تجمع پس از بازی در امارات، که برای نمایش تصویری از اتحاد، همبستگی و هدف جمعی طراحی شده بود، در عوض نشان‌دهنده غیبت کامل هر یک از موارد فوق بود. بازیکنان آرسنال در حالی که شوکه به نظر می‌رسیدند، دور یک دایره ایستاده بودند. برخی از بازیکنان باتجربه از نگاه کردن به چشمان یکدیگر اجتناب می‌کردند. فصل هنوز دو ماهه نشده و آرسنال از کورس قهرمانی خارج شده است، واقعیتی دردناک که با پذیرشی آشنا در حال فرو رفتن است و فشار بر رنه اسلگِرس در حال افزایش است.
آرسنال بدترین شروع تاریخ خود را در سوپرلیگ زنان رقم زده است. آن‌ها از زمان پیروزی مقابل برایتون در بازی افتتاحیه، در پنج بازی پیروز نشده‌اند که این طولانی‌ترین روند بدون پیروزی باشگاه در لیگ است. پس از تساوی ۱-۱ مقابل بیرمنگام تازه صعود کرده در روز شنبه، که توپچی‌ها را در رده هشتم جدول قرار داد و ۱۲ امتیاز از صدرنشین منچسترسیتی عقب انداخت، صدای هو کردن در امارات شنیده شد.
تقریباً هشت سال از آخرین قهرمانی آرسنال می‌گذرد، دوره‌ای از عملکرد ضعیف که برخلاف موفقیت تاریخی باشگاه و جایگاه آن در خط مقدم رشد این ورزش است. آن‌ها در دو فصل گذشته نایب قهرمان شده‌اند اما بدون ارائه چالشی واقعی، در نهایت بهای از دست دادن امتیازات زیاد در هفته‌های ابتدایی را پرداخته‌اند. دو سال پیش بود که یوناس ایدِوال، سرمربی سابق، تنها چهار بازی در فصل را پشت سر گذاشت و در آن مقطع توپچی‌ها پنج امتیاز از منچسترسیتی صدرنشین عقب بودند. با فروپاشی تیم و رویگردانی هواداران، بسیاری از مشکلاتی که سوئدی با آن‌ها روبرو بود – عدم ثبات، مشکلات گلزنی و آسیب‌پذیری در دفاع – اکنون به طرز چشمگیری مشهود هستند.
open image in gallery
رنه اسلگِرس آرسنال را به لیگ قهرمانان رساند اما دو فصل اخیر آن‌ها با شروع‌های کند همراه بوده است (PA)
با این حال، اسلگِرس کمتر از ۱۸ ماه پس از رساندن آرسنال به بالاترین ارتفاعات، تحت فشار است. او که دستیار سابق ایدِوال بود و دوره موقت او در راس تیم منجر به قهرمانی باشگاه در لیگ قهرمانان با پیروزی مقابل بارسلونای قدرتمند شد. پس از تعیین استانداردها در خارج از زمین، با میانگین حضور تماشاگران آرسنال در امارات که در بین بالاترین‌ها در انگلیس، هم برای مردان و هم برای زنان، قرار دارد، آن‌ها در گام‌های بعدی متوقف شده‌اند. آرسنال درست عمل کرد که از اسلگِرس حمایت کرد، پس از اینکه این مربی هلندی در سن ۳۶ سالگی قهرمان لیگ قهرمانان شد. اما اگر آن‌ها در آن زمان صرفاً به چشم‌های خود تکیه می‌کردند – با مشاهده پیچیدگی تاکتیکی پیروزی در لیگ قهرمانان و واکنش بازیکنانش در طول آن دوره غیرمنتظره – ارزیابی عملکرد فعلی می‌تواند به این نتیجه منجر شود که آرسنال به ایده‌های تازه نیاز دارد.
شاید این در مورد اسلگِرس بی‌انصافی باشد. در این فصل WSL، آرسنال تنها پنج گل از ۱۲۱ شوت به ثمر رسانده است، در حالی که تنها ۱۴ درصد از شوت‌های در چارچوب آن‌ها به گل تبدیل شده است. اما در حالی که آن‌ها مقصر تمام‌کنندگی ضعیف بوده‌اند، تیم اسلگِرس همچنین در مقابل تیم‌های دفاعی (low-blocks) با مشکل مواجه بوده است. آرسنال نه تنها بازی‌های خارج از خانه مقابل تیم‌هایی که باید نزدیک‌ترین رقبا باشند، یعنی منچسترسیتی قهرمان و چلسی رقیب، به ترتیب در اتحاد و استمفورد بریج، را واگذار کرده است، بلکه کریستال پالاس، منچستریونایتد و بیرمنگام نیز به راحتی توانسته‌اند در امارات حاضر شوند، با انبوهی از مالکیت توپ و شوت مواجه شوند، اما با یک امتیاز خارج شوند. اسلگِرس و کادر مربیگری او یک وقفه کامل بین‌المللی برای آماده‌سازی خود برای بازی با بیرمنگام داشتند اما نتوانستند راهی برای شکستن دفاع آن‌ها پیدا کنند.
بازگشت آرسنال به نقطه‌ای که دو سال پیش بود، دیگران را نیز وارد چرخه سوال پرسیدن کرده است. اگر قرار بود قهرمانی در لیگ قهرمانان به عنوان نقطه پرتاب عمل کند، آنگاه جذب بازیکنان، به رهبری کلر ویتلی، مدیر فوتبال زنان، لازم بود تا نقش محوری ایفا کند. آرسنال عمداً به دنبال کاهش میانگین سنی تیم اصلی خود بوده است. جذب اولیویا اسمیت، ۲۲ ساله، مدافع راست، اسميلا هولمبرگ، ۲۰ ساله، و وینگر لیزا باوم، ۱۹ ساله، در پنجره‌های متوالی، در تضاد با جدایی بازیکنان با سابقه مانند کیتی مک‌کِیب، بث مید و لیا والتزی پس از ۳۰ سالگی آن‌ها بوده است. این تابستان گذشته برای تقویت بیشتر با ورود بازیکنان باتجربه ملی‌پوش مانند جورجیا استنوی، سلینا چرچی، جرالدین رویتلر، اونا باتله و الیزه دی آلِمیدا طراحی شده بود، اما هنوز هیچ چیز با هم هماهنگ نشده است.
open image in gallery
آرسنال بالاترین میانگین تماشاگران WSL را دارد اما در سه بازی خانگی فصل خود پیروز نشده است (گتی)
علیرغم جدایی مک‌کِیب و مید در تابستان گذشته و تمرکز بر کاهش سن تیم اصلی، نباید غیبت رهبری در زمین از گروهی که هنوز شامل کیم لیتل، لیا ویلیامسون، لوت ووبن-موی، استفن کاتلی و آلسیا روسو می‌شود، وجود داشته باشد. اما گسستی که پس از تساوی روز شنبه مقابل بیرمنگام کاملاً مشهود بود، علاوه بر عملکرد ضعیف آرسنال در اوایل فصل، به این معنی است که صبر در حال اتمام است و ناامیدی در حال افزایش است.
شکست مقابل تاتنهام، که آرسنال در ۱۳ دیدار قبلی ۱۱ بار آن‌ها را شکست داده است، در دربی شمال لندن روز شنبه، توپچی‌ها را هفت امتیاز از همسایگان خود عقب می‌اندازد. چنین موقعیتی به اندازه کافی شرم‌آور خواهد بود بدون اینکه در نظر بگیریم چقدر از سرعت سه تیم برتر فعلی یعنی منچسترسیتی، چلسی و مدعی پرهزینه یعنی لندن سیتی لاینِسز عقب هستند.
این آن جاه‌طلبی نبود که آرسنال می‌خواست هنگام غرق شدن در شکوه لیگ قهرمانان در لیسبون ۱۶ ماه پیش نشان دهد. اسلگِرس هنوز هم می‌تواند کشتی را نجات دهد و فصل را با رسیدن به فینال جام حذفی یا شروع یک دوره اروپایی دیگر، نجات دهد، اما آن‌ها باید حسرت یک فصل WSL دیگر را بخورند. در حال حاضر، باشگاه در حال از دست دادن زمان برای حفظ این ایده است که باید خیلی، خیلی بیشتر از این‌ها عمل کنند.