پس با این حساب، مایکل کریک، خداحافظ.
هرگز در دوران پسافرگوسن، هیچ مربی منچستریونایتد تا این حد آشکارا مشکل اصلی نبود. هرگز در دوران پسافرگوسن، هیچ مربی منچستریونایتد تا این حد آشکارا راه‌حل محسوب نمی‌شد.
سوال عمیق‌تری که بایدن‌تراست یونایتد اکنون باید به آن بپردازد این است که آیا واقعاً چنین مربی راه‌حل‌گرایی اصلاً وجود دارد یا خیر.
یا اینکه، وای، شاید زمان آن رسیده باشد که به نقش خودشان در این ماجرا فکر کنند. برای لحظه‌ای کوتاه به این سوالات فکر کنند که «آیا واقعاً برای شاید دومین باشگاه بزرگ فوتبال روی کره زمین، باشگاه بازبی و فرگوسن، دادن قدرت مطلق به جیسون ویلکاکس، بال سابق بلکبرن و لیدز، کاملاً ضروری است؟ »
یا «آیا صرف اینکه کسی قبلاً برای این باشگاه عظیم فوتبال بازی کرده است، برای نادیده گرفتن فقدان تقریباً هرگونه تجربه مدیریتی مرتبط با مقیاس این نقش کافی است؟ دوباره؟» یا «آیا شاید باید کاری برای سقف انجام دهیم، چون اگر هیچ چیز دیگری به عنوان استعاره نباشد، کمی بیش از حد واضح است؟» یا «اصلاً کریستوفر ویول کیست؟ »
اما آنها وقت خود را با این سوالات بزرگ و غیرقابل حل تلف نخواهند کرد. نه. آنها افراد بزرگ و قدرتمندی هستند، آنقدر مشغول که فرصتی برای چنین تفکرات پیش پا افتاده‌ای ندارند.
آنها مایکل کریک را اخراج کرده‌اند و این کاملاً منصفانه است. آنها مدت زیادی به نقش خودشان در این فاجعه فکر نخواهند کرد و این منصفانه نخواهد بود. آنها یک مربی جدید منصوب خواهند کرد و او موریسیو پوچتینو خواهد بود، و این ممکن است خوب باشد.
حداقل می‌دانیم که پوچتینو با وجود اینکه توسط مالکان، که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند تیم اصلی را به درستی تأمین مالی کنند و همزمان تلاش می‌کنند یک استادیوم جدید و پرهزینه بسازند، محدود شده است، اثبات کرده است که می‌تواند نتایج چشمگیری ارائه دهد.
آیا پوچتینو می‌تواند در یونایتد موفق شود؟ چه کسی می‌داند. اما او نسبت به مایکل کریک یک پیشرفت است و در این مرحله همین کافی است.
بازگشت‌های هیجان‌انگیز از دو گل عقب افتادگی خوب است، اما نکته در مورد بازگشت‌های هیجان‌انگیز از دو گل عقب افتادگی این است که آنها عمدتاً پایدار نیستند و همچنین مستلزم این هستند که شما همچنان دو گل عقب بیفتید. «نگاه کنید، بازیکنان اشتباهات سیستمی و فردی فاجعه‌باری مرتکب می‌شوند، اما حداقل آنها کاملاً تسلیم نشده‌اند» این جمله خیلی سطح پایینی است که قابل قبول باشد.
منچستریونایتد می‌تواند شش امتیاز بهتر از وضعیت فعلی باشد و همچنان شروعی غیرقابل قبول را تجربه کند. این، همانطور که همه ما می‌دانیم، باشگاه فوتبال منچستریونایتد است که در مورد آن صحبت می‌کنیم.
واقعیت تلخ این است که تعجب‌آور نیست که این اتفاق دوباره برای یونایتد افتاده است. اینکه یک فرد خوب که به درستی به خاطر دوران بازیگری پر افتخارش در این مناطق مورد تحسین قرار گرفته است، به عنوان مربی موقت وارد شده، به لطف ترکیبی از احساسات خوب، نبودن احمق قبلی، DNA باشگاه و شانس لازم که همه برای موفقیت در زندگی به آن نیاز دارند، بیش از حد انتظار عمل کرده است، قبل از اینکه همه چیز پس از دائمی شدن تعهد، از هم بپاشد.
و این بار این اتفاق بسیار سریع‌تر از زمانی که اوله در راس کار بود، افتاده است. که قابل درک است. کریک حتی کم‌تجربه‌تر، حتی کم‌صلاحیت‌تر است و منابع حتی تیره‌تری در اختیار دارد.
کریک اولین انتصاب «کسی که باشگاه را می‌شناسد» و فاقد صلاحیت لازم نیست که پس از یک دوره ماه عسل که با تمایل ناامیدانه و وحدت‌بخش همه برای موفقیت آن، زیرا خوب می‌شد، همراه بود، دچار مشکل شده است.
اما او با وظیفه‌ای به خصوص چالش‌برانگیز روبرو بود زیرا به عنوان بازیکن از برخی جهات برای مربیگری عالی به نظر می‌رسید، اما از جهات دیگر کاملاً نامناسب بود. او بازی را مانند یک مربی می‌خواند. او کلاسیک «مربی در زمین» بود، یک کشنده نخ در میانه میدان که می‌توانست کاملاً مورد اعتماد باشد تا تمام تصمیمات درست را در زمان‌های مناسب بگیرد تا بازی‌ها را به آرامی و بدون جنجال و تقریباً نامحسوس به سمتی که یونایتد می‌خواست، هدایت کند.
با این حال، کریک مرد همیشه خیلی ساکت، خیلی فروتن و، بله، شاید حتی خیلی خوب برای مربیگری در سطح بالا به نظر می‌رسید. وقتی اسکای اسپورتس نیوز برای گرفتن تصاویر اضطراری از تمرین در پس‌زمینه هر فاجعه یا مراسم تحقیر که تازه رخ داده است، به کارینگتون می‌آید، کریک اغلب شبیه برنده مسابقه به نظر می‌رسد. ایستاده، لبخند می‌زند، تماشا می‌کند. ظاهراً کار زیادی برای مربیگری انجام نمی‌دهد.
چنین تصاویری البته هیچ معنایی ندارند و هیچ‌کس نمی‌خواهد مربیان به طور نمایشی شخصیتی را اتخاذ کنند که با آنها همخوانی ندارد. اما این با این واقعیت منعکس می‌شود که او در خط لمسی چقدر کوچک و ساکت به نظر می‌رسد، در حالی که هر فاجعه جدیدی که رخ می‌دهد، اتفاق می‌افتد.
این درست نیست که فقط یک شخصیت خاص وجود دارد که می‌تواند این شغل را انجام دهد. اما احساس می‌شود که به یک شخصیت بزرگ نیاز دارد. روبن آموریم، با وجود تمام نقص‌های دیگرش، آن را داشت. اریک تن هاگ نداشت. و کریک ندارد.
نادیده گرفتن کامل آنچه کریک در آن ماه‌های موقت به دست آورد، کاملاً ناعادلانه خواهد بود. یونایتد واقعاً در ماه‌های پایانی فصل عالی بود و شایسته رتبه سوم در لیگ شد. حتی اکنون، آنها در جدول سال ۲۰۲۶ پنجم هستند. آن تلاش برای رتبه سوم، تا حد زیادی بهترینِ باقی‌مانده بود، اما با توجه به وضعیتی که او تحویل گرفت، دستاورد کمی نبود.
و حالت آسان یک بازی در هفته تضمین موفقیت نیست. نه ژابی آلونسو و نه روبرتو دزربی در حال حاضر با یک برنامه مشابه سبک، کاری را که کریک فصل گذشته انجام داد، انجام نمی‌دهند. اما او هنوز در حالت آسان بود، با استانداردهای TIMUFCWTA.
این یک ضربه پنالتی برای کریک بود. یک بازی در هفته به مدت پنج ماه. اگر شکست می‌خورد، هیچ‌کس او را سرزنش نمی‌کرد. اما اگر موفق می‌شد…
و او موفق شد، قبل از اینکه در تابستان با جستجوی یونایتد برای معاملات ارزان قیمت و جستجو در سطل‌های چانه زنی کنایه‌آمیز، ناامید شود.
ما در تابستان شک و ترس داشتیم، اما صادقانه نمی‌توانیم بگوییم که فکر می‌کردیم با «در منطقه سقوط پس از پیروزی در یک بازی لیگ برتر در تعطیلی بین‌المللی نوامبر» به پایان برسد، اما از اهمیت «تعطیلی بین‌المللی نوامبر» آنقدرها هم متعجب نمی‌شدیم.
مشکل از تو نیست، مایکل، مشکل از آنهاست. اما تا حدی هم از توست.