کسی هنوز به آنجا رسیده باشد. سختترین بخش، مسافت است. توپ ما شاید پنج، شش، هفت متر از جابو عقبتر باشد. ما میخواهیم جهش جابو را تکرار کنیم، زیرا آن چیز به طور مداوم در مسیر فرود میآید. من در تلاشم تا سال آینده توپی را عرضه کنم که از جابو در تمام بخشها بهتر باشد. باید توپی بیرون بیاید که به اندازه آن رقابتی باشد. این مسیر طبیعی وقایع است.» کلارک عملگرا باقی میماند. او میداند که این ورزش نمیتواند برای همیشه با سهام محدود و در حال پوسیدگی زنده بماند. اما تا زمانی که وارث واقعی ظهور کند، او به مراسم ماهانه خود برای مراقبت از گله رو به کاهش جابولانیهایش ادامه خواهد داد. او میگوید: «اینکه مجبوریم برای افزایش عمر یک توپ چه کارهایی انجام دهیم، تا زمانی که به آن نیاز داریم، عجیب است. یکی از آنها هفته گذشته از کار افتاد و شروع به بیرون دادن هوا از یکی از پنلها کرد، بنابراین شاید من آن را به اندازه کافی باد نکرده بودم. دنیای فوتگلف و توپها مضحک است.»
